جلسه دوازدهم از دوره سوم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران به نمایندگی اردبیل با استادی راهنما همسفر سمیه، نگهبانی همسفر هاجر و دبیری همسفر سارا با دستور جلسه «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع بشود و به درجه بالا و بالاتری برسد نقطه تحمل پیدا میشود.) و تاثیر آن روی من» روز دوشنبه 25 آبان ماه 1405 ساعت 15:00 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
خوشحالم که امروز در کنار شما عزیزان هستم و این فرصت را دارم که خدمت کنم.
از طرفی، امروز مصادف است با سالروز تولد بنیان کنگره، اقای مهندس، و از طرف دیگر، چهلمین روز درگذشت ایشان است.
واقعاً نمیدانم چه حکمتی در این همزمانی نهفته است؛ اما هرچه هست، جای تأمل دارد.
چهلمین روز درگذشت ایشان را تسلیت عرض میکنم و امیدوارم در زندگیهای بعدی نیز توفیق دیدار و ملاقات با ایشان را داشته باشیم.
اما در مورد دستور جلسه امروز، یعنی «نقطه تحمل»:
وقتی نیرویی از میزان کم شروع میشود و بهتدریج به درجه بالاتری میرسد، نقطه تحمل به وجود میآید. وادی نهم به ما میآموزد که اگر میخواهیم نقطه تحمل خود را افزایش دهیم، باید مشکلات و موانعی را که در مسیر زندگی با آنها روبهرو میشویم، یکییکی و بهتدریج پشت سر بگذاریم. افزایش نقطه تحمل، یکشبه اتفاق نمیافتد، بلکه نیازمند زمان، تمرین و تکرار است.
خداوند همیشه دو راهیهایی را پیش روی ما قرار میدهد و این خود ما هستیم که باید انتخاب کنیم؛ راهی را برگزینیم که به نفع و صلاح ماست، نه راهی که در نهایت به ضررمان تمام میشود. بنابراین، باید تلاش کنیم در مسیر زندگی، انتخابهای درست و آگاهانهای داشته باشیم.
نکته مهم این است که نقطه تحمل هم در مسیر مثبت و هم در مسیر منفی افزایش پیدا میکند. برای مثال، در مسائل مثبت، ممکن است فردی با پساندازهای کوچک شروع کند و بهمرور زمان بتواند پساندازهای بزرگتری داشته باشد. این یعنی نقطه تحمل او در زمینه پسانداز و مدیریت مالی افزایش پیدا کرده است.
اما در مسائل منفی نیز میتوانیم مسافرانمان را مثال بزنیم. آنها بهتدریج و در طول زمان به اعتیاد رسیدهاند و اینطور نبوده که یکشبه به مصرف چند گرم مواد برسند. اگر فردی سالم و بدون سابقه مصرف مواد، همان مقدار را مصرف کند، ممکن است بدنش توان تحمل آن را نداشته باشد و حتی جان خود را از دست بدهد. در واقع، نقطه تحمل جسمی مسافران در اثر مصرف تدریجی مواد مخدر افزایش پیدا کرده است. بنابراین، برای اینکه بتوانند به درمان برسند، باید این روند بهصورت معکوس طی شود و نقطه تحمل آنها در مسیر صحیح و سالم بازسازی شود.
ما با حضور در کنگره، بهتدریج متوجه میشویم که نقطه تحمل ما فقط در مسائل جسمی نیست، بلکه در رفتار، گفتار و برخورد با دیگران نیز افزایش پیدا میکند.
در اینجا یاد میگیریم چگونه با یکدیگر رفتار کنیم، چگونه صبور باشیم و چگونه مسئولیتپذیری خود را بالا ببریم.
برای مثال، ما هر هفته برای آقای مهندس غذای احسان آماده میکردیم. همسفرانی که در این کار خیر و خدمت ارزشمند مشارکت داشتند، به من میگفتند: «ما قبلاً حتی نمیتوانستیم غذای ده نفر را آماده کنیم، اما امروز توانایی پخت غذای صد نفر را داریم.»
این موضوع برای من بسیار جالب بود؛ چون نشان میدهد نقطه تحمل این عزیزان در زمینه خدمت و انجام کار گروهی نیز افزایش پیدا کرده است. آنها با تمرین، تکرار و قرار گرفتن در این مسیر، توانسته بودند ظرفیت و توانایی خود را چندین برابر کنند.
به نظر من، همه ما باید تلاش کنیم نقطه تحمل خود را در مسائل مثبت افزایش دهیم؛ اما نه فقط با حرف زدن، بلکه با عمل کردن.
منِ همسفر که امروز به دیگران میگویم این کار را انجام دهید، باید ابتدا خودم به آن عمل کنم و پیشقدم باشم. نباید از دیگران انتظار داشته باشم که چون من کاری را انجام میدهم، آنها هم حتماً همان کار را انجام دهند. هر فردی اختیار و حق انتخاب دارد و مسئول رفتار و عملکرد خودش است.
بنابراین، بهتر است بهجای اینکه دیگران را تغییر دهیم یا از آنها انتظار داشته باشیم، از خودمان شروع کنیم و تغییر را در رفتار خودمان به وجود بیاوریم.
موضوع دیگری که میخواهم به آن اشاره کنم، تغییر نقطه تحمل خودم در طول حضور در کنگره است.
امروز وقتی به تازهواردین نگاه میکنم، به یاد اولین جلساتی میافتم که برای شرکت در جلسات کنگره به تبریز می رفتم. آن روزها مدام به ساعت نگاه میکردم و منتظر بودم ببینم جلسه چه زمانی تمام میشود تا بتوانم آنجا را ترک کنم. در آن زمان، حضور در جلسات برایم به این شکل بود.
اما امروز شرایط کاملاً تغییر کرده است. حالا برای رسیدن زمان جلسات کنگره لحظهشماری میکنم و مشتاقانه منتظر هستم تا دوباره در جمع دوستان و اعضای کنگره حضور پیدا کنم.
این تغییر برای من بسیار ارزشمند است؛ چون نشان میدهد نقطه تحمل و ظرفیت من در زمینه حضور در جلسات، آموزش گرفتن و خدمت کردن چقدر افزایش پیدا کرده است. چیزی که روزی برایم دشوار و حتی خستهکننده بود، امروز به یکی از علاقهمندیهای زندگیام تبدیل شده است.
در پایان، از خداوند سپاسگزارم که فرصت حضور در کنگره و تجربه این آموزشها را به من داده است. امیدوارم همه ما بتوانیم با آموزش، تمرین و عمل، نقطه تحمل خود را در مسیر ارزشها و مسائل مثبت افزایش دهیم و هر روز نسبت به گذشته، انسان بهتری باشیم.

مرزبانان کشیک: مسافر حبیب و همسفر لیلا
تایپیست: همسفر بیتا رهجوی راهنما همسفر مهری(لژیون دوم)
عکاس، ویرایش و ارسال: همسفر لیلا مرزبان خبری
گروه خانواده نمایندگی اردبیل
- تعداد بازدید از این مطلب :
1