اگر انسان بخواهد رحمت شامل حالش شود (رحمت به معنای اینکه احیا و بازسازی شود) اولین شرط آن این است که بر ناامیدی چیره شود.
ناامیدی قویترین ابزار نیروهای بازدارنده است و مانع رحمت خداوند میشود، مانند سدی در مقابل رحمت میایستد.
زمانی که انسان اندوهگین و ناامید است، دریافتی ندارد. ناامیدی مانع دریافت الهامات و القائات میباشد.
انسان هرچه قویتر و توانمندتر باشد، در مقابل مشکلات و مسائل از ناامیدی کمتری برخوردار است؛ مانند یک فرمانده قوی که در شرایط سخت، ناامیدی مانع پیشرفت او نمیشود. مانند آقای مهندس که در شروع کار کنگره۶۰، به قول خودشان، با یک لشکر شکستخورده که شامل ۵-۶ نفر بودند، با کلی مشکلات و با امید شروع کردند و الان کنگره۶۰ به اینجا رسیده است.
رحمتی که در کلامالله آمده است، شامل سه بخش است: یک، کسانی که ایمان دارند؛ ایمان داشتن با اسلام فرق میکند.
دو، کسانی که هجرت میکنند. هجرت به این معنی نیست که از کشوری به کشوری دیگر بروید؛ یعنی شما از امکانات و چیزهای خوبی که دارید، صرفنظر کنید. مثلاً در کنگره بعضی از افراد برایشان بُعد مسافت مهم نیست و مرتب از شهری به شهر دیگر میروند تا شعبهای جدیدی پا بگیرد.
سه، جهاد کردن است، یعنی کوشش کردن. این افراد از رحمت الهی ناامید نمیشوند. همواره سعی و کوشش میکنند.
برای اصلاح یک جامعه یا یک نمایندگی یا حتی یک کشور، یک فرد کافی است؛ زیرا او میتواند الگوی مناسبی باشد.
زمانی که ما به صورت گروهی کار میکنیم، باید یاد بگیریم که ممکن است یکسری مسائل و دلخوری پیش آید که ما به اینها حاشیه میگوییم یا به قول کنگره۶۰، معرکهگیری.
و اگر ما متوجه باشیم که هرکس به نظر خودش درستترین کار را انجام میدهد، دیگر ناراحت نمیشویم و بدانیم که نود و نه درصد انسانها کارهایشان از روی تعمد نیست.
انسان در هر جایگاهی که هست، میخواهد پیشرفت کند. پس دیدگاه ما نسبت به افراد تغییر میکند و از آنها کینه به دل نمیگیریم.
بعضی از افراد چند سال در کنگره میمانند و خدمت میکنند و بعد میخواهند بروند؛ اما باید ببینند حسابشان با کنگره چند است؛ زیرا اگر با کنگره خرده حساب داشته باشند به مشکل برمیخورند.
مثل زمانی که حضرت یونس از طرف خداوند به عنوان پیامبری برای قومی فرستاده شد؛ اما پس از هدایت و تلاشهای فراوان، سرانجام از قوم خود خشمگین شد و کینه گرفت و بدون دستور خداوند از قومش قهر کرد و به خداوند گفت که آنها را عذاب کن؛ اما خداوند به جای قومش، او را عذاب کرد.
کسی که معلم است نباید از شاگردان خود کینهای بگیرد یا عصبانی شود؛ بلکه باید تا جایی آموزش بدهد که حال خودش خراب نشود و اگر نسبت به شاگردی که نافرمان است عصبانی شد؛ یعنی زیادی جلو رفته است و باید برگردد.
حضرت یونس خودش سالها در شکم ماهی گرفتار شد که این البته معجزه است؛ ولی میتواند تمثیل این موضوع باشد که مثل ماهی، شخص خونسرد میشود و در تاریکی مطلق قرار میگیرد. و حسهای او بسته میشود.
در اینجا عذاب به خود حضرت یونس نازل میشود و میفهمد که خودش از ستمکاران بوده است و باید از خداوند طلب بخشش کند تا هدایت شود.
حضرت یونس با یک حس و دیدگاه متفاوت برمیگردد و توفیق پیدا میکند و صد هزار انسان را هدایت میکند. و آخر قصه او هدایت قومش میشود، برعکس پیامبران دیگر.
نتیجه میگیریم که: اگر انسان به تاریکی رفت، اشکالی ندارد میتواند برگردد و درست شود. اگر ما دچار حاشیه میشویم، این یک سوءتفاهم است؛ زیرا میتوانیم با آموزش و آگاهی به یک الگو تبدیل شویم و حرکت کنیم و راه درست را پیدا کنیم.
نویسنده: همسفر فیروزه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر رضوانه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر محبوبه رهجوی راهنما همسفر افتخار (لژیون هشتم)
ویرایش: همسفر سهیلا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم) دبیر اول سایت
ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون ششم) نگهبان سایت همسفران نمایندگی صادق
- تعداد بازدید از این مطلب :
21