English Version
This Site Is Available In English

من باید در زندگی واقعی، دانسته‌ها را تمرین کنم

من باید در زندگی واقعی، دانسته‌ها را تمرین کنم

جلسه یازدهم از دوره چهاردهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی نائین به استادی راهنما همسفر فاطمه، نگهبانی همسفر طاهره و دبیری همسفر سمیه با دستور جلسه «وادی نهم (نیرویی که از کم شروع بشود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا می‌شود.)» روز دوشنبه ۲۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

در ابتدا از آقای مهندس یادی می‌کنم، یاد ایشان همیشه گرامی باد و روحشان شاد. ما هر چه از آموزه‌ها داریم، مدیون این بزرگوار هستیم. وادی نهم، وادی نقطه تحمل و مسیر تدریجی تغییر است. وادی نهم می‌گوید: وقتی نیرویی از کم شروع می‌شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، آنجا نقطه تحمل پیدا می‌شود؛ حالا برای اینکه من بتوانم به وادی نهم برسم و تغییر در من صورت بگیرد و به تعادل برسم، این تغییر یک‌شبه و با یک اتفاق ناگهانی صورت نمی‌گیرد؛ بلکه من نیازمند یک فرایندی هستم که می‌تواند، شامل آموزش، تجربه، تفکر باشد.

دو نکته بسیار مهمی که در وادی نهم به آن اشاره می‌شود، احترام‌گذاشتن به زمان و استمرار و تکرار عمل است. در هر کاری که بخواهیم انجام بدهیم، زمانی که آن را تکرار کنیم، محکوم به موفقیت است. نقطه تحمل بالا برود؛ یعنی اینکه من بتوانم صبورتر باشم. آیا من برای حل مشکلات خود واکنش عجولانه می‌دهم یا می‌توانم از عقل و آگاهی خود کمک بگیرم، به نقطه تحمل من بر می‌گردد. برای مثال محبت بکنیم؛ اما خودمان را فراموش نکنیم، این همان حرکت از احساس محبت صرف به سمت محبت همراه با عقل و آگاهی است.

ساده‌ترین چیزی که من درباره عقل می‌توانم بگویم، این است که من باید توانمند باشم، باید قدرت و توانمندی دیدن واقعیت را داشته باشم؛ باید احساسات را بفهمم و آگاهانه انتخاب کنم، این آگاهی همان تجربه‌ای است که همه ما داریم، تجربه‌ای که از اول زندگی تا حالا کسب کرده‌ایم. دانشی که اینجا در کنگره۶۰ یاد می‌گیریم، همراه با آن تجربه آگاهی می‌شود؛ بنابراین بستگی به خودم و انتخاب‌های خودم دارد.

در کتاب در وادی نهم می‌گوید: ما دو راه یکی تقوا و دیگری فسق و فجور یا راه خیر و شر داریم، ما می‌توانیم چه در مسیر ارزشی و چه ضد ارزش‌ها نقطه تحمل را به‌صورت تدریجی افزایش بدهیم. اگر من دروغ گفتن، کینه‌ورزیدن و حسادت را تکرار کنم، آن‌قدر این ضدارزش‌ها عادی می‌شود که اصلاً زشتی آن را متوجه نمی‌شوم. ما باید اول مسیر درست را پیدا کنیم، مسیری که با آگاهی باشد، مسیر درستی است. تجربه و دانشی که من دارم مسیر درست را به من نشان می‌دهند، مثال‌های زیادی در کتاب برای وادی نهم آورده شده است. همسفرهایی که مسافران آنها به‌تدریج حالشان بهتر شد و به رهایی رسیدند و یا افرادی که در لژیون ویلیام هستند، از قبل که وارد آن مرحله مصرف شدند و نقطه تحملشان آرام‌آرام نسبت به مصرف مواد بالارفت و یا برعکس شروع کردند مسیر را پیدا کنند و برگردند، برای آن نیز ظرفیت‌سازی کردند و به‌تدریج حرکت کردند تا توانستند، به نقطه‌ای برسند که از آن مواد رها بشوند. تنها اینکه من تمام دانسته‌ها را بدانم، کافی نیست، من باید در زندگی واقعی این مسائل و دانسته‌ها را تمرین کنم، زمانی که می‌گویی: من نتوانستم خودم را کنترل کنم، آنجا زندگی واقعی هست که رفتار تو می‌گوید: الان جای درستی ایستادی یا خیر.

برداشت من این است که نقطه تحمل همان مسئولیت‌پذیری است، در وادی چهارم خواندیم که هر کسی مسئولیت خودش را قبول کند. اینجا می‌خواهم بگویم شما مسئولیت دیگران را نپذیرید و به خودشان واگذار کنید. بسیار مهم است که هر انسانی مسئول انتخاب‌های خودش باشد. در زندگی قرار نیست، من از روی دلسوزی و محبت بخواهم همه مسائل بقیه را حل کنم، این مانع رشد خودم و فرد مقابلم می‌شود؛ بنابراین مسئولیت‌پذیری نیز بسیار می‌تواند، به ما کمک کند. بالابردن نقطه تحمل در چنین شرایطی، یعنی اینکه من بتوانم، اضطراب خود را مدیریت کنم، اجازه بدهم، دیگران هم مسئولیت زندگی خود را بپذیرند. پذیرش در اینجا به این معنی نیست که من مسئولیت دیگران را به دوش بکشم، من باید یاد بگیرم که محبت کنم، نه اینکه بار زندگی شخص دیگری را به دوش بکشم؛ حالا این نقطه تحمل سالم کجا است؟ زمانی که من بتوانم بدون خشم و واکنش عجولانه مرزهای خودم را حفظ بکنم و بتوانم در آن لحظه تصمیم درست بگیرم به آن نقطه تحمل سالم می‌گویند.

در وادی نهم صحبت می‌کند که مشکلات ما می‌تواند، فرصتی باشد که من بتوانم توانمندی‌های پنهان درون خود را بشناسم. قرار نیست، ضعف‌های ما یک‌شبه کنار برود، ما می‌توانیم هر روز یک قدم کوچک در جهت مثبت برداریم که این می‌تواند زندگی ما را بهتر کند. به نظر من ارزش واقعی آموزش زمانی مشخص می‌شود که تمام مطالب و گنج‌ها را از داخل کتاب‌ها بیرون بکشیم و در زندگی واقعی خود پیاده بکنیم و این آموزش‌ها را در رفتارهایمان نشان بدهیم و به‌جای اینکه حرف بزنیم، عمل کنیم، آن وقت آموزش‌ها ارزش پیدا می‌کنند.

مرزبانان کشیک: مسافر اکبر و همسفر طیبه
تایپ: همسفر آتنا رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون سوم)
عکاس: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون چهارم)
ویرایش: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر محبوبه (لژیون اول) نگهبان سایت
ارسال: مرزبان خبری همسفر معصومه
همسفران نمایندگی نائین

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .