English Version
This Site Is Available In English

اولین چیزی که نقطه تحمل در من به وجود می‌آورد مسئولیت‌پذیری است

اولین چیزی که نقطه تحمل در من به وجود می‌آورد مسئولیت‌پذیری است

ششمین جلسه از دوره شانزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران نمایندگی امام قلی خان با استادی راهنما همسفر مریم، نگهبانی همسفر وجیهه و دبیری همسفر زهرا با دستور‌جلسه «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد نقطه تحمل شروع می‌شود) و تأثیرآن روی من» روز دوشنبه ۲۵ آبان ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۵:۰۰ آغاز به کار نمود. 

 

خلاصه سخنان استاد:

«بزرگ‌ترین اقیانوس، آرام است؛ پس آرام باش تا بزرگ‌ترین باشی»

دستور‌جلسه امروز وادی نهم و تأثیر آن روی من است. اگر بخواهیم در مورد وادی نهم صحبت کنم باید گریزی به وادی هفتم بزنم. وادی هفتم می‌گوید: رمز و راز کشف حقیقت در دو چیز است یکی یافتن راه و دیگری آن‌چه برداشت می‌کنیم. یعنی وادی هفتم می‌گوید راهت را پیدا کن. بهترین و مهم‌ترین کاری که من مریم باید انجام بدهم، باید راهم را پیدا کنم. سراغ وادی هشتم می‌روم. وادی هشتم می‌گوید: حالا که راهت را پیدا کردی و مسیرت را مشخص کردی، باید حرکت کنی. هیچ‌کسی با فکر کردن به مقصد نرسیده است. پس فکر کردن را باید کنار بگذارم و شروع به حرکت کردن کنم. در وادی نهم می‌گوید: حالا که شروع به حرکت کردی و در مسیر قرار گرفتی، یکسری علامت‌ها و نشانه‌هایی بر تو نمایان می‌شود. این‌جا ممکن است که در مسیر، اتفاقات زیادی برای تو بیفتد بالا و پایین شوی. این‌جا باید نقطه تحمل خودت را بالا ببری.

نقطه تحمل از کجا شروع می‌شود؟ از ظرفیت، ظرفیت از کجا می‌آید؟ از ظرف درونی من، از وجود من، از صور پنهان من؛ که من باید آن را بزرگش کنم. چگونه این ظرف درونی من گسترش پیدا می‌کند؟ بزرگ می‌شود؟ با اطلاعات، آگاهی و دانشی که من در اختیار آن قرار می‌دهم. این ظرف وجودی من کم‌کم و ذره ذره بزرگ می‌شود. هر انرژی و هر چیزی که در کائنات و در هستی وجود دارد، آن نظم، انضباط، دیسیپلین خاصی که در هستی وجود دارد تمام چیزهایی که در دنیای بیرون است در دنیای درون هم اتفاق می‌افتد و آن مالکی که آن دنیای بیرون را راهبری می‌کند قطعاً دنیای درون من را هم راهبری می‌کند، منتها اگر من با اطلاعات و آگاهی و دانشی که در اختیارش قرار می‌دهم، ذره ذره رشد کند و بزرگ شود و به تعادل برسد. نقطه تحمل اولین کاری که در من به وجود می‌آورد این است که من را مسئولیت‌پذیر می‌کند؛ یعنی این که من از دیگران نباید انتظار داشته باشم که زندگی من را تغییر بدهند. تغییرات باید از درون من و خود من شروع شود. من مسئول تغییر دیگران و مسافرم نیستم.

اگر بخواهم روی تغییر دیگران کار کنم، از نقطه تحمل خودم وا می‌مانم و دیگر به آن اهمیت نمی‌‌دهم و این‌جاست که آن نقطه پایان و سقوط من اتفاق می‌افتد. شما اگر دقت کنید هستی و کائنات هر درختی که بخواهد شکل بگیرد از یک هسته شروع می‌شود. این هسته در عمق تاریکی خاک قرار می‌گیرد و آن عمق تاریکی خاک را می‌شکافد و مثل یک حریر سبز رنگ در بستر زمین قرار می‌گیرد؛ که این با یک تلنگر می‌شکند؛ ولی چه چیزی و چه نیرویی این حریر سبز رنگ را روی زمین نگه‌داشت تا به یک درخت قوی و تنومند تبدیل شود؟ آیا چیزی غیر از انرژی و قدرت مطلق است که در هستی و کائنات وجود دارد؟ کسی که محافظ این حریر سبز رنگ است آیا محافظ من مریم نیست؟ من مریم اگر امروز در کنگره۶۰ و در این برهه از زمان در این‌جا قرار گرفتم و روی نقطه تحمل خودم کار می‌کنم؛ برای این است که به تکامل برسم. مهم نیست که من در شرایطی که هستم چه عکس‌العمل و واکنشی نشان بدهم.

این‌که من خودم را کنترل کنم، این‌که از آن اطلاعات، آگاهی و دانشم استفاده کنم مهم است. این‌که بروم روی وادی اول، قبل از انجام کاری فکر کنم. وقتی هم که بخواهم تصمیمی را بگیرم قبل از آن باید باز هم فکر کنم و قبل از این‌که فکر کنم هیچ‌کاری را نباید انجام بدهم. این‌جا در وادی نهم می‌گوید: پیام برای کسانی است که به دنیای تازه‌ای قدم گذاشته‌اند. این دنیای تازه از یک مسیر تازه، دیدگاه تازه و طرز فکر تازه شروع می‌شود. طرز فکر و مسیری که نو و جدید باشد. مسیری که در آن ضدارزش‌، ارزش نباشد؛ چون نیروهای منفی به زیباترین شکل ممکن در درونت قرار می‌گیرند و تو را وارد آستانه آشوب می‌کنند. وقتی که من وارد آستانه آشوب بشوم دیگر از صبر و تحمل خبری نیست. منفجر می‌شوم. این‌جا یک انفجار اتفاق می‌افتد؛ پس باید سعی کنم که هیچ‌وقت وارد آستانه آشوب نشوم و دیگران را هم وارد آستانه آشوب نکنم.

این‌جا اگر من کسی را از خودم متنفر کرد مهم نیست؛ ولی سعی کنم کسی را از خودش متنفر نکنم. اگر من کسی را وارد آستانه آشوب کردم با توجه به آموزش‌هایی که گرفتم این‌جا دیگر هیچ آموزشی برای من کارساز نیست. بعضی وقت‌ها ما فکر می‌کنیم که داریم صبر می‌کنیم؛ ولی صبر آن چیزی نیست که مد نظر ما است و ما فکر می‌کنیم. باید سلول به سلول بدن من صبر و آرامش داشته باشد. در آرامش مطلق، من باید صبر کنم. این‌که تحمل می‌کنم و تحمل می‌کنم با یک تلنگری وارد آستانه آشوب می‌شوم، این‌جا صبری در کار نبوده است. صبری که همراه با دانش و آگاهی نباشد به هیچ دردی نمی‌خورد. صبر باید با آگاهی، تعادل و دانش همراه باشد.

شاید اول آن تلخ باشد؛ ولی میوه شیرینی می‌دهد. یک درخت زردآلو را در نظر بگیرید، به خدا می‌گوید: که چرا من باید زیر زمین بروم؟ من یک میوه شیرین هستم و همه را سیراب می‌کنم. کسی که گرسنه است را گرسنگی‌اش را برطرف می‌کنم. خداوند می‌گوید: نقطه معراج تو جایی است که تو در زمین قرار بگیری و سر به خاک بگذاری؛ یعنی جایی که باید نیروهای منفی را از خودم دور کنم و بیایم طبق فرامین خداوند عمل کنم. اگر نزدیک تاریکی رفتم، اگر در تاریکی بودم، تاریکی مهم نیست؛ چون آن نوری که در وجود من است باعث می‌شود که من روشنایی را ببینم و آن مسیر وجودی خودم را طی کنم و به مسیر حرکتی خودم ادامه بدهم.

 سپس وقتی که تابستان می‌شود آن میوه سر از خاک در می‌آورد و بلند می‌شود. این‌جاست که می‌گوید «ایاک نعبد و ایاک نستعین» در صراط راست و مسیر مستقیم قرار می‌گیرد و انسان‌های زیادی از این درخت استفاده می‌کنند و هم قوت کافی است و هم سایه‌بان‌هایش برافراشته خواهند شد. پس من مریم باید سعی کنم که نقطه تحملم را تحت هر شرایطی می‌خواهم بالا ببرم. ذره ذره باید اتفاق بیفتد. یک شبه اتفاق نمی‌افتد. این‌جاست که من باید روی نقطه تحمل خودم کار کنم و آن چیزهایی که در وجود خودم است، در دنیای بیرون است را عملی و کاربردی کنم. انسان می‌تواند نقطه تحمل خودش را در مسیر ضد‌ارزش‌ها و هم در مسیر ارزش‌ها بالا ببرد. همان‌طور که در مسیر ارزش‌ها بالا می‌رویم در مسیر ضد‌ارزش‌ها هم بالا می‌رویم.

 پس باید خیلی حواسمان را جمع کنیم که این مسیری که من می‌روم مسیر درست باشد. این مسیر ممکن است دارای تله‌های زیادی باشد. در وادی دهم می‌گوید: به سورچرانی مشغول شدید از آن مسیر حرکتی باز می‌مانید. می‌خواهید بروید شکار کنید؛ ولی شکار می‌شوید. این‌جا باید خیلی حواست جمع باشد که در مسیر حرکتی اگر در تله‌ای افتادی تله را بشناسی. این‌جا باید قدرت تشخیص داشته باشی؛ مثل یک آیفون تصویری که دم در قرار دارد و اگر  کسی زنگ بزند می‌بینیم و ما تشخیص می‌دهیم چه کسی وارد خانه ما شود یا نشود. این‌جا هم همین است در درون من باید یک آیفون تصویری باشد تا انشاالله ما بتوانیم به آن مسیری که می‌خواهیم ادامه بدهیم.

رهایی ویلیام همسفر آناهیتا رهجوی راهنما همسفر فاطمه

جابه‌جایی خدمت صوتی

 

مرزبان کشیک: همسفر فاطمه و مسافر رضا
تایپیست: همسفر نسرین رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پانزدهم)
عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون هجدهم)
ویرایش: راهنمای تازه‌واردین همسفر زینب نگهبان سایت
ارسال: مرزبان خبری همسفر مرضیه
همسفران نمایندگی امام قلی خان

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .