English Version
This Site Is Available In English

فرصت دوباره برای زندگی

فرصت دوباره برای زندگی

مسافر عیسی با 20 سال تخریب آنتی‌ایکس مصرفی انواع مواد و قرص وارد کنگره شدند. به مدت 11 ماه و 19 روز با متد DST و داروی OT به راهنمایی مسافر هاشم سفر کردند. در حال حاضر به مدت 4 سال و 10 ماه است که به لطف خدا و دستان پر مهر آقای مهندس آزاد و رها هستند. در ادامه توجه شما را به گفتگوی صمیمانه‌ای که با ایشان و همسفرانشان داشتیم جلب می‌کنیم.



چه اتفاق یا تفکری باعث شد تصمیم بگیرید وارد لژیون سردار شوید؟

پهلوان مسافر عیسی:

زمانی که پرسیدم هزینه‌های کنگره60 از چه طریقی تأمین می‌شود، در پاسخ به من گفتند که این هزینه‌ها از طریق کمک‌های اعضا و دوستان و آشنایان تأمین می‌شود. من هم تصمیم گرفتم در این مسیر قدم بردارم. از مبالغ کم شروع کردم و به‌مرور متوجه شدم که نتیجه و بازخورد این مشارکت بسیار ارزشمند است؛ هم در زندگی مادی و هم در بُعد معنوی. همین تجربه باعث شد مشارکتم را ادامه دهم و در نهایت به جایگاه پهلوانی برسم.

از نگاه شما، تفاوت بخشیدن با پول و بخشیدن از دل و جان چیست؟

پهلوان مسافر عیسی:

من هر بار که کارت می‌کشیدم، از صمیم قلب آرزو می‌کردم مبلغی که می‌بخشم، صرف تهیه بهترین امکانات و نیازهای کنگره60 شود؛ زیرا شنیده بودم اگر انسان با تمام وجود و از روی عشق ببخشد، بخشش او در مسیر ارزشمندی قرار می‌گیرد. همیشه این باور را در دل داشتم. به‌عنوان مثال، آن زمان گفته می‌شد که هشتاد درصد از مبالغ اهدایی صرف ساخت دانشگاه کنگره60 می‌شود. با خودم می‌گفتم: خدایا، حتی اگر قرار است با این پول آجری خریداری شود، امیدوارم بهترین آجر تهیه شود تا بنایی محکم‌تر و ماندگارتر شکل بگیرد. به اعتقاد من، پول عصاره زندگی انسان است و زمانی که از این عصاره، با عشق و آگاهی می‌بخشی، لذت و رضایت عمیقی را تجربه می‌کنی.

پهلوان همسفر مریم:

به نظر من، زمانی که انسان به باور قلبی می‌رسد و به موضوعی ایمان پیدا می‌کند، نگاهش به بخشش نیز تغییر می‌کند. من شخصاً به روش DST ایمان آوردم. در ابتدا تصور نمی‌کردم مسافرم بتواند با این آرامش و به این شکل سفر کند و به درمان برسد؛ اما وقتی این اتفاق افتاد، باور و ایمان به این روش در وجودم عمیق‌تر شد و همین موضوع زمینه بخشش را در من تقویت کرد. به‌مرور به این درک رسیدم که بخشیدن تنها به پول محدود نمی‌شود؛ گاهی با بخشیدن، مسیرهای تازه‌ای در زندگی انسان گشوده می‌شود. انسان می‌تواند از زمان، توان و حتی جان و وجود خود برای خدمت و بخشش مایه بگذارد.

پهلوان همسفر سارا:

به نظر من، تفاوت بخشیدن با پول و بخشیدن از دل و جان، در نگرش و احساسی است که پشت این عمل قرار دارد. ممکن است انسان پیش از ورود به کنگره نیز از پول خود به دیگران ببخشد، اما این بخشش همیشه با درک و برداشت معنوی همراه نیست. من احساس می‌کنم در کنگره، نگاهم به بخشش تغییر کرده است؛ به‌گونه‌ای که امروز هنگام بخشیدن، تنها پول خود را نمی‌بخشم، بلکه با تمام وجود و از صمیم قلب این کار را انجام می‌دهم. به نظرم این همان مفهومی است که استاد امین از آن با عنوان «ازخودگذشتن» یاد می‌کنند؛ یعنی انسان چیزی را که برایش ارزشمند است، با عشق و آگاهی در مسیر خدمت قرار دهد.

همسفر گرامی، حضور شما در کنار همسرتان چه تأثیری در شکل‌گیری روحیه بخشش و خدمت داشته است؟

پهلوان همسفر مریم:

پیش از ورود به کنگره60، من و مسافرم تا حدودی روحیه بخشش داشتیم؛ اما بخشش ما با نوعی انتظار همراه بود و در مقابل محبتی که به دیگران می‌کردیم، توقع داشتیم آن‌ها نیز کاری برای ما انجام دهند. در واقع، بخشش ما کاملاً بدون چشم‌داشت نبود. پس از ورود به کنگره و دریافت آموزش‌ها، نگرش من نسبت به بخشش به‌کلی تغییر کرد. امروز زمانی که می‌بخشم، دیگر انتظار جبران یا دریافت چیزی در مقابل آن را ندارم. حتی با خودم فکر می‌کنم شاید قرار بوده است اتفاقی ناخوشایند در زندگی‌ام رخ دهد و همین بخشش باعث شده از وقوع آن جلوگیری شود. پسرم به مدت پنج سال درگیر مصرف مواد بود و در طول این سال‌ها سختی‌های زیادی را تجربه کردم. یکی از موضوعاتی که همیشه باعث رنجش و ناراحتی من می‌شد، تمایل او به داشتن خانه‌ای مستقل بود که این مسئله برایم بسیار آزاردهنده بود. امروز خدا را شکر می‌کنم که پسرم نیز وارد کنگره60 شده است. وقتی به این اتفاق و تغییر بزرگی که در زندگیمان رخ داده است فکر می‌کنم، با خودم می‌گویم چه چیزی ارزشمندتر از این می‌تواند وجود داشته باشد؟ همین اتفاق برای من آن‌قدر بزرگ و باارزش است که با تمام وجود و از صمیم قلب، بخشش و خدمت را تجربه کنم.

به نظر شما، بخشش چه تأثیری در رشد انسان و رسیدن به آرامش درونی دارد؟

پهلوان همسفر مریم:

زمانی که بخشش از صمیم قلب باشد و انسان هیچ‌گونه انتظار و چشم‌داشتی برای جبران آن نداشته باشد، احساس آرامش و سبکی عمیقی در وجودش شکل می‌گیرد. به اعتقاد من، بخشش به انسان کمک می‌کند تا از کینه، رنجش و توقع رها شود و با ذهنی آرام‌تر و نگاهی متفاوت به زندگی ادامه دهد. البته این احساس، چیزی نیست که صرفاً با شنیدن درباره آن بتوان به درک درستی از آن رسید؛ بلکه انسان باید خودش در این مسیر قدم بردارد، به چنین جایگاهی برسد و آن را در زندگی تجربه کند تا بتواند با تمام وجود، تأثیر ارزشمند بخشش را در رشد و آرامش درونی خود لمس کند.

برای کسانی که توان مالی دارند اما هنوز وارد لژیون سردار نشده‌اند، چه پیشنهادی دارید و چه صحبتی با آن‌ها می‌کنید؟

پهلوان مسافر عیسی:

من با اطمینان کامل پیشنهاد می‌کنم که وارد این مسیر شوند. برای روشن‌تر شدن موضوع، مثالی می‌زنم: تصور کنید یک دانه گندم در اختیار دارید. اگر آن را نکارید و فقط نگه دارید، ممکن است بر اثر عوامل مختلف از بین برود و دیگر قابل استفاده نباشد؛ اما اگر آن را در زمین بکارید، می‌تواند رشد کند و چندین برابر محصول بدهد. مهم این است که انسان با عشق و از صمیم قلب قدم در این مسیر بگذارد و با تمام وجود ببخشد. آن‌گاه آثار و برکات این بخشش را به شکل‌های مختلف در زندگی خود مشاهده خواهد کرد. خداوند نیز به شیوه‌های گوناگون پاسخ این بخشش را به انسان بازمی‌گرداند. البته نباید انتظار داشته باشیم که نتیجه بخشش دقیقاً به همان شکلی باشد که ما تصور می‌کنیم یا انتظار داریم. قرار نیست هر چیزی که می‌بخشیم، دقیقاً در همان قالب و به همان شکلی که می‌خواهیم به ما بازگردد. مهم این است که بدانیم بخشش از روی عشق و آگاهی، بی‌ثمر نخواهد بود.

اگر بخواهید به روزهای قبل از کنگره برگردید، به خودتان در آن روزها چه می‌گویید و بابت چه چیزی شکرگزار هستید؟

پهلوان مسافر عیسی:

خدا نکند دوباره به آن روزها برگردم! شرایط روحی و جسمی بسیار نامساعدی داشتم و احساس می‌کردم از مسیر زندگی خارج شده‌ام. همه‌چیز از کنترل من خارج شده بود؛ از خانواده‌ام غافل بودم و حضور و نیازهای آن‌ها را نادیده می‌گرفتم. آن‌قدر به خودم آسیب رسانده بودم که دیگر توان و رمقی برایم باقی نمانده بود. اما امروز اگر بخواهم با خودم در آن روزها صحبت کنم، می‌گویم: خدا را شکر که با وجود تمام سختی‌ها، مسیر کنگره60 برایم باز شد. امروز شکرگزارم که با کنگره60 آشنا شدم و توانستم عضوی از این مجموعه باشم. خدا را شکر می‌کنم که فرصت دوباره‌ای برای زندگی کردن، جبران گذشته و حضور در کنار خانواده‌ام پیدا کردم.

پهلوان همسفر مریم:

خدا را شکر می‌کنم که دیگر در شرایط آن روزها نیستیم و به آن دوران بازنمی‌گردیم. آن زمان در تاریکی مطلق به سر می‌بردیم. شاید از نظر مادی کمبودی نداشتیم، اما آرامش و حال خوشی در زندگیمان وجود نداشت. حتی نمی‌توانستیم در کنار یکدیگر، دور یک میز غذا بخوریم و گفت‌وگویی صمیمانه داشته باشیم. امروز از خداوند سپاسگزارم که مسیر کنگره60 برای خانواده ما باز شد و زندگیمان تغییر کرد. آرزو و خواسته قلبی من این است که تا جایی که توان و قدرت دارم، خدمتگزاری خالص، صادق و بی‌ادعا برای کنگره60 باشم و با تمام وجود تلاش کنم تا آن روزهای تلخ دیگر در زندگی خانواده‌مان تکرار نشوند.

پهلوان همسفر سارا:

کنگره60 به من شجاعتی داد که بتوانم حرف دلم را به پدرم بگویم و از او تشکر کنم. یک روز که استاد بودم، با ایشان تماس گرفتم و گفتم: اگر آن تجربه و مسیری که پشت سر گذاشتی نبود، شاید هیچ‌وقت پای ما به کنگره60 باز نمی‌شد. اگر پدرم درگیر اعتیاد نبود، شاید هرگز فرصت قرار گرفتن در چنین جایگاهی و تجربه این مسیر را پیدا نمی‌کردم. دلم می‌خواهد از تو تشکر کنم که با وجود تمام سختی‌هایی که تجربه کردی، زمینه‌ای فراهم شد تا ما به‌صورت خانوادگی با کنگره60 آشنا شویم و مسیر تازه‌ای را در زندگی آغاز کنیم.

کلام آخر

پهلوان مسافر عیسی:

حرف آخر من این است که همیشه می‌گویم با خداوند شریک شوید. دوستی داشتم که در زمینه ساخت‌وساز فعالیت می‌کرد و من سرمایه اندکی در اختیار او قرار داده بودم. همیشه با افتخار می‌گفتم که با آن شخص شریک هستم. اما به اعتقاد من، شراکت با خداوند معنای بسیار عمیق‌تری دارد. در این شراکت، دیگر نمی‌توان میزان سهم و درصد آن را محاسبه کرد؛ چراکه شما با قدرتی بی‌نهایت همراه شده‌اید. خداوند، پشتیبان انسان است و در تمام لحظات زندگی حضور دارد. همیشه این جمله را به یاد دارم که جهان را کسانی ساخته‌اند که نترسیده‌اند. من هم آرزو دارم روزی بتوانم زمینی را به کنگره60 اهدا کنم و در پیشرفت و گسترش این مجموعه سهیم باشم.

پهلوان همسفر مریم:

آرزو دارم تا زمانی که فرصت زندگی دارم، بتوانم در کنگره60 خدمتگزار باشم، حال خوش خود را حفظ کنم و در مسیر آموزش و خدمت، به انسانی تبدیل شوم که همیشه آرزوی بودنش را داشته‌ام.

پهلوان همسفر سارا:

دوست دارم بیش از گذشته قدر جایگاهی را که امروز در آن قرار گرفته‌ایم، بدانم. معتقدم باید همیشه گذشته خود را به یاد داشته باشیم و به خودمان یادآوری کنیم که از کجا به کجا رسیده‌ایم. این یادآوری به ما کمک می‌کند تا قدردان جایگاه امروزمان باشیم و همچنان خدمتگزار کنگره60 باقی بمانیم. به نظر من، یکی از مسیرهایی که می‌تواند ما را به لژیون سردار نزدیک‌تر کند، خدمت صادقانه و خالصانه به کنگره60 است. باید قدر فرصت خدمت را بدانیم و با عشق و تعهد در این مسیر قدم برداریم.

طراح سوالات و مصاحبه‌کننده: همسفر سمیرا رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون چهارم)
عکاس: مرزبان همسفر زهره
ویرایش و ارسال: همسفر پرنیا رهجوی راهنما همسفر شهره (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی صالحی 2

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .