English Version
This Site Is Available In English

نقطه تحمل کسب کردنی است

نقطه تحمل کسب کردنی است

جلسه هفتم از دوره‌ی بیستم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران نمایندگی زاگرس به استادی مرزبان همسفر مریم، نگهبانی همسفر نرگس و دبیری همسفر فاطمه با دستور جلسه «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا می‌شود) و تاثیر آن روی من»   روز دوشنبه  ۲۵ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
در وادی نهم، آقای مهندس درباره انسان صحبت می‌کنند و می‌فرمایند که انسان موجودی است که اختیار دارد. تنها دلیل تفاوت انسان با سایر موجودات، همین اختیاری است که دارد. انسان همیشه بر سر یک دوراهی قرار می‌گیرد؛ دوراهی شر و خیر؛ اینکه انسان چگونه می‌تواند از میان این دو راه انتخاب کند و کدام مسیر را برگزیند، به خود انسان بستگی دارد؛ اینکه از دو راهنمایی که خداوند در اختیار او قرار داده، یعنی راهنمای بیرونی و راهنمای درونی، از کدام‌یک استفاده کند و راه خود را انتخاب کند. راهنمای بیرونی که آقای مهندس در کتاب وادی و در وادی نهم بیان می‌کنند، همان پیام‌آوران و پیامبران الهی هستند و راهنمای درونی، همان عقل و وجدانی است که در وجود انسان قرار داده شده است.

وقتی خداوند در قرآن دستورات خودش را به‌عنوان فرمان برای انسان‌ها بیان می‌کند، این فرمان‌ها چه هستند؟ اینکه دروغ نگو، غیبت نکن، رشوه نگیر، به دیگران و فقرا کمک کن و زکات بده. این‌ها فرمان‌هایی هستند که نه‌تنها در دین اسلام و قرآن وجود دارند؛ بلکه تمام خرد جهانی نیز این فرمان‌ها را تأیید می‌کند؛ البته هرکدام به گفته‌ها و زبان خودشان. پس زمانی انسان می‌تواند راه خودش را انتخاب کند و مسیر تقوا یا شر را برگزیند که به این فرمان‌ها گوش بدهد یا ندهد. وقتی فرمان‌ها را به‌عنوان دستورات الهی اجرا می‌کند و به دستورات پیام‌آوران الهی و راهنمای درونی خودش، یعنی عقل، گوش می‌دهد، مطمئناً راهی که انتخاب می‌کند و مسیری که در آن قدم می‌گذارد، مسیر ارزش‌ها خواهد بود.

همیشه راه ضدارزش‌ها، راهی تلخ است که در جامی زرین قرار دارد؛ مثل زهری که در یک جام زرین ریخته شده است. ضد ارزش‌ها همیشه همین‌گونه هستند. وقتی غیبت می‌کنیم، در ابتدا حس خیلی خوبی می‌گیریم؛ دور هم جمع می‌شویم و پشت سر این و آن صحبت می‌کنیم. احساسمان بالا می‌رود؛ اما این یک حس کاذب و منفی است. بعد از آن، انرژی منفی وجودمان را پر می‌کند و همیشه درگیریم. عذاب وجدان می‌گیریم که چرا پشت سر آن فردی که حضور نداشته، صحبت کرده‌ایم. غیبت کردن، تهمت زدن و تمام این رفتارها همین‌گونه هستند. در مقابل، راه مستقیم، طبق مثالی که آقای مهندس می‌زنند، مانند آب زلالی است که در یک کوزه گِلی قرار دارد. شاید از بیرون ظاهر درستی نداشته باشد و چندان زیبا به نظر نرسد، اما از درون بسیار شیرین و گواراست.

آقای مهندس در وادی نهم، در سی‌دی اولشان، درباره فاسد بودن صحبت می‌کنند و می‌‌فرمایند: «شاید انسان‌هایی باشند که نمازشان را به‌موقع می‌خوانند و روزه‌شان را به‌موقع می‌گیرند و وقتی به اعمال دینی آن‌ها نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که همه‌چیز را سر ساعت و بسیار منظم انجام می‌دهند؛ اما وقتی به باطن و رفتارشان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم انسان‌های فاسدی هستند.
وقتی هم از فاسد بودن صحبت می‌کنیم، جبهه می‌گیرند و می‌گویند: تو داری به من فحش می‌دهی! من نمازم را به‌موقع می‌خوانم و… ؛ درحالی‌که صور پنهان آن‌ها فاسد است. چرا؟ چون به دنبال رشوه هستند، غیبت دیگران را می‌کنند، به دیگران تهمت می‌زنند و بدون دلیل درباره دیگران قضاوت می‌کنند. این همان فاسد بودن است؛ یعنی ضد ارزش‌ها را برای خودشان به قانون تبدیل کرده‌اند.»

آقای مهندس در وادی نهم به این نکته هم اشاره می‌کنند که درست است ما در کنگره جهان‌بینی را یاد می‌گیریم، با افزایش دانایی، آگاهی خودمان را بالا می‌بریم و ضد ارزش‌های درونی خودمان را می‌شناسیم، اما زمانی می‌توانیم بگوییم دانا شده‌ایم و نقطه تحمل خودمان را در برابر ضد ارزش‌ها بالا برده‌ایم که بتوانیم آن‌ها را کنار بگذاریم. البته نمی‌توانیم همه آن‌ها را یک‌جا انجام بدهیم. مثلاً اگر من در غیبت کردن مشکل دارم، نمی‌توانم بگویم حالا فقط غیبت کردن را کنار می‌گذارم، اما دروغ گفتن اشکالی ندارد. وقتی غیبت کردن را کنار می‌گذارم، نمی‌توانم در شاخه دیگری از ضد ارزش‌ها همچنان عمل کنم. برای رفع ضد ارزش‌های درونی، باید درون وجودمان و صور پنهانمان، ذره‌ذره و به‌تدریج تغییر ایجاد کنیم.

وقتی روی خودم کار می‌کنم تا ضد ارزش‌ها را کنار بگذارم، نمی‌توانم این کار را به‌صورت تک‌شاخه‌ای و تک‌بعدی انجام بدهم. باید به‌آرامی و به‌تدریج پیش بروم؛ درست مانند روش DST. روش DST فقط برای درمان اعتیاد نیست؛ بلکه ما می‌توانیم از این روش برای درمان و اصلاح صور پنهان خودمان هم استفاده کنیم. همیشه الگوی کنگره، طبیعت بوده است. در طبیعت هر چیزی نقطه تحملی دارد؛ حتی برای جوشیدن آب هم یک نقطه تحمل وجود دارد. آب به درجه جوش می‌رسد و اگر بیشتر از آن روی حرارت بماند، شروع به قل‌قل کردن می‌کند و از قابلمه یا کتری بیرون می‌ریزد.

آهن هم درجه حرارت و نقطه ذوبی دارد. وقتی بیشتر از آن به آهن حرارت بدهیم، دیگر وقتی سرد می‌شود، به حالت اولیه خودش برنمی‌گردد. در مورد انسان‌ها هم همین‌طور است. هر انسانی نقطه تحمّلی دارد و ما باید نقطه تحمل انسان مقابلمان را بشناسیم و او را وارد نقطه آشوب نکنیم. وقتی نقطه تحمل طرف مقابلم را می‌شناسم و به قول خودمان، نقطه ضعفش را می‌دانم، اگر روی همان نقطه ضعف دست بگذارم، مسلماً او را به نقطه آشوب نزدیک می‌کنم و ممکن است کاری انجام بدهد که نباید انجام بدهد.

آقای مهندس در وادی نهم می‌فرمایند: «نقطه تحمل، کسب‌کردنی است.» اینکه من بگویم امروز نقطه تحملم را بالا می‌برم، بدون اینکه تمرین و تلاشی داشته باشم، نمی‌توانم این کار را انجام بدهم. همان‌طور که نمی‌توانم ضد ارزش‌ها را یک‌باره کنار بگذارم، در مورد بالا بردن نقطه تحمل هم همین‌طور است. نقطه تحمل در دو جهت مثبت و منفی وجود دارد. جهت منفی یعنی همان کارهای ضدارزشی، مانند مصرف مواد مخدر، دروغ گفتن و غیبت کردن. در جهت منفی هم ما می‌توانیم نقطه تحمل خودمان را بالا ببریم؛ اما در مسیر منفی. مثلاً ابتدا یک دروغ می‌گویم یا یک غیبت می‌کنم. اگر به این موضوع پی نبرم که این کار، عملی منفی و ضدارزشی است، مسلماً نقطه تحمل من در مورد غیبت کردن بالا می‌رود و روز بعد و روزهای بعد، دو بار، سه بار و حتی ده بار در روز غیبت می‌کنم. در جهت مثبت هم همین‌طور است. کارهای مثبت را باید ذره‌ذره انجام بدهم. ورزش کردن، شنا کردن و یادگیری موسیقی، همه این‌ها به‌یک‌باره اتفاق نمی‌افتند و باید به‌تدریج انجام شوند.

تأثیری که وادی نهم روی خود من به‌عنوان یک همسفر داشته، شاید در همین چند وقت اخیر بیشتر خودش را نشان داده است. در مورد فوت آقای مهندس، با اینکه مادرم را از دست داده بودم و نتوانسته بودم به‌راحتی با آن کنار بیایم، فوت آقای مهندس هم برایم خیلی سخت بود. وقتی فکر می‌کردم که زندگی‌ام کجا بود و به کجا رسید و همه این‌ها به‌واسطه آقای مهندس و کنگره اتفاق افتاد، حالا که از لحاظ فیزیکی آقای مهندس را در کنار خودمان نداریم، شاید اگر به این موضوع فکر می‌کردم، از لحاظ درونی خیلی به‌هم می‌ریختم؛ اما آن آرامشی که وادی نهم و آموزش نقطه تحمل به من داده بود، باعث می‌شد بتوانم با این موضوع کنار بیایم. به سی‌دی‌ها گوش می‌دادم و همین باعث شد آرامش درونی خودمان را حفظ کنیم.

وقتی صحبت‌های آقای امین را می‌شنیدم و می‌دیدم که ایشان به‌عنوان فرزند آقای مهندس، چگونه دیگران را به آرامش دعوت می‌کنند، مفهوم وادی نهم و نقطه تحمل برای من، به‌عنوان یک همسفر، خیلی پررنگ‌تر می‌شد. واقعاً خدا را شکر می‌کنم که در جایی قرار گرفتم که دیگر صحبتی از مواد مخدر و درمان اعتیاد در زندگی‌مان نیست. چرا؟ چون دیگر اثری از تخریب‌های دوران اعتیاد در زندگی‌مان باقی نمانده است؛ چراکه واقعاً آن درمانی که باید اتفاق می‌افتاد، در زندگی ما اتفاق افتاده است. واقعاً خدا را شکر می‌کنم که در کنگره هستم و به خاطر آموزش‌هایی که از آقای مهندس و فرزندشان، دکتر امین، می‌گیرم، سپاسگزارم.

مرزبانان کشیک: همسفر مریم و مسافر علی
تایپ: راهنمای تازه‌واردین همسفر مهین
عکس: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی زاگرس

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .