English Version
This Site Is Available In English

تکرار منظم موضوع

تکرار منظم موضوع

جلسه دوازدهم از دوره سی‌وپنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی ملاصدرا به استادی راهنما همسفر مهین، نگهبانی موقت همسفر نرگس و دبیری موقت همسفر زینب با دستور جلسه «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجۀ بالا و بالاتری برسد، نقطۀ تحمل پیدا می­ شود.) و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ۲۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
ابتدا از نگهبان جلسه بسیار سپاسگزار هستم که اجازه خدمت در این جایگاه را به بنده دادند. همچنین از گروه مرزبانی، ایجنت محترم و تمامی عزیزانی که خدمتگزار نمایندگی ملاصدرا هستند، تشکر می‌کنم. از راهنمایان خودم همسفر زهره و همسفر ندا، کمال تشکر را دارم؛ چراکه اگر امروز من در این جایگاه قرار گرفته‌ام و در زندگی‌ام آرامشی را تجربه می‌کنم، همه را مدیون زحمات این عزیزان هستم. ان‌شاءالله هر کجا که هستند، در صحت و سلامت باشند. از بنیان‌گذار کنگره۶۰، مهندس حسین دژاکام، که ان‌شاءالله روحشان قرین رحمت الهی باشد، سپاسگزار هستم که این مسیر پر از عشق و محبت را در دوران حیات خود برای ما به یادگار گذاشتند. ان‌شاءالله با حرکت درست، قدردان زحمات ایشان و خدمتگزار صادق کنگره۶۰ باشیم.

دستور جلسه امروز، «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجۀ بالا و بالاتری برسد، نقطۀ تحمل پیدا می­ شود.) و تأثیر آن روی من» است. وادی‌ها به‌نحوی مسیر راه را به ما نشان می‌دهند. کتاب «عشق، چهارده وادی برای رسیدن به خود» به‌نوعی پایه و اساس جهان‌بینی در کنگره۶۰، همچنین پایه و اساس درمان مسافران و همسفران است. جهان‌بینی در کنگره۶۰ را از این کتاب می‌آموزیم. این چهارده وادی، چهارده قانون الهی و قوانین آفرینش را به ما یادآوری می‌کنند. چهارده وادی را طی طریق می‌کنیم تا به وادی چهاردهم برسیم و به عشق و محبت واقعی دست پیدا کنیم. اما چرا ما باید چهارده وادی را طی کنیم تا به محبت برسیم؟

مهندس حسین دژاکام همیشه در صحبت‌هایشان می‌فرمودند که پایه و اساس هستی، محبت و عشق است؛ اما چرا ما باید چهارده وادی را طی کنیم تا به آن برسیم؟ پاسخ این سؤال در همین وادی نهم است که به ما می‌فهماند هر چیزی باید ذره‌ذره و در طول زمان به دست آید. شاید همه ما در اوایل زندگی، زندگی خود را با عشق و محبت شروع کردیم؛ اما در اثر نداشتن ظرفیت و نقطه تحمل، آن عشق و محبت کم‌کم از بین رفت و به‌نحوی جای خودش را به نفرت داد. شاید آن عشق و محبت پایدار بود؛ اما ما آگاهی لازم را برای استفاده از آن نداشتیم و نمی‌دانستیم چگونه و در جای درست از آن بهره ببریم. این وادی به‌نحوی یک سنگ محک برای ما است تا خودمان را محک بزنیم و ببینیم کجای کار قرار داریم.

بهتر است گریزی به وادی هشتم بزنم؛ وادی‌ای که بایستی آن را طی کرده باشیم تا بتوانیم وارد وادی نهم شویم و پیام آن را درک کنیم. این وادی بیان می‌کند: «با حرکت، راه نمایان می‌شود.» در فایل‌صوتی«حق»، دکتر امین بسیار زیبا صحبت کردند که انرژی در هستی وجود دارد و به‌صورت عادلانه به همه داده شده است؛ اما به افرادی که بتوانند مفیدتر باشند و تعادل را برقرار کنند، انرژی بیشتری داده می‌شود. بنابراین برای حرکت، اولین چیزی که نیاز داریم، انرژی است که بایستی به‌درستی و به‌صورت مفید از آن استفاده کنیم. در وادی نهم بیان می‌شود که این پیام برای کسانی است که به دنیای تازه قدم می‌گذارند. دنیای تازه ما چیست؟ دنیای تازه‌ای که همه ما آن را تجربه کرده‌ایم؛ دنیایی از اعتیاد به درمان، از نفرت به عشق و از کینه به دوستی است. همه ما واقعاً این موضوع را تجربه کرده‌ایم که زمانی که وارد کنگره می‌شویم، تمامی آن حس‌هایی که از کار افتاده بودند، دوباره جریان پیدا می‌کنند و با روش DST در کنگره، کم‌کم همه ما این موضوع را لمس می‌کنیم.

در فایل‌صوتی «تیر و کمان»، دکتر امین بسیار زیبا مطرح کردند که تحمل برای تمامی انسان‌ها و موجودات لازم است؛ اما زمانی که آن نقطه در کنار تحمل قرار می‌گیرد، بحث فرق می‌کند. اگر زمانی که من کاری را شروع می‌کنم، ظرفیت آن درون من وجود نداشته باشد، حتی به اندازه یک نقطه، این کفه ترازو سنگین‌تر می‌شود و ما را از تعادل خارج می‌کند. این نقطه می‌تواند چه چیزی باشد؟ زمانی که کلامی را به زبان جاری می‌کنیم که شاید ناآگاهانه باشد و من قصدی نداشته باشم؛ اما طرف مقابل خود را به آشوب می‌کشم. همان‌گونه که در وادی نهم بیان شده است، ما افراد را حتی با کلامی کوچک به آشوب می‌کشیم؛ اما زمانی که به آگاهی می‌رسیم، بحث فرق می‌کند.

در کنگره ابتدا، مثلث درمان را برای ما مطرح می‌کنند که شامل جسم، روان و جهان‌بینی است و همه ما به‌خوبی با آن آشنا هستیم. زمانی که من شروع به آموزش گرفتن می‌کنم، حتی یک کلام کوچک می‌تواند بر جسم من یا طرف مقابلم تأثیر منفی بگذارد. زمانی که مسافر وارد مسیر درمان می‌شود و می‌گویند او را رها کنید، به همین دلیل است که حتی با یک اخم یا کلامی کوچک، او را به آشوب نکشیم؛ بنابراین هر شخص به این نتیجه می‌رسد که باید برای خودش سفر کند. این وادی مطرح می‌کند که هر فرد ظرفیتی دارد؛ اما اگر من مسئولیتی را بیشتر از ظرفیتی که دارم قبول کنم، به‌طور قطع ممکن است هم خودم و هم اطرافیانم را از تعادل خارج کنم و باعث ایجاد تخریب شوم. همچنین این وادی به ما می‌آموزد که چگونه در طوفان‌ها، غم و جریانات زندگی، نقطه تحمل خود را بالا ببریم.

در این وادی دو پارامتر را برای ما بیان کرده است که برای بالا‌بردن نقطه تحمل به آن‌ها نیاز داریم؛ یکی تکرار منظم موضوع و دیگری در نظر گرفتن زمان که با آن بیشتر آشنا هستیم. با روش DST، زمان را درک کردیم. اگر با شناخت، آگاهی و آموزش حرکت کنیم، تمام مسائل ما طبق روال و همان‌طور که مدنظر است، برای ما اتفاق خواهند افتاد. نقطه تحمل چیزی نیست که انتظار داشته باشیم یک‌شبه به دست آوریم یا به‌طور مثال فکر کنیم که من با آموزش‌ها و یکی دو روز نشستن در لژیون، نقطه تحملم بالا رفته است. همواره مهندس حسین دژاکام این موضوع را برای ما گشوده‌اند که هر چیزی که نیاز به شکل گرفتن دارد، یک ساختار است. اگر نقطه تحمل را نیز یک ساختار در نظر بگیریم، باید آجربه‌آجر و خشت‌به‌خشت، به‌طور منظم روی هم چیده شود تا آن نقطه تحمل پایدار به وجود آید. بنابراین برای اینکه ما در جایگاه درست خودمان قرار بگیریم، تنها بزرگ بودن کافی نیست؛ بلکه در کنار آن، ظرفیت و شخصیت من نیز باید رشد کند.

در کنگره۶۰، در سفر اول، با آموزش‌هایی که فرا می‌گیریم، کم‌کم به آن فهم و آگاهی می‌رسیم که من برای درمان خود وارد کنگره شده‌ام و برای رسیدن به تعادل، باید در جایگاه‌های خدمتی قرار بگیرم. به‌طور مسلم، زمانی که در این جایگاه‌ها قرار می‌گیریم، ظرفیت در ما کم‌کم شکل می‌گیرد. زمانی که سعی می‌کنم به‌موقع در نمایندگی حاضر باشم، چشم گفتن را بیاموزم، کاری به کار مسافر خود نداشته باشم و برای خود سفر کنم، به‌طور قطع ظرفیت مدنظر نیز شکل می‌گیرد. اما تأثیری که وادی نهم برای من داشت، این بود. همه ما این سؤال در ذهنمان بوده و تجربه آن را داریم که اگر قرار بود من وارد کنگره۶۰ شوم، پس چرا ۱۰ یا ۲۰ سال در آن تخریب باقی ماندم؟ برداشت من از این موضوع این‌گونه بود، مدتی که در تاریکی و تخریب بودم، نقطه تحمّلی که درون من وجود داشت، از نوع منفی بود و زمانی که ظرفیت من تکمیل شد و دست به دامان خداوند شدم و گفتم: «خداوندا، من دیگر نمی‌توانم و تحمل ندارم»، این در به روی من باز شد.

بنابراین، نقطه تحمل برای ما هم مثبت است و هم منفی؛ اما در وادی نهم به ما گفته شده است که نیروها یا نقطه تحمل منفی، نیاز به آموزش ندارد؛ اما در زمینه مثبت، ما به آموزش، درک و فهم نیاز داریم. خداوند را شاکر هستیم که این مسیر را برای ما گشود تا بتوانیم نقاط قوت و ضعف خود را یک‌به‌یک ببینیم و ان‌شاءالله بتوانیم به آن درک و فهم لازم دست پیدا کنیم. بسیار ممنون هستم که به صحبت‌های من گوش دادید.

مرزبانان کشیک: همسفر میترا و مسافر مظاهر
تایپ: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون هفتم)
عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)
ارسال: همسفر میترا مرزبان خبری
همسفران نمایندگی ملاصدرا (نیک‌آباد)

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .