در وادی دهم اشاره شده است: «صفت گذشته در انسان صادق نیست؛ چون جاریست.» بنابراین همه انسانها در هر نقطهای که قرار دارند میتوانند، صفت مخرب خود را تغییر دهند. هیچ انسانی مجبور نیست، یک صفت یا صفتهای گذشته خود را به صورت همیشگی حفظ نماید. خداوند راه نجات برای ما قرار داده است؛ بنابراین هیچ انسانی تا آخر عمر قرار نیست در جهنم باقی بماند. همه چیز در هستی جاری و در حرکت است و هیچچیز در هستی و ماورای آن را نمیتوانیم، بیابیم که ثابت باشد و تغییر نکند؛ زیرا در مسیر تکامل انسانها و مسیر زندگی آنها تغییر، تبدیل و ترخیص است. همه ما در هستی، جهانهای مختلفی را تجربه میکنیم تا تغییر کنیم و تبدیل به نسخه بهتر خود شویم تا در نهایت بتوانیم به نقطهای برسیم که از آنجا آغاز شدیم؛ زیرا بزرگترین معجزه حیات، خود حیات است.
برای زندگی در این هستی، ما نیازمند به فضا، مکان، زمان و ساعت هستیم؛ بنابراین با حیاتی که خداوند برای ما قرار داده است به ما این امکان را میدهد که بتوانیم با تغییر صفت خود، جایگاه خودمان را در هستی بالا ببریم. جهان زمینی بر پایه سه مؤلفه نور، صوت و حس معنا پیدا میکند. نور در هستی قابللمس نیست؛ ولی همه چیز با نور است که زیبا میشود. آقای مهندس میفرمایند: «چقدر نورافشانی نور زیباست، زمانی که طلوع خورشید فرمان صادر میکند. بیدار شو ای از خود رمیده و به جسمت برگرد که زندگی دوباره آغاز گردیده است. برگرد تا نار وجودیت را با دوری از ضدارزشها با تزکیه و پالایش تبدیل به نور کنی تو میتوانی صفتهای زشت و مخرب خودت را به صفتهای نیکو تبدیل نمایی و این کلام صوت است که میگوید ای انسان، تو چیزی نیستی مگر آنچه خود تلاش میکنی.»
مورد دیگر صوت است، اگر اصوات نباشد انسانها نمیتوانند با یکدیگر ارتباط داشته باشند. ما میتوانیم با استفاده از صوت و کلام زیبا، صفتهای زشت خود را تغییر دهیم تا در نهایت به صلح و آرامش برسیم. حس؛ مانند پل ارتباطی است، بین انسانهاست تا بتوانند یکدیگر را بهتر درک کنند. اگر در هستی حس نبود، چگونه میتوانستیم، عاشق شویم و عشق بورزیم. هر گیرندهای قطعاً دارای فرستنده است، اگر حس ما زشتیها را جذب کند؛ قطعاً زشتیها را منتشر خواهد کرد و اگر زیباییها را جذب کند؛ قطعاً همان را منتشر خواهد کرد؛ پس نتیجه میگیریم که برای تغییر صفت گذشته باید حس یا موج گیرنده را عوض کرد. وادی دهم به ما میآموزد که هیچگاه نباید در گذشته توقف نماییم و خود یا دیگران را با صفات و رفتارهای گذشته قضاوت کنیم؛ زیرا انسان موجودی جاری و در حال تغییر است و تا زمانی که فرصت زندگی و حرکت دارد، میتواند مسیر تازهای را برای خود انتخاب کند.
من در این وادی یاد گرفتم که اگر درگذشته صفات ناپسندی در وجودم داشتهام؛ نباید آنها را بخشی جداییناپذیر از هویتم بدانم؛ بلکه باید با شناخت نقاط ضعف خود و پذیرش مسئولیت رفتارهایم برای تغییر آنها تلاش کنم. این تغییر تنها با خواستن و آرزوکردن اتفاق نمیافتد؛ بلکه نیازمند آموزش، تفکر سالم، ایمان، عمل سالم و در نهایت تصفیه و پالایش است. من باید مراقب حس و دریافتهای خود باشم؛ زیرا آنچه در درون خود پرورش میدهم در رفتار و ارتباطم با دیگران نمایان میشود. اکنون میدانم که تغییر یک مسیر تدریجی است و برای رسیدن به آن باید صبور باشم و از آموزشها بهره بگیرم و در هر لحظه برای بهترشدن تلاش کنم. من میخواهم گذشته را چراغ راه آینده قرار دهم؛ نه زنجیری برای متوقفکردن خودم؛ زیرا انسان میتواند با تغییر صفات خود، جایگاهش را در هستی تغییر دهد و به انسانی آگاهتر، آرامتر و مفیدتر تبدیل شود. من یاد گرفتم که نباید انسانها را با گذشتهشان قضاوت کرد؛ حتی، خودم شاید درگذشته اشتباهاتی داشتهام و تصمیمات نادرستی گرفتهام و همچنین صفاتی در من وجود داشته که باعث رنجش خودم و دیگران شده است؛ اما این به آن معنا نیست که همیشه باید همان انسان گذشته باقی بمانم. انسان تغییرپذیر است؛ پس میتواند آینده خود را در مسیر درست تغییر دهد.
منبع: سیدی «وادی دهم بخش اول»
نویسنده: همسفر اقدس رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون هشتم)
رابط خبری: همسفر زیبا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون هشتم)
ویرایش و ارسال: همسفر زیبا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون هشتم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی بیهقی سبزوار
- تعداد بازدید از این مطلب :
45