English Version
This Site Is Available In English

خدمت کردن نقطه تحمل من را بالا میبرد

خدمت کردن نقطه تحمل من را بالا میبرد

"بنام قدرت مطلق"

 

جلسه سوم  از دورهفتم کارگاه های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی لواسان با استادی مسافر علی   و نگهبانی مسافر شاهین و دبیری مسافر بهنام با دستور جلسه ی «وادی نهم و تاثیر آن روی من »دوشنبه ۲۵آبان  ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود .

خلاصه سخنان استاد:

خیلی خوشحالم که امروز در خدمت شما هستم. به همه خدمتگزاران این شعبه و ایجنت محترم خدا قوت می‌گویم که زحمت می‌کشند و اینجا را آماده می‌کنند تا من بتوانم آموزش بگیرم، نقطه تحملم در برابر اتفاقاتی که می‌افتد بالاتر برود و یاد بگیرم چطور از اتفاقات زندگی درس بگیرم.

بعضی وقت‌ها اتفاقاتی که برای ما می‌افتد، به‌خصوص اتفاقات هولناک، درس‌های خیلی بزرگی با خودش به همراه دارد. اتفاق بسیار هولناکی برای تک‌تک ما افتاد. از خدا می‌خواهیم که اول به خانواده مهندس عزیز صبر بزرگی بدهد تا بتوانند این واقعه را تحمل کنند؛ چون تک‌تک ما هم جزئی از این خانواده هستیم.

این اتفاق برای من از این جهت قابل تأمل بود که دیدم مرگ چقدر ساده و ناگهانی اتفاق می‌افتد. معلوم نیست زمانش چه موقع است و چطور از راه می‌رسد. برای انسانی به این بزرگی که تک‌تک ما به‌نوعی سلامت و حال خوبمان را مدیون او هستیم؛ انسانی که سال‌های زیادی برای ما زحمت کشید و تا آخرین لحظات هم دست از تلاش برای ما برنداشت.

من فکر می‌کنم باید به صبر و تحمل مهندس نگاه کنیم. ببینیم چقدر نقطه تحملش بالا بود و چه چیزهایی را می‌دید که شاید ما حتی به گردش هم نمی‌رسیم. باید بدانیم چطور از امکاناتی که برای ما فراهم شده استفاده کنیم تا بتوانیم در هر مرحله‌ای که هستیم، رشد کنیم؛ چه کسی که تازه‌وارد است، چه کسی که سفر اول است و چه کسی که سفر دوم را پشت سر گذاشته است.

زندگی بدون فشار، مشکل و گرفتاری معنا ندارد. همین مشکلات هستند که زندگی را برای من معنادار می‌کنند و باعث ارتقای من می‌شوند. وقتی مسئله‌ای برای من پیش می‌آید، باید بتوانم از آن درس بگیرم.

اعتیاد برای ما یک مسئله غیرقابل‌حل بود؛ اما آن مرد بزرگ این مسئله را برای ما حل کرد و تک‌تک ما را به سمت صراط مستقیم هدایت کرد. به ما یاد داد وقتی زندگی می‌کنیم، باید طوری زندگی کنیم که دیگران هم بتوانند در کنار ما زندگی کنند.

شاید در زندگی قبل، در دوران اعتیاد، اصلاً این موضوع برای من اهمیتی نداشت. فقط خودم را می‌دیدم و همه‌چیز را برای خودم می‌خواستم. اگر من چیزی می‌خواستم، انجامش می‌دادم و اصلاً برایم مهم نبود که دیگران چه شرایطی دارند یا چه اتفاقی برایشان می‌افتد.

اما اینجا به من فهماندند که این طرز فکر درست نیست. هرچه جلوتر می‌روم و به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم خرابه‌ای که واردش شده بودم، هر روز خراب‌تر می‌شد. فشار روی من بیشتر می‌شد، نقطه تحملم پایین‌تر می‌آمد و با کوچک‌ترین اتفاقی از خودم خارج می‌شدم. خیلی وقت‌ها این رفتارها به درگیری و جاهایی ختم می‌شد که اصلاً نباید ختم می‌شد.

امروز می‌بینم خیلی از کسانی که شرایطی مثل من داشتند، در سیستم کنگره هستند و چقدر راحت و با آرامش در کنار هم زندگی می‌کنند و به یکدیگر محبت دارند.

من وقتی وارد کنگره شدم، قصدم این بود که اعتیادم را درمان کنم و بروم؛ اما ذره‌ذره این موضوع برایم روشن شد که وقتی چیزی را متوجه می‌شوی، درستش این است که آن آگاهی را به کسی که به آن نیاز دارد منتقل کنی.

مهندس ما نزدیک به سی سال زحمت کشید تا من به این نقطه برسم. اگر خودش درمان شده بود و می‌رفت، تکلیف منی که هنوز درگیر اعتیاد بودم چه می‌شد؟ این‌ها درس‌هایی است که باید ببینم و از آن‌ها استفاده کنم.

این‌طور نبود که همه‌چیز فقط برای آن زمان باشد و تمام شود و برود. خیلی‌ها هنوز هم کنگره را نشناخته‌اند. تک‌تک ما مأموریت داریم. به نظر من، وقتی این مرد بزرگ از میان ما رفت، مأموریت ما خیلی پررنگ‌تر و جدی‌تر شد.

حالا باید ببینم چطور از این سیستم استفاده می‌کنم. آیا اجازه می‌دهم کسانی که در راه هستند به مقصد برسند و از این امکانات استفاده کنند؟ یا طوری سفر می‌کنم و از اینجا می‌روم که انگار اصلاً اثری از کنگره در من باقی نمانده است؟

پس هدف این است که نقطه تحمل من بالا برود و بتوانم راحت‌تر زندگی کنم. البته راحت زندگی کردن فقط به این معنا نیست که من اعتیاد نداشته باشم. تازه متوجه شده‌ام که اتفاقی که برای من افتاد، قرار بود چیزی را به من بفهماند؛ اینکه زندگی کردن هم قوانین خودش را دارد.

من اصلاً قوانین زندگی را بلد نبودم. وقتی بدون آگاهی و بدون شناخت این قوانین زندگی می‌کردم، نتیجه‌اش این شد که به یک مصرف‌کننده تبدیل شدم و در تاریکی، نادانی، منیت و هر چیزی که فکرش را بکنید فرو رفتم. چرا؟ چون نمی‌دانستم.

اینجا متوجه شدم که قرار است طوری زندگی کنم که خودم از زندگی کردن لذت ببرم و حالم خوب باشد.

امروز هم فرصتی به من داده شده تا در این جلسه حضور داشته باشم، از بودن در کنار شما لذت ببرم، آموزش بگیرم و از مشارکت دوستان استفاده کنم.

من چرا نقطه تحمل ندارم؟ به این دلیل که آموزش‌ها را ساده گرفته‌ام. وقتی همین آموزش‌های ساده را تکرار می‌کنم، تازه متوجه اهمیت آن‌ها می‌شوم. خیلی چیزها را می‌شنوم و با خودم می‌گویم: این‌ها را که می‌دانم! اما مشکل اینجاست که نمی‌توانم دانسته‌هایم را به مرحله عمل برسانم

به نظر من، اگر قرار باشد فقط بدانم و به دانسته‌هایم عمل نکنم، حتی بهتر است که ندانم؛ چون من به اندازه‌ای که می‌دانم، مسئولیت دارم و مزد واقعی را زمانی می‌گیرم که به دانسته‌هایم عمل کنم. صرف دانستن، هیچ فرقی بین من و کسی که نمی‌داند ایجاد نمی‌کند.

من می‌دانم خدمت کردن خوب است. اگر می‌خواهم نقطه تحملم بالاتر برود، باید خدمتگزار باشم. خدمت برای خود من خوب است. من خدمت نمی‌کنم که حال یک نفر دیگر خوب شود؛ خدمت می‌کنم تا حال خودم خوب شود.

امروز اینجا حضور دارم و خدمت می‌کنم. شاید فردا دیگر در کنگره حضور نداشته باشم، اما چیزهایی که امروز در کنگره یاد گرفته‌ام و کارهایی که انجام داده‌ام، فردا نتیجه خودش را نشان می‌دهد.

شاید روزی که دیگر در کنگره نیستم، احساس کنم حال خیلی خوبی دارم یا یک دست غیبی مراقب من است و از من نگهداری می‌کند. آنجاست که متوجه می‌شوم نتیجه همین خدمت‌هاست؛ نتیجه وظیفه‌ای است که امروز اینجا انجام داده‌ام و ثمره‌اش را در زندگی خودم می‌بینم.

من خودم این چیزهایی را که می‌گویم، مو به مو تجربه کرده‌ام. دارم حرف دلم و برداشت شخصی خودم را در این جلسه مطرح می‌کنم. نمی‌گویم شما هم حتماً باید همین‌طور فکر کنید. شاید شما خیلی بهتر از من به این مسائل توجه کرده باشید.

ان‌شاءالله از مشارکت شما دوستان هم استفاده می‌کنم تا برداشت من نسبت به این دستور جلسه بهتر و کامل‌تر شود.

ممنونم.

بارگزاری و تایپ،: مسافر پیمان 

مرزبان خبری : مسافر مصطفی 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .