English Version
This Site Is Available In English

نقطه تحمل، مسیر تغییر

نقطه تحمل، مسیر تغییر

یازدهمین جلسه از دوره چهارم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰، ویژه مسافران نمایندگی میلاجرد با استادی راهنمای محترم مسافر مهدی، نگهبانی مسافر احمد و  دبیری مسافر حمید با دستور جلسه: «وادی نهم و تاثیر آن روی من» روز دوشنبه  ۲۵ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.


سخنان استاد:

سلام دوستان، مهدی هستم، یک مسافر.

خداوند را شکر و سپاسگزاری می‌کنم که امروز در این جایگاه قرار گرفتم. از آقای مهندس و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم. همچنین از آقا مهدی حسنی، راهنمای ویلیام، سپاسگزارم که اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم. از نگهبان و دبیر جلسه نیز تشکر می‌کنم.

در رابطه با دستور جلسه امروز، «وادی نهم و تأثیر آن روی من» که می‌گوید: «وقتی نیرویی از کم شروع بشود و کم‌کم بالا برود، نقطه تحمل پیدا می‌کند»، خیلی فکر کردم که امروز در نمایندگی میلاجرد چه مطلبی را مطرح کنم. تصمیم گرفتم ابتدا تجربه خودم را در رابطه با نقطه تحمل بیان کنم.

زمانی که وارد کنگره ۶۰ و نمایندگی پروین اعتصامی شدم، از ساعت پنج که جلسه شروع می‌شد تا ساعت شش و نیم، حتی نمی‌توانستم ده دقیقه روی صندلی بنشینم. یادم هست آقای محمد جافری آن زمان مرزبان بودند و به من می‌گفتند: «چرا حوصله‌ات سر می‌رود و بیرون می‌روی؟»

راهنمای من هم این شرایط را می‌دید. به یاد دارم به من می‌گفت حداقل از ساعت پنج تا شش و نیم روی صندلی بنشین و بیرون نرو. آن زمان مصرف سیگار در کنگره آزاد بود و من مرتب بیرون می‌رفتم و سیگار می‌کشیدم.

یک روز تصمیم گرفتم این موضوع را امتحان کنم و ببینم چه اتفاقی می‌افتد. راهنمایم به من می‌گفت سعی کن از ساعت پنج تا هشت که در کنگره حضور داری، روی صندلی بنشینی و سیگار نکشی. آن زمان انجام این کار برایم بسیار سخت بود و درک درستی از این موضوع نداشتم؛ اما یک روز تصمیم گرفتم آن را انجام بدهم.

یادم هست اولین باری که از ساعت پنج تا هشت سیگار نکشیدم، بعد از ساعت هشت هم که به خانه رفتم، دیگر سیگار نکشیدم. چند روزی همین روند ادامه داشت. بعد از حدود یک هفته تا ده روز، آقا رضا، راهنمایم را در پارک دیدم و به ایشان گفتم که دیگر سیگار نمی‌کشم. انتظار داشتم مرا تشویق کنند، اما ایشان گفتند: «این کار اشتباه است. اگر می‌خواهی سیگار را کنار بگذاری، اینجا راهنما هست؛ بیا و درمان کن.»

وقتی در کنگره درباره نقطه تحمل صحبت می‌کنیم، متوجه می‌شویم که گرسنگی، مصرف مواد، کشیدن سیگار و حتی روش درمان "DST" همگی با این موضوع ارتباط دارند.

برای حرکت در مسیر ضد ارزش‌ها، معمولاً به آموزش و آگاهی نیاز نداریم؛ اما برای حرکت در مسیر ارزش‌ها و تغییر رفتار، باید آموزش ببینیم. همان‌طور که آقای مهندس می‌فرمایند، اگر مصرف سیگار را با یک نخ شروع کنیم، ممکن است بعد از مدتی به جایی برسیم که یک پاکت سیگار در دستمان باشد. این اتفاق به‌تدریج رخ می‌دهد و برای شروع آن هم به آموزش خاصی نیاز نداریم.

اما زمانی که می‌خواهیم سیگار یا مواد مخدر را درمان کنیم، باید از یک مسیر آموزشی عبور کنیم. منِ مهدی باید به دانش و آگاهی لازم برسم و بفهمم چرا باید مصرف خودم را درمان کنم.

در ابتدای پیام وادی نهم آمده است که برای شما واجب و ضروری است که از نقطه سخن به عمل درآیید. این موضوع به من یادآوری می‌کند که مطالبی را که در کنگره یاد می‌گیرم، نباید فقط در حد حرف باقی بگذارم. باید بتوانم در زندگی روزمره به آن‌ها عمل کنم.

این عمل کردن می‌تواند در اجرای فرامین الهی و همچنین رعایت قوانین و حرمت‌های کنگره باشد. فرامینی مانند دروغ نگفتن، غیبت نکردن و دزدی نکردن، به من آموزش می‌دهند که چگونه به‌تدریج روی خودم کار کنم. نتیجه این عملکرد در نهایت به خود من برمی‌گردد.

قبل از ورود به کنگره، تصور می‌کردم آدم خوبی هستم؛ کار خودم را انجام می‌دهم، سر کار می‌روم، مواد مصرف می‌کنم و با کسی هم کاری ندارم. اما در کنگره ۶۰ متوجه شدم که چقدر راحت غیبت می‌کنم. در محل کار می‌نشستیم و درباره دیگران و مسائل مختلف صحبت می‌کردیم. آموزش‌ها و آگاهی کنگره باعث شد متوجه شوم که من هم گرفتار این ضد ارزش‌ها هستم.

یادم هست آقا مهدی بارها می‌گفتند درمان سیگار و درمان مواد از یک لیوان چای خوردن راحت‌تر است. امروز کم‌کم دارم به معنای این صحبت پی می‌برم.

گاهی وقتی به وادی دهم فکر می‌کنم، این موضوع برایم تداعی می‌شود که انسان باید به خویشتن خویش توجه کند. زمانی که با علم و آگاهی کنگره روی خودم کار می‌کنم و شناخت بیشتری از درون خودم به دست می‌آورم، در واقع سفر من آغاز می‌شود.

در وادی دهم از دنیای دیگری صحبت می‌شود؛ دنیایی که انسان با شناخت و آگاهی تازه‌ای که به دست می‌آورد، وارد آن می‌شود. شاید همان دنیایی باشد که قبلاً هم در آن زندگی می‌کردیم، اما حالا با تغییر نگرش و شناختی که نسبت به خودمان پیدا کرده‌ایم، همه چیز را متفاوت می‌بینیم. وقتی درون انسان تغییر کند، نگاه او به زندگی، آسمان، طبیعت و اطرافش هم تغییر خواهد کرد.

همان‌طور که آقای مهندس می‌فرمایند، تغییرات باید ذره‌ذره اتفاق بیفتند. وقتی روز به شب تبدیل می‌شود، این اتفاق ناگهانی نیست؛ آرام‌آرام تاریکی فرا می‌رسد. زمانی هم که شب به صبح تبدیل می‌شود، روشنایی به‌تدریج جای تاریکی را می‌گیرد.

این موضوع به من آموزش می‌دهد که اگر می‌خواهم نقطه تحملم را در هر زمینه‌ای از زندگی بالا ببرم، باید آرام‌آرام و به‌تدریج حرکت کنم. برای مثال، اگر امروز می‌توانم ده دقیقه پیاده‌روی کنم، باید کم‌کم این زمان را به بیست دقیقه و سپس نیم ساعت برسانم. نمی‌توانم از همان روز اول انتظار داشته باشم مانند کسی که مدت‌ها ورزش کرده است، راه بروم یا بدوم.

در درمان به روش "DST" هم همین موضوع صدق می‌کند. کنگره به من آموزش داده است که برای انجام هر کاری باید زمان را در نظر بگیرم. وقتی یک سفر اولی وارد کنگره می‌شود، برای رسیدن به نتیجه مطلوب حدود ده تا یازده ماه زمان لازم دارد. چرا؟ چون باید دانش و آگاهی او نسبت به جسم و مراتب شناخت خودش افزایش پیدا کند. آگاهی من باید بالا برود تا بتوانم به‌درستی میزان مصرفم را کاهش بدهم. این‌ها بخشی از آموزش‌هایی است که کنگره در اختیار ما قرار می‌دهد.

در پایان صحبت‌هایم، لازم می‌دانم از راهنمای درمان "DST" خودم، آقا رضا، تشکر کنم؛ چون حال خوب امروز خودم را واقعاً مدیون آقا رضا و آقا مهدی هستم.


ضبط و عکس: مسافر حمید
ویراستاری: مسافر غلامرضا
تنظیم و ارسال: مسافر معین

مسافران کنگره ۶۰، نمایندگی میلاجرد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .