جلسه چهاردهم از دوره نود و سوم سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی شادآباد با استادی مسافر حسن، نگهبانی مسافر داوود و دبیری مسافر مجتبی با دستور جلسه «وادی نهم و تاثیر آن روی من » روز دوشنبه 25 آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، حسن هستم یک مسافر
خداوند را شاکرم که این فرصت را در اختیار من قرار داد تا بتوانم در این جایگاه خدمت کنم و در کنار آموزش گرفتن از ایجنت محترم، مرزبانان و سایر عزیزانی که برای آمادهسازی این بستر زحمت کشیدهاند، سهمی هرچند کوچک در خدمت داشته باشم. از همه این عزیزان صمیمانه سپاسگزارم.
در مورد دستور جلسه وادی نهم، یعنی «نیرویی که از کم شروع میشود و به درجه بالا و بالاتری میرسد»، ابتدا میخواهم کمی از برداشت شخصی خودم صحبت کنم و سپس به برخی از مطالب این وادی بپردازم.
در ابتدای پیام وادی نهم به افرادی اشاره میشود که به دنیای جدیدی قدم گذاشتهاند. من این موضوع را به شرایط خودم ارتباط میدهم. من هم از شرایط سخت اعتیاد وارد محیط جدیدی شدهام؛ محیطی که فرصت آموزش، تغییر و بازسازی شخصیت را برای من فراهم کرده است. طبیعتاً برای ماندن در این مسیر و بهرهمند شدن از آموزشها، باید نقطه تحمل خودم را افزایش بدهم.
در اینجا لازم میدانم از زحمات جناب مهندس دژاکام یاد کنم که با تلاش و تفکر عمیق، وادیها را برای ما به یادگار گذاشتند تا بتوانیم با آموزش گرفتن از آنها، مسیر زندگی خود را بهتر بشناسیم و آموختههایمان را در زندگی روزمره به کار ببندیم. یکی از نکات مهم وادی نهم این است که در تمام هستی، از کوچکترین اجزای طبیعت تا انسان، موضوع نقطه تحمل وجود دارد. هر موجودی و هر ساختاری ظرفیت و محدوده مشخصی برای تحمل شرایط دارد. نقطه تحمل انسان نیز میتواند در مسیر مثبت یا منفی افزایش پیدا کند. تفاوت مهم این دو مسیر در چگونگی شکلگیری آنهاست. در مسیر منفی، مانند مصرف مواد مخدر، افزایش نقطه تحمل بهتدریج و بدون نیاز به تلاش آگاهانه اتفاق میافتد. فرد با تکرار مصرف، بهمرور به مقدار بیشتری از ماده نیاز پیدا میکند. در واقع، نقطه تحمل او در مسیر تخریب افزایش مییابد.
اما در مسیر مثبت، موضوع کاملاً متفاوت است. برای افزایش نقطه تحمل در مسیر درست، به آموزش، دانایی، تفکر، تمرین و تکرار نیاز داریم. این مسیر بهسادگی اتفاق نمیافتد و باید برای آن زمان صرف کرد.
برای مثال، اگر فردی بخواهد در ابتدا صد متر یا دویست متر بدود، ممکن است در روزهای اول حتی نتواند مسافت زیادی را طی کند. اما با برنامهریزی، نظم، استمرار و تمرین تدریجی، بهمرور توانایی او افزایش پیدا میکند و میتواند مسافتهای بیشتری را بدود. بنابراین، سه عامل مهم در افزایش نقطه تحمل عبارتاند از: تمرین و تکرار، نظم و زمان.
من خودم در زندگی شخصیام به این موضوع بسیار فکر میکنم. با توجه به تخریبهایی که در دوران اعتیاد به زندگی خودم و خانوادهام وارد کردهام، امروز بهتر درک میکنم که برای جبران گذشته و ساختن یک زندگی بهتر، باید روی خودم کار کنم و نقطه تحملم را افزایش بدهم. یکی از مهمترین بخشهایی که این موضوع را در زندگی من نشان میدهد، ارتباط با خانواده است. امروز فرزندان ما در شرایط و دنیای متفاوتی نسبت به نسل ما زندگی میکنند. نوع نگاه، تفکر و خواستههای آنها با ما تفاوت دارد. گاهی ما تصور میکنیم چون تجربه بیشتری داریم، باید افکار و خواستههای خودمان را به آنها تحمیل کنیم؛ درحالیکه این رفتار میتواند باعث ایجاد تنش و فاصله در روابط خانوادگی شود. به نظر من، افزایش نقطه تحمل یعنی بتوانم در چنین شرایطی صبورتر باشم، شنونده بهتری باشم و پیش از واکنش نشان دادن، کمی بیشتر فکر کنم.
گاهی همسر یا فرزندانم حرفی میزنند که شاید مطابق میل من نباشد، اما من باید یاد بگیرم بهجای واکنش سریع و احساسی، با آرامش و دیدگاه منطقیتری به موضوع نگاه کنم.
البته نباید فراموش کنم که بخشی از مشکلات و آسیبهایی که امروز در روابط خانوادگی وجود دارد، نتیجه رفتارهای گذشته خود من است. بنابراین، پیش از اینکه از دیگران انتظار تغییر داشته باشم، باید از خودم شروع کنم.
جناب مهندس بارها درباره گذشت، چشمپوشی و عبور از برخی مسائل صحبت کردهاند. من هم به این نتیجه رسیدهام که گاهی لازم است از بعضی مسائل عبور کنم و بهجای بزرگ کردن اختلافات، فرصت حل شدن آنها را فراهم کنم. این کار به معنای نادیده گرفتن اصول نیست، بلکه به معنای داشتن ظرفیت بیشتر برای مدیریت شرایط است. موضوع دیگر، نقطه تحمل در محیط کار و اجتماع است. در محیط کار ممکن است با رفتارها یا صحبتهایی مواجه شویم که برایمان خوشایند نباشد یا حتی به ما بر بخورد. در چنین شرایطی، میزان دانایی و نقطه تحمل ما مشخص میشود. به اعتقاد من، آموزشهایی که در کنگره دریافت میکنیم زمانی ارزش واقعی خود را نشان میدهند که بتوانیم آنها را در زندگی عملی کنیم؛ یعنی دیگران تغییر رفتار ما را ببینند، نه اینکه فقط درباره آموختههایمان صحبت کنیم. یک فرد آموزشدیده باید بتواند در شرایط دشوار، رفتار سنجیدهتری داشته باشد و با صبر، تفکر و مسئولیتپذیری از مشکلات عبور کند.
در پایان، من وادی نهم را یادآوری مهمی برای خودم میدانم؛ اینکه تغییر کردن یک فرآیند تدریجی است و برای رسیدن به نقطه تحمل بالاتر، باید صبور باشم، آموزش ببینم، تمرین کنم و از تکرار و استمرار خسته نشوم.
امیدوارم بتوانم با استفاده از آموزشهای کنگره، ابتدا خودم را اصلاح کنم، در خانواده فرد مفیدتری باشم و در نهایت بتوانم برای جامعه خودم نیز انسانی مؤثر و مثمرثمر باشم.
از اینکه به صحبتهای من توجه کردید، سپاسگزارم.
.jpg)
تهیه،تنظیم و ارسال : خدمتگزاران سایت شادآباد
- تعداد بازدید از این مطلب :
101