جلسه یازدهم از دوره پنجم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰، نمایندگی غزالی مشهد به استادی مرزبان همسفر فاطمه نگهبانی همسفر معصومه و دبیری همسفر ثریا با دستور جلسه «وادی نهم ( وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود) و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ۲۵ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
این دستور جلسهها، وقتی فکرش را میکنید، مربوط به خود شما است. در همان زمانی که نمیدانید برای شما اتفاق میافتد، ما باید یک تعریفی از نقطه تحمل داشته باشیم و تفاوتش را با صبر بررسی کنیم. بالابردن ظرفیت و میزان توانایی ما برای پذیرش مسئله را در واقع نقطه تحمل میگویند؛ ولی صبر، توانایی عجلهنکردن در مسیر اهداف و رسیدن به آن است؛ زیرا اینها با یکدیگر متفاوت هستند.
نکته که برای بالابردن نقطه تحمل برای من مهم و جالب بود، زمان و تکرار منظم، حرکت تدریجی و آرامش است. در مورد زمان، بالابردن نقطه تحمل یکدفعه نمیشود؛ باید به خودمان زمان بدهیم و شروع کنیم. آن نقطه تحمل که پایین است را بالا ببریم؛ یعنی به خودمان زمان بدهیم که نقطه تحمل با تکرار منظم ما بالا برود. اینگونه نباشد که مثلا یک جا من یک ماه بیست روز تمرین کردم نقطه تحملم را در برابر مسائل، در برابر مشکلاتی که برایم پیشآمده بالا ببرم و برای مسئله بعدی که پیش میآید یکدفعه فروکش کند؛ اینطوری نمیشود. حرکت باید آرامآرام باشد. این حرکت تدریجی مثل روش DST با زمان در ارتباط است؛ روش DST خیلی روش خوبی است که آقای مهندس برای ما به جا گذاشتند.
برای نقطه تحمل باید همیشه اجرایش کنیم و خیلی آرامآرام پیش برویم. موردی که برای من از همه مهمتر و جالبتر بود، آرامش است. اگر نقطه تحمل خود را بالا ببرید و از درون پر از خشم و پر از عصبانیت باشید و بعد وانمود کنید که نقطه تحمل خود را بالا بردید، فایده ندارد و اصلا به جایی نمیرسید. باید روی خودتان کار کنید؛ اول آرامش را به دست بیاورید، خودتان را آرام کنید، از نفرتها خود را دور کنید، تا بعد به آن نقطه تحمل برسید. تا زمانی که درون شما پر از نفرت و پر از عصبانیت باشد، ولی بهظاهر نشان بدهی که نقطه تحملت را بالا بردی، فقط خودت را نابود میکنی.
به نظر من همینطوری است؛ من این را خودم تجربه کردم. خیلی جاها بوده که نقطه تحملم را بالا بردم، ولی از درون دچار خشم بودم؛ مثلا نفرت داشتم و دچار عصبانیت میشدم. آن موقع من در حال نابود کردن خودم بودم. میخواهم از تجربه خودم بگویم؛ در مسیر صبر و نقطه تحمل برای خودمان که برای همه ما احتمالا اتفاق افتاده، و دیگر بیماریهای فرزندانمان یا اعتیاد مسافرمان، من این نقطه تحمل و صبر را نوزده سال پیش با بیماری فرزندم تا به امروز در خود به وجود آوردم. آنجا بیست سال سن داشتم و برای یک دختر بیستساله خیلی سخت است که فرزندش یک مریضی داشته باشد و یکدفعه این موضوع را بفهمد.
ولی همان موقع بخواهد نقطه تحملش را بالا ببرد، فرزندم بیماری قلبی داشت؛ ولی الان خدا را هزار مرتبه شکر که خوب شده. میخواهم بگویم تا سال گذشته که هجده سالش بود که به دکتر مراجعه کرده بودیم، ذرهای از سوراخ بزرگی که در قلبش ایجاد شده بود پر شد. با گذشت زمان و این حرکت تدریجی میتوانیم نقطه تحملمان را بالا ببریم. برای من هجده سال طول کشید تا نقطه تحملم بالا رفت. یواشیواش باید در همان مسیر صبر کنم و به فکر حل مسئلهام باشم و خدا را شکر موفق شدم. همیشه خدا را شکر میکردم و میگفتم ابوالفضل خوب شد.
پس از آن یک مشکل دیگر برایم به وجود آمده بود؛ این بار خیلی متفاوت بود. زیرا اکنون بیش از یک سال میگذرد که وارد کنگره شدم. مشکل دیگری که برای پسر دیگرم به وجود آمد، حالش خیلی بد بود که ما او را پیش دکتر بردیم؛ هیچ دکتری متوجه بیماریاش نشد تا اینکه او را به بیمارستان بردیم. آنها گفتند فرزندم دچار بیماری دیابت شده. میخواهم این را بگویم که این بار برای من با سالهای گذشته خیلی فرق داشت. درسته، آن زمان نقطه تحملم را بالا برده بودم، ولی از خدا هم خیلی گلایه داشتم که چرا بچه من؟ سن و سالم کم بود؛ ولی این دفعه اینطوری نبود.
زمانی که فهمیدم که فرزندم بیمار شده، تنها کاری که انجام دادم اشک ریختم. به خدا گفتم که اجازه دارم که گریه کنم و بغضم را خالی کنم؛ ولی این دفعه فرق میکند، چون وارد کنگره شدم و توکل من به خدا زیاد شد. همچنین یاد گرفتم که نقطه تحملم را بالا ببرم. آنجا بود که بهجای گله و حرفهای بیربط زدن با کلی چراهای زیاد، با خودم گفتم که خدایا حالا که این مشکل در سر راه من قرار گرفته، شاید به چشم من مشکل باشد، ولی در پی آن حکمت زیادی نهفته است که من نمیدانم. به خدا گفتم در این مسیر خودت کنارم باش؛ من هر طوری که شده، از نظر مالی، جانی و معنوی باشد، به هر نوعی که شده خودم کمک میکنم؛ فقط تنها حرفی که آن لحظه به خداوند گفتم همین بود.
موضوعی که همه ما تجربه کردیم و فکر نمیکردیم که مسافرهایمان درگیر اعتیاد بشوند، من خودم نمیدانستم که مسافرم درگیر اعتیاد شده است؛ چون نه اهل قلیان بود و نه اهل سیگار بود. ولی لحظهای که فهمیدم، برایم خیلی سخت بود.
میخواهم بگویم که ما دقیقا همه آن مسیر را تجربه کردیم و نقطه تحملمان را بالا بردیم. در کنارشان صبوری کردیم، برای پیدا کردن حل مسئله تلاش کردیم؛ همیشه به فکر این نباشیم که دست روی دست بگذاریم و بگوییم که ما فقط نقطه تحملمان را بالا بردیم، به فکر حل مسئله هم باشیم.
مسئله مهم این است که در مسیرمان از کسانی که همراهمان بودند، تشکر کنیم. اینجا از دخترم خیلی تشکر میکنم؛ اگر مادرش هستم، دستش را میبوسم. در این مسیری که بخواهم نقطه تحملم را بالا ببرم و صبر و حوصلهام را زیاد کنم، رفیق خیلی خوب و همراه خیلی خوبی برایم بود.
مرزبانان کشیک: همسفر حمیده و مسافر مهدی
تایپیست: همسفر سعیده رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون چهارم) همسفر ملیحه رهجوی راهنما همسفر بتول (لژیون دوم)
عکاس: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون چهارم)
ویرایش: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون چهارم) دبیر اول سایت
ارسال: همسفر حمیده مرزبان خبری
همسفران نمایندگی غزالی مشهد
- تعداد بازدید از این مطلب :
14