جلسه سیزدهم از دوره پانزدهم از سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه مسافران نمایندگی یوسف، با استادی راهنمای محترم مسافر علی نگهبانی موقت مسافر حمید و دبیری موقت مسافر حسن، با دستور جلسه: "وادی نهم و تاثیر آن روی من" دوشنبه 25 آبانماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان علی هستم مسافر، از نگهبان جلسه و دبیر محترم سپاسگزارم. همچنین از نگهبان لژیون سردار، آقا مسعود، که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا خدمت کنم، کمال تشکر را دارم. امروز مصادف با تولد آقای مهندس است؛ تولد انسانی که به واسطه این مرد بزرگ، راهی گشوده شد تا انسانهای بسیاری بتوانند به رهایی دست یابند، مسیر خود را پیدا کنند و آن احیای واقعی به وقوع بپیوندد.
استاد امین در فایل صوتی «نگهبان»، پیرامون جایگاه نگهبان در کنگره ۶۰ سخن میگویند که او چه کسی است و چه تواناییهایی میتواند داشته باشد. ایشان میفرمایند نگهبان کسی است که هم قفلها را میگشاید و هم کلید میسازد؛ همچنین برای آفتها پادزهر تهیه میکند. ایشان فردی است که از توانایی بسیار بالایی برخوردار است و همهجا را رصد میکند. نگهبان سالها افرادی را زیر نظر میگیرد تا بتواند مسئولیتهای خود را ذرهذره به آنها واگذار نماید.
همانگونه که آقای مهندس همیشه میفرمودند، کنگره به یک شخص متکی نیست و این سیستم به نحوی برنامهریزی شده است که به طور خودکار به کار خود ادامه دهد. خداوند را شاکر هستم که عضو کوچکی از این ساختار هستم. در خصوص دستور جلسه هفتگی، یعنی «وادی نهم و تأثیر آن روی من»، شخصاً همواره قسمت دوم دستور جلسات را بیشتر دوست دارم. وادی نهم میگوید وقتی نیرویی از کم شروع بشود و به درجه بالاتر برسد، نقطه تحمل پیدا میکند.
به اعتقاد من، این وادی میتواند در کنار سایر آموزشها، یکی از کاملترین وادیها باشد. در ابتدای این وادی پیرامون خلقت انسان سخن گفته میشود که جایگاه پیشین او کجا بوده و چه ویژگیهایی دارد. یکی از مزیتهای کنگره نسبت به سایر سازمانهای مردمنهاد این است که همهچیز را واضح و کاربردی تعریف میکند. در این وادی مطرح میشود که انسان از آسمان به زمین رانده شد و موجودی است که دارای رذایل و فضایل بسیاری است.
انسان خوبی، بدی، غم و شادی را توأمان در درون خود نهفته دارد. در آنجا اشاره میشود که برای این موجود، دو پیامبر تعیین گردید: پیامبر درونی که همان روح و نفس است و پیامبر بیرونی که انسانهای راهنما هستند. خداوند مقدر فرمود که دو راه پیش روی شما قرار دارد و در هر مسیری که گام بردارید، نتیجه آن را خواهید دید. اگر از راه درست حرکت کنید، قطعاً به نتیجه صحیحی نیز دست خواهید یافت.
این راهها برای ما مشخص شدهاند؛ راه نادرست مانند زهری شیرین در جامی طلایی است و راه درست مانند آب زلال و گوارایی در داخل یک کوزه گلی است. در ادامه توضیح داده میشود که راه ضد ارزشها نیازی به آموزش ندارد و هیچکدام از ما برای مصرفکننده شدن آموزش ندیدیم. اما برای اینکه به درمان برسیم، باید ماهها زحمت بکشیم، سیدی بنویسیم و در جلسات حضور یابیم. قطعاً اگر راه ضد ارزشها نیز چنین سختیهایی داشت، کسی وارد آن نمیشد.
تفاوت مسیر درست با راه نادرست در این است که راه غلط همواره آسان، لذتبخش و در ابتدا شیرین است، اما در انتها همان جام زهری است که آقای مهندس اشاره میکنند. موضوع بعدی این است که پیام وادی برای کسانی است که به دنیای تازه قدم نهادهاند و به خویشتن توجه مینمایند. این وادی به من میگوید که اگر در مسیر ضد ارزشها باشم، این پیام برای من کارایی نخواهد داشت؛ زیرا من باید عمل کنم و در این مسیر حرکت نمایم تا اتفاقات خوب رقم بخورند.
برداشتی که در سفر اول از این وادی داشتم این بود که به جایگاه روزهای اول خود نگاه میکردم که وضعیت مناسبی نداشتم و درگیر مشکلات بسیاری بودم. با این حال، همین که در جلسات کنگره حضور مییافتم، مشارکت میکردم و اعلام سفر میکردم، بهترین کار مثبت برای من محسوب میشد. این اقدامات به من انرژی میدادند و این روند ذرهذره باعث بهبود حالم گردید. این وادی تأکید میکند که نیرو از مقدار کم آغاز میشود و هیچکس یکشبه تغییر نمیکند.
تغییرات و اتفاقات بزرگ به مرور زمان و ذرهذره به وقوع میپیوندند و این وادی به من امیدواری میدهد که در این مسیر حتماً اتفاقات نیکی رخ خواهد داد. یکی از نکات لذتبخش این وادی این است که به ما نوید میدهد وارد دنیای جدید و مسیر تازهای شدهایم. انسانهای بسیاری به دنبال مسیر درست میگردند اما راه را نمییابند، در حالی که این مسیر برای ما گشوده شده است. در ادامه، وادی فرمان میدهد که همواره کار درست را انجام دهیم.
اگر من کار درست و غلط را تشخیص دهم، قطعاً راه صحیح را انتخاب خواهم کرد و با رجوع به درون خود میتوانم گره مشکلاتم را بیابم. آقای مهندس همواره میفرمودند کسی که بداند خوبی خوب است و بدی بد است، قطعاً همیشه کار خوب را انجام میدهد. اگر من اکنون دچار مسئلهای هستم که مرا آزار میدهد،
حتماً در نقطهای از کارم اشتباهی وجود دارد. این وادی به من امید میبخشد که با تلاش مستمر، سال آینده در این جایگاه تلخ نخواهم بود.
پایان این وادی با غزل حافظ بسیار تأملبرانگیز است که میگوید: «تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف / مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی». کسانی که به رهایی و حال خوب رسیدهاند، برای رسیدن به آن جایگاه زحمات فراوانی کشیدهاند. آنها مسیری را پیمودهاند، آموزش دیدهاند، داناییشان ارتقا یافته و سپس به آن نقطه رسیدهاند. اکنون من نیز آموختهام که باید از مسیر ضد ارزشها بازگردم و با تفکر و آموزش، دانایی خود را افزایش دهم.
استاد امین در جزوه جهانبینی میگویند که با تفکر، آموزش و تجربه میتوانم آگاهی خود را بالا ببرم. همانطور که در سفر اول با کاهش هر یکپنجم از مواد، باید یکپنجم بر دانایی ما افزوده شود، در سایر مسائل نیز رشد دانایی الزامی است. در لژیون سردار نیز ما مسئله «توان» را میآموزیم، زیرا هر انسانی از توانی برخوردار است و توان هیچکس صفر نیست. هدف لژیون سردار این است که هر شخص بتواند در حد توانایی خود مشارکت نماید.

زمانی که در سفر اول بودم، در اولین گلریزان تنها توانستم مبلغ پانصد هزار تومان پرداخت کنم. اما در ادامه با ورود به لژیون سردار، به جایگاه «دنور» رسیدم و توانستم مبالغ بیشتری را ببخشم. همانطور که دیدهبان محترم آقای زرکش میگویند، اگر بخشش را انجام ندهیم، هیچ اتفاق مثبتی رخ نخواهد داد. من اگر در سفر اول از مواد خود نمیگذشتم، هرگز به درمان نمیرسیدم و با بخشش پلهپله داروی OT، در نهایت به رهایی رسیدم.
در کنگره معتقدیم که تعادل فوق درمان است و در لژیون سردار نیز بخشش دقیقاً همین حس تعادل را به همراه دارد. استاد امین میفرمایند که کنگره آبمیوههای فراوان و متنوعی دارد و لژیون سردار نیز یکی از همین تجربیات لذتبخش است. وقتی طعم این بخشش را چشیدم، دیگر هر سال با دیدگاه متفاوتی در آن مشارکت میکنم. این تنها جایی است که من پیش از انجام کار درنگ نمیکنم و هر آنچه در توانم باشد را با کمال میل تقدیم میدارم. از اینکه به صحبتهای من گوش فرا دادید، از همه شما سپاسگزارم.
عکس و ضبط صدا: مسافر ناصر لژیون ۱
تایپ، ویرایش و بارگزاری: مسافر محمد خدمتگزار سایت
- تعداد بازدید از این مطلب :
54