جلسه ششم از دوره سیوهشتم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی گیلان به استادی همسفر نوشین، نگهبانی همسفر مژگان و دبیری همسفر زهرا با دستور جلسه «وادی نهم(نیرویی که از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد نقطه تحمل پیدا می کند) و تاثیر آن روی من» روز دوشنبه ۲۵ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.
.jpg)
خلاصه سخنان استاد:
به نگهبان و دبیر جلسه خدا قوت میگویم ممنونم که من را لایق دانستند و فرصت خدمت در این جایگاه را به من دادند. دستور جلسه امروز، وادی نهم و تأثیر آن روی من است؛ با این عنوان وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالاتر و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود. چیزی که من از این وادی آموختم این است که انسان از ابتدا نقطه تحمل بالایی ندارد؛ بلکه با گذشت زمان، آگاهی، آموزش و کسب تجربه میتواند نقطه تحمل خود را بالا ببرد. وقتی به زندگی خودم نگاه میکنم، میبینم مفهوم این وادی ارتباط عمیقی با تجربههای زندگی من دارد. در دوران آشنایی پیش از ازدواج متوجه اعتیاد مسافرم شده بودم. آن زمان شناخت و آگاهی امروز را نداشتم و شاید میتوانستم از آن رابطه خارج شوم؛ اما من به او دل بسته بودم و به آیندهای مشترک فکر میکردم. یکی از سختترین قسمتهای این ماجرا برای من تنهایی بود؛ چون نه خانواده مسافرم و نه خانواده خودم از این موضوع اطلاع نداشتند. من بودم و مسافرم و مسئلهای که هیچ شناخت و تجربهای از آن نداشتم. فکر میکنم تحمل چنین شرایطی برای دختری که دلش را به آیندهای مشترک بسته، بسیار فراتر از ظرفیت آن روزهایش باشد. با این حال تصمیم گرفتم در کنار مسافرم بمانم و امیدوار بودم روزی بتوانیم راه درمان را پیدا کنیم.
بعدها مسافرم به من گفت که اگر من کنارش نمیماندم، شاید انگیزه لازم را برای پیگیری درمان پیدا نمیکرد. مسافر من یک بار به رهایی رسید؛ اما من به دلایل شخصی نتوانستم ادامه بدهم و در واقع یک همسفر پشت صحنه بودم. در آنزمان مسافرم در آزمون راهنمایی شرکت کرد و پذیرفته شد؛ اما سفر دوم خود را ادامه نداد و به همین دلیل، حدود یک سال بعد دوباره درگیر اعتیاد شد. آنزمان هر دوی ما میدانستیم که تنها راه درمان، کنگره60 است. بنابراین دوباره به کنگره برگشتیم؛ اما این بار من هم بهعنوان همسفر در کنار او حضور داشتم. گاهی با خودم فکر میکنم اگر در آن زمان نقطه تحملم پایینتر بود و با اولین سختیها و مشکلات کنار میکشیدم، امروز در این جایگاه نبودم، شاهد پیشرفت و تغییر مسافرم نمیشدم و فرصت حضور در کنگره و آموزش گرفتن را پیدا نمیکردم. البته به مرور متوجه شدم که تنها به دنبال تغییر شرایط زندگیام نیستم، بلکه خودم هم به آموزش نیاز دارم تا بتوانم نگاهم را تغییر بدهم و مسائل زندگی را بهتر درک کنم. من همیشه تصور میکردم کنگره فقط مکانی برای درمان اعتیاد است؛ اما امروز میبینم کنگره برای من فقط محل شناخت اعتیاد نبود؛ بلکه جایی بود که توانستم خودم را بهتر بشناسم، با مسائل زندگی آگاهانهتر روبهرو شوم و بیاموزم که چگونه به آرامش درونی برسم.
البته هنوز هم خودم را نیازمند آموزش میبینم و میدانم این مسیر ادامه دارد. یکی از زیباترین پیامهای وادی نهم برای من این بود که نقطه تحمل باید در مسیر درست و با آموزش بالا برود. قرار نیست با هر اتفاقی به هم بریزیم یا ناامید شویم و بدون آموزش، انتظار تغییر داشته باشیم. مهمترین برداشت من از این وادی این است که در مسیر زندگی ممکن است با مشکلات و سختیهای زیادی روبهرو شویم. گاهی اتفاقی در ابتدا بسیار ناامیدکننده به نظر میرسد؛ اما شاید همان اتفاق مقدمهای برای کسب تجربه، آگاهی و رسیدن به اتفاقی زیباتر باشد. امروز بابت تمام آموزشهایی که از کنگره گرفتم، مسیری که مسافرم طی کرده و فرصتی که برای خودم به وجود آمده تا در این جایگاه حضور داشته باشم و آموزش بگیرم، خداوند بزرگ را شکر میکنم. از بنیانگذار کنگره60، مهندس دژاکام، سپاسگزارم و امیدوارم روح بلندشان، در آرامش باشد. همچنین از خانواده محترمشان قدردانی میکنم. از راهنمای خودم هم تشکر میکنم که همیشه همراه من بودند، به صحبتهایم گوش دادند و با محبت و راهنماییهایشان به من کمک کردند. امیدوارم خیر و برکت این خدمت و محبت چندین برابر به زندگی خودشان بازگردد.
.jpg)
مرزبانان کشیک: همسفر مونا و مسافر حسن
تایپیست: همسفر شادی رهجوی راهنما همسفر سهیلا (لژیون نهم)
عکاس: همسفر صدف رهجوی راهنما همسفر مرجان (لژیون یازدهم)
ویرایش: همسفر سیمین رهجوی راهنما همسفر شبنم (لژیون چهارم)
ارسال: همسفر نجوا رهجوی راهنما همسفر هانیه (لژیون سوم)
همسفران نمایندگی گیلان
- تعداد بازدید از این مطلب :
121