چهارمین جلسه از دوره پنجمین جلسات آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی سالار خمین با استادی مسافر سیفالله نگهبانی مسافر مهران و دبیری مسافر محمد
با دستور جلسه «وادی نهم و تاثیر آن روی من»
در روز یکشنبه ۱۴۰۵/۰#۸/۲۴ رأس ساعت ۱۷:۰۰ شروع به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد؛
خداوند را سپاسگزارم که اینجا نشستم و از آموزشهای شما عزیزان استفاده کنم. در ادامه، از آقای رضا مسئول اوتی، آقا مهران، نگهبان جلسه و تمام عزیزانی که این جلسه را برای خدمت کردن من فراهم کردهاند، سپاسگزاری میکنم.
در رابطه با دستور جلسه وادی نهم میگوید: وقتی نیرویی از کم شروع میشود و یواشیواش بالا میرود، نقطه تحمل در انسان ایجاد میشود.
یکی از امتیازهای برتر کنگره ۶۰ در درمان هر بیماری، از جمله اعتیاد و درمان انواع مواد مصرفی، این است که آن آزادیای که کنگره ۶۰ به من داده، بسیار ارزشمند است. من در زمان مصرف، یک بار به کنگره آمدم و به قول معروف، با توجه به علمی که خودم داشتم، روشی را برای درمان انتخاب کردم. به قول آقای مهندس، چون این درمانهای بیرون از کنگره بدونه آگاهی و جهانبینی هستند، نهتنها نتوانستم موفق شوم، بلکه ضربه سختی هم به خودم وارد کردم.
این است که واقعاً در کنگره میگویند وقتی انسان وارد اینجا میشود، با روش DST، شربت OT و جهانبینیای که از طریق راهنما برای انسان ایجاد میشود، یواشیواش میتواند با استفاده از شربت OT و روش DST، طی مدت ده الی یازده ماه و با آموزشهایی که از راهنمای خود میگیرد، به درمان برسد و به حیات واقعی خودش برگردد.
در رابطه با دستور جلسه، آن چیزی که من خودم درک کردم، این است که یکی از مواردی که انسان در کنگره میتواند نقطه تحمل خودش را بالا ببرد، استفاده از عقل است. خداوند نیرویی در انسان قرار داده به نام عقل یا پیامبر درونی. وقتی انسان بر پایه همان وادی اول حرکت میکند که میگوید: «با تفکر، همهچیز به انجام میرسد و بدون تفکر، رو به زوال میرود»، واقعاً همینطور است.
یعنی زمانی که من به اینجا میآیم، اگر تحت فرمان عقل باشم و تحت فرمان آموزشهای کنگره قرار بگیرم، میتوانم به آن چیزی که مدنظرم است برسم.
انسان بالقوه موجودی است که میتواند هم خوب باشد و هم بد؛ یعنی انسان یک موجود دوبُعدی است. حالا منِ مسافر که به اینجا میآیم، حتی در درمان اعتیاد با شربت OT، قبلاً در زمان مصرف مواد، اخلاقم بد بود، تپش قلب داشتم، لرزش دست داشتم و اصلاً نمیتوانستم حقم را از دیگران بگیرم. ولی وقتی به اینجا آمدم و توانستم بیماری اعتیاد خودم را درمان کنم، بهمرور زمان بیماریهای دیگری هم در من درمان شدند.
به قول مهندس، میگوید: Case Report. یعنی قرار نبود این موارد هم درمان شوند، ولی در اثر مصرف شربت OT، مثلاً تپش قلب من هم از بین رفت، لرزش دست من هم برطرف شد و توانستم در زندگی تصمیمی بگیرم که شکستهای گذشتهام را تا حدودی جبران کنم.
مسئله دیگر در رابطه با به نقطه تحمل رسیدن، آموزش است. یعنی انسان در مسائل ضد ارزشی اصلاً نیاز به آموزش آنچنانی ندارد. منِ مسافر که بیرون هستم، یا کسی که بیرون از کنگره است، با یکی دو نخ سیگار کشیدن، یواشیواش میبینی سیگاری شده است. یا به جایی میرود و یکی دو بار، مثلاً با صحبت و پیشنهاد دیگران، یک پُک میکشد؛ یواشیواش میبیند خودش هم باور نمیکند که یک روزی به یک مصرفکننده قهری تبدیل شده است.
ولی در مسائل مثبت، مثل ترک کردن یا درمان، اگر واقعاً دقت کنیم، خیلی از کسانی هستند که شرایط و امکاناتش را هم در بیرون دارند، ولی چرا درمان نمیشوند؟ روش DST را هم میدانند، ولی چرا به درمان نمیرسند؟ چون آموزش ندیدهاند. این آموزش خیلی مهم است.
مهندس میگوید روش بالا بردن نقطه تحمل انسان سه مؤلفه بسیار مهم دارد: یکی تفکر، یکی تجربه و دیگری آموزش؛ ولی آموزش از همه مهمتر است.
مسئله دیگری که در بالا بردن نقطه تحمل اهمیت دارد، دو موضوع است. یکی تکرار منظم کاری است که من میخواهم آن را، به قول معروف، از حالت ضد ارزشی به حالت ارزشی تبدیل کنم.
مثلاً من آدم دروغگویی هستم و میخواهم از این به بعد دروغ نگویم. من که یکشبه دروغگو نشدهام؛ بهمرور زمان و با گذشت زمان، این صفت در من رشد پیدا کرده است. حالا اگر بخواهم برگردم، باید همان روش DST را تکرار کنم و سعی کنم زمانی که میخواهم دروغ بگویم، به هر حال قبل از اینکه حرف بزنم، به رفتار خودم توجه کنم.
یا مثلاً به قول یکی از دوستان، میگفت: من تصمیم گرفتم دروغ نگویم و وقتی دروغ میگویم، دستم را داخل صندوق صدقات بیندازم. دیدم باید بیست تا سی تا دهتومانی داخل صندوق صدقات بیندازم!
همین موضوع باعث میشود که انسان در اصل، با تمرین و ممارست و نظمی که در کارش به وجود میآورد، بتواند از این ضد ارزشها فاصله بگیرد.
حالا ضد ارزشها چه هستند؟ چیزهایی هستند که باعث خراب شدن حال خود انسان میشوند.
همین که ساعت پنج، قبل از شروع جلسه، در جلسه حاضر میشوی، خودش یک ارزش است. یعنی برای خودت اهمیت قائل میشوی و برای درمانت اهمیت قائل هستی.
مسئله دیگر، در نظر گرفتن و رعایت گذشت زمان است. مثلاً در بیرون، چرا اکثر افراد در رابطه با کنگره، به قول معروف، عجله میکنند؟ میگویند: آقا، ده یا یازده ماه! تو بیست و چند سال مصرفکننده بودهای؛ حالا این ده، یازده ماه را هم بیا برو، ببین آخرش چه میشود!
این است که انسان وقتی تحت این آموزشها قرار بگیرد و تحت فرمان راهنمایش باشد، میتواند به نقطه تحمل برسد.
ولی منِ مسافر که به اینجا میآیم، اگر تحت فرمان راهنمایم باشم، نتیجه خوبی میگیرم. واقعاً آن نقطه تحمل به وجود میآید و زمانی این نقطه تحمل میتواند در من اثر بگذارد که در اعمال، رفتار و کردار من نمود داشته باشد.
یعنی بتوانم این آموزشها را در زندگی خودم کاربردی کنم. اگر واقعاً قرار است دروغ نگویم، اگر جایی میبینم حقم دارد ضایع میشود، باید دروغ نگویم، حتی اگر حقم ضایع شود؛ اشکالی ندارد.
یعنی در عمل، جهانبینی همان کاربردی کردن آموزشهاست. یعنی بتوانم این آموزشها را در زندگی خودم عملی کنم تا سرمشق دیگران قرار بگیرم.
خب، به هر حال میگوید:
«دو صد گفته چون نیم کردار نیست.»
خیلی حرفها زده میشود و انسان چیزهای زیادی میگوید، ولی عمل، کردار و رفتار از همهچیز مهمتر است.
از اینکه به صحبتهای من گوش کردید، سپاسگزارم.
عکاس: مسافر مرتضی
نویسنده تنظیم و ارسال: مسافر عباس
- تعداد بازدید از این مطلب :
19