جلسه ششم از دوره دهم کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگره۶۰ نمایندگی سیرجان به استادی پهلوان مسافر علی، نگهبانی مسافر روحالله و دبیری مسافر اصغر با دستور جلسه «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود) و تاثیر آن روی من» روز یکشنبه ۲۴ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت 17:0۰ آغاز بهکار کرد.
.jpg)
خلاصه سخنان استاد:
خداوند را شاکرم که امروز این توفیق را به من داد تا در جمع شما خوبان حضور داشته باشم و از انرژی و آموزشهای این جلسه بهرهمند شوم. از مهندس دژاکام و خانواده محترمشان تشکر میکنم که باعث شدند من علی، از جایگاه مصرفکنندگی به جایگاه بخشندگی برسم. بهطوریکه توانستم در سفر اول خود عضو لژیون سردار شوم، مدتی بعد به جایگاه دنوری برسم و پس از آن، همسفرم نیز به عضویت لژیون سردار درآمد. مدتی بعد، دو پسرم هم به این جمع پیوستند و در ادامه توانستم جایگاه پهلوانی را کامل کنم. تمام اینها از دستاوردهای آموزشهای مهندس دژاکام است و من باید سپاسگزار خداوند و ایشان باشم.
قبل از اینکه درباره دستور جلسه صحبت کنم، خاطرهای دارم. من خیلی دوست دارم خاطرات زندگیام را تعریف کنم. از عزیزان عذرخواهی میکنم؛ به قولی سخنران خوبی نیستم، اما تا دلتان بخواهد خاطره برای تعریف کردن دارم: یک روز در خانه نشسته بودم و تریاک مصرف میکردم. این خاطره مربوط به قبل از ورودم به کنگره60 است. یکی از اقوام وارد خانه شد و کنار من نشست. او هم شروع به مصرف تریاک کرد هرچه نگاه کردم ببینم چه زمانی بساط تریاک خودش را بیرون میآورد، دیدم خبری نیست و همچنان نشسته و از تریاک من مصرف میکند! من هم مدام در ذهنم به دنبال راهی بودم تا به شکلی بساطم را جمع کنم و دیگر آن بنده خدا از تریاک من مصرف نکند.
حالا میخواهم از این خاطره به نکتهای برسم. منِ علی، همان علی هستم؛ اما امروز توانستهام از عزیزترین چیزی که در زندگیام دارم، با افتخار ببخشم. این روزها پول برای همه عزیز و ارزشمند است، اما من توانستهام چیزی را که برایم بسیار ارزشمند است، ببخشم. درحالیکه آن روز اگر حتی یک حب تریاک به کسی میدادم و خودم از آن محروم میشدم، حالم خراب میشد، امروز نهتنها از بخشیدن حالم خراب نمیشود، بلکه حس و حال بسیار خوبی پیدا میکنم، تمام درهای بسته زندگی من به واسطه این بخششها باز شدهاند و امروز در کنار خانوادهام با آرامش و آسایش زندگی میکنم.
و اما دستور جلسه: وادی نهم و تأثیرات آن بر من در وادی نهم میخوانیم: وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود. همانطور که دوستان عزیز در لژیون سردار نیز اشاره کردند، موضوع اصلی این وادی نقطه تحمل است. من میخواهم امروز برداشت خودم را از این وادی با شما در میان بگذارم، چیزی که من از این وادی برداشت کردهام، این است که بسیاری از اتفاقاتی که در زندگی ما رخ میدهند، یکدفعه به وجود نمیآیند، چه اتفاقات خوب و چه اتفاقات بد، همه بهمرور زمان شکل میگیرند. به نظر من، نقطه تحمل یکی از مهمترین موضوعاتی است که هر انسانی باید آن را بشناسد؛ چون ما در زندگی روزمره با شرایط مختلفی روبهرو میشویم و هرکدام از این شرایط، نقطه تحمل خاص خودش را از ما طلب میکند.
نکته جالب اینجاست که نقطه تحمل فقط مخصوص سختیها و مسائل منفی نیست. ما در برابر مسائل مثبت هم نقطه تحمل داریم. برای مثال، ممکن است فردی نتواند مسئولیتهای زیادی را بپذیرد یا حتی موفقیت و خوشحالی زیادی را مدیریت کند. بنابراین، ما هم در مسائل منفی و هم در مسائل مثبت دارای نقطه تحمل هستیم. موضوع دیگری که برای من بسیار جالب است، این است که نقطه تحمل بهمرور زمان و با تکرار به وجود میآید. برای مثال، شخصی که بهتازگی وارد کنگره60 میشود، شاید در روزهای اول نتواند حتی یک ساعت روی صندلی بنشیند و به صحبتها گوش بدهد؛ اما بهتدریج، با حضور در جلسات، آموزش گرفتن و گوش دادن، این توانایی در او به وجود میآید و نقطه تحملش افزایش پیدا میکند.
موضوع دیگری که از این وادی یاد گرفتم، این است که برای تغییر کردن نباید عجله داشته باشیم. نباید انتظار داشته باشیم چیزی که طی چندین سال در وجود ما شکل گرفته است، یکشبه تغییر کند. این موضوع را میتوانیم بهخوبی در درمان اعتیاد ببینیم شخصی که سالها مصرفکننده بوده است، نمیتواند با چند روز حضور در کنگره انتظار داشته باشد که همهچیز در وجودش تغییر کند باید به خودش زمان بدهد، آموزش ببیند و مسیر درمان را ادامه دهد.
در کنگره ۶۰ یاد میگیریم که درمان اعتیاد یک فرآیند است و باید پلهپله جلو برویم. همانطور که جسم ما برای بازسازی به زمان نیاز دارد، تفکر و جهانبینی ما نیز برای تغییر و بازسازی به زمان نیازمند است. این وادی به ما یاد میدهد که مسئولیت تغییر خودمان را بپذیریم. بپذیریم که برای تغییر کردن باید زمان بگذاریم و با صبر و آموزش در مسیر حرکت کنیم.
در مجموع چیزی که من از این وادی برداشت کردم، این است که هیچ تغییری بدون آموزش و تکرار به وجود نمیآید. همانطور که یک درخت از یک دانه کوچک شروع میشود و بهمرور رشد میکند، انسانها هم میتوانند با برداشتن گامهای کوچک، تغییرات بزرگی در خودشان به وجود بیاورند. امیدوارم همه ما بتوانیم از آموزشهای این وادی استفاده کنیم، با گامهای کوچک تغییرات بزرگی در خودمان به وجود بیاوریم و قبل از اینکه بخواهیم دنیا و اطرافیانمان را تغییر دهیم، از خودمان شروع کنیم.
در پایان با اجازه نگهبان، دلنوشتهای دارم که میخواهم آن را برای شما بخوانم:
دلنوشتهای به یاد مهندس حسین دژاکام
چه زیبا کاشتی بذر امید را در دلها
چه عاشقانه بخشیدی دوباره نور را به فردا
تو آمدی تا معنای رهایی را نشان دهی
به انسان خسته، راه دوباره برخاستن را بیاموزی
تو دستهایی را گرفتی که از امید خالی بودند
و به قلبهایی نور بخشیدی که در تاریکی جا مانده بودند
تو رفتی، اما راهت همچنان جاری است
صدای عشق و داناییات در قلب رهروان باقی است
گرچه جای خالیات همیشه حس خواهد شد
نام نیکت در دلها تا همیشه ماندگار خواهد ماند
تو از جنس محبت بودی و از تبار آگاهی
تو به ما آموختی که پایان شب، روشنایی است
چه بسیار انسانهایی که با آموزش تو برخاستند
دوباره خود را شناختند و زندگی را از نو ساختند
امروز هر قدمی که در مسیر رهایی برداشته میشود
یادآور اندیشهای است که از عشق تو ریشه میگیرد
مهندس عزیز، شاید نباشی در کنارمان
اما نام و اندیشهات همیشه زنده است در میان ما
چراغی که تو افروختی خاموش نخواهد شد
راهی که تو بنا کردی، بیرهرو نخواهد ماند
تو رفتی، اما عشق تو باقی است
و چه زیباست که بعضی انسانها حتی پس از رفتنشان، در زندگی هزاران انسان ادامه پیدا میکنند...
ممنونم که با سکوت زیبایتان بنده را همراهی کردید.
.jpg)
عکاس: مسافر ناصر
تایپیست: مسافر محسن
ارسال: مسافر حمید
- تعداد بازدید از این مطلب :
85