بهنام قدرت مطلق الله
دومین جلسه از دوره نوزدهم سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره۶۰ نمایندگی دکتر علیرضا (مبارکه)، با استادی راهنمای محترم تازه واردین مسافر مسلم، نگهبانی مسافر فرهاد و دبیری مسافر احمد با دستور جلسه «وادی نهم و تاثیر آن روی من» در تاریخ یکشنبه 24آبانماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:
به نام قدرت عشق که هرچه داریم از اوست.
سلام دوستان، مسلم هستم یک مسافر.
خداوند را شاکر و سپاسگزارم که یک بار دیگر به من اجازه داد در شعبه دکتر علیرضا کنگره۶۰ حاضر شوم. از نگهبان جلسه، دبیر، ایجنت محترم، گروه مرزبانی و گروه راهنمایان تازهواردین تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار من گذاشتند تا خدمت کنم و آموزش بگیرم؛ چرا که آموزشهای ما در همین جلسات اتفاق میافتد.
آقای مهندس با سفر خود به جهان دیگر، غم بزرگی بر دل همه ما گذاشتند و در آستانه مراسم چهلم ایشان قرار داریم. اما همه ما میدانیم که جهان دیگری وجود دارد و اگرچه آقای مهندس از لحاظ فیزیکی در میان ما نیستند، اما روح و نفس ایشان شاهد حضور ما و آموزشهای کنگره۶۰ است. در سیدی «نگهبان»، جناب دکتر امین فرمودند: در سال ۱۳۹۰ خداوند برای یک دقیقه آقای مهندس را از ما گرفت و دوباره به ما بازگرداند تا کار نیمهتمامی را که آغاز کرده بودند، به پایان برسانند. از آن زمان چهارده سال گذشت و بار دیگر خداوند ایشان را از ما گرفت. اگر آقای مهندس در همان سال ۱۳۹۰ بازنگشته بودند، کنگره امروز به این شکل نبود. در این چهارده سالی که خداوند عمر دوباره به ایشان عطا کرد، کشفیات، مقالات و روشهای بسیار زیادی، از جمله روشهای درمان سرطان را برای ما شکافتند و باز کردند تا در نبود ایشان بتوانیم کنگره و این راه را ادامه دهیم.
این موضوع بسیار مهم است. اگر در کار عمیق شویم، میبینیم که در دنیا بینظیر است؛ وگرنه امروز شاهد فعالیت حدود ۱۷۰ شعبه در سراسر ایران نبودیم. بنابراین، از آنجا که آقای مهندس در همه جهات ناظر بر ما هستند، اگر میخواهیم ایشان از ما راضی باشند، باید خدمتگزارهای صدیقی باشیم، سعی کنیم «کنگرهای» بار بیاییم، آموزشهای درست را دریافت کنیم و آنها را انتقال دهیم. باید از منیت خارج شویم و به «ما» تبدیل گردیم. تلاش کنیم این آموزشها را به دیگران منتقل کنیم که آنها نیز به نسلهای بعدی انتقال دهند.
دکتر امین فرمودند: «شاید ما ۲۰ یا ۳۰ سال دیگر نباشیم و تنها چیزی که از ما میماند، آموزشها، اکتشافات و ساختار کنگره۶۰ است که توسط پدر عزیزمان، آقای مهندس، برای ما به یادگار گذاشته شده است».
اما دستور جلسه امروز، «وادی نهم و تاثیر آن روی من» است؛ وادیای که من واقعاً هر زمان به آن برمیخورم، برایم بسیار لذتبخش است. در واقع، این چهارده وادی، چهارده کلید برای مصرفکنندگان و خانوادههایشان هستند. هر یک از این وادیها مانند رمزی برای گاوصندوق مشکلات ما عمل میکنند تا بتوانیم به آن وارد شویم، نه اینکه بخواهیم گاوصندوق را با دستگاه یا ابزاری با خود ببریم. اگر دقت کرده باشید، هر بار که این چهارده وادی را مطالعه میکنیم، آموزش جدیدی از آنها دریافت میکنیم. در این وادی میگوید: «هر نیرویی که از کم شروع شود و به درجه بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میکند.» این عین حقیقت است که برای منِ مسلم اتفاق افتاد.
سالهای متوالی درگیر مواد مخدر بودم؛ از نظر مالی مشکلی نداشتم و پول را به دست میآوردم، اما راه درست مصرف کردن و زندگی کردن را بلد نبودم. غرق در اعتیاد بودم و ترکهای ناموفقی نیز داشتم، اما راه و چاره را نمیدانستم. روش درمان و متد DST که آقای مهندس ابداع کرده بودند، برای من جا نیفتاده بود؛ یعنی برای هیچکسی که راه را نمیشناخت، جا نیفتاده بود.
یادم میآید شش سال پیش که وارد کنگره شدم، نقطه تحمل من به قدری پایین بود که وقتی بچهها دست میزدند، گوشهایم را میگرفتم و از جلسه فرار میکردم. تحمل سر و صدا را نداشتم. دوستم، علی آقا، پرسید: «چه شد که رفتی؟» گفتم: «من نمیتوانم در جلسه بنشینم، دارم دیوانه میشوم.» گفت: «کمکم عادت میکنی؛ باید نقطه تحملت را تغییر دهی و آن را بالا ببری.»
و چه زیبا راهنمایم به من گفت: «تو یک عمر مواد مخدر مصرف کردی و ذرهذره نقطه تحمل خود را در برای نیروهای منفی، بالا بردی. اما انتظار نداشته باش راهی را که ۳۰ سال در تاریکی بودی، یکشبه ترک کنی. همینکه نوری به تو تابیده، بلند شدهای و به کنگره آمدهای، خودت را به عنوان رهجوی تازهوارد معرفی کردهای و وارد پروسه درمان شدهای، نقطه امیدی است برای تو؛ نقطهای که میتواند تو را ذرهذره تغییر دهد.»

تغییر از کجا؟ از ضد ارزشها و موادی که در طول زمان مصرف میکردی. باید مرتب و منظم، نقطه تحمل خود را در برابر ارزشها بالا ببری. حالا چطور بالا ببری؟ باید به لژیون بیایی؛ نه اینکه صرفاً اعلام سفر کنی (منظورم دوستانی است که تازه سفرشان را شروع کردهاند یا رهجوهایی هستند که امروز آمدهاند). این اتفاق برای خودِ من افتاد. من که در تاریکیها بودم و باور نمیکردم — چرا که ده نمونه ترک ناموفق داشتم و خانوادهام میگفتند تو دیگر درمان نمیشوی،— گفتم: تا زنده هستم میخواهم برای درمان اعتیادم سعی کنم.
اگرچه در ابتدا هدف مشخصی نداشتم، اما در همین ده ماهی که سفر کردم، گوشبهفرمان راهنما بودم. راهنما به من گفت: «وقتی وارد پروسه درمان شدی، باید بگویی هیچچیز نمیدانم؛ و اگر این را به زبان آوردی، به آن عمل کردی و گفتی راهنمای من همهچیز را میداند، قطعاً نقطه تحمل تو در برابر مصرف نکردن مواد مخدر بالا میرود و درمان صورت میگیرد.» واقعاً این اتفاق برای من افتاد، درمان شدم و سفر سیگار را هم به انجام رساندم.
مشکلات عدیدهای بر سر راهم سبز شد؛ از جمله اضافه وزن که معضل جامعه است. این مشکل نیز ناشی از نداشتن نقطه تحمل در برابر ضد ارزشها و نوع تغذیه ماست: اینکه چه غذایی نباید بخوریم، چقدر بخوریم و کی مصرف نکنیم. این عوامل باعث اضافه وزن میشوند. دوستی که ۳۰ کیلوگرم اضافه وزن دارد، به قول آقای مهندس، مثل این است که سه کیسه ده کیلوگرمی را روی شانههایش گذاشته باشد و هر کاری که انجام میدهد، این بار با اوست. بنابراین، چقدر لذتبخش است روزی که رها میشوی، لباسهایت برایت گشاد یا اندازه میشود و هر کجا میروی، دیگران میپرسند: «تو چه کار کردی؟!» و اینگونه است که من با درمان خودم، دیگران را به درمان ترغیب میکنم.
نقطه تحمل، یادآور حکایت خارکن و حضرت سلیمان است که همه قصه آن را شنیدهایم؛ آنجا که میفرماید: «تو را تیشه دادم که هیزم کنی / ندادم که ریشه کنی، نسل آدم برکنی.»
از اینکه به صحبت های من گوش دادید متشکرم.
تایپ و ویرایش: مسافر ابوالفضل، مسافر حامد، مسافر همایون، مسافر احمد محمدی
عکاس: مسافر حامد
تایید و ارسال: همسفر پیمان
- تعداد بازدید از این مطلب :
70