English Version
This Site Is Available In English

با آموزش و خدمت ظرف وجودی خود را بزرگ‌تر کنیم

با آموزش و خدمت ظرف وجودی خود را بزرگ‌تر کنیم

جلسه یازدهم از دوره پنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی سیرجان به استادی مرزبان همسفر محبوبه، نگهبانی همسفر الهام و دبیری همسفر حمیده با دستور جلسه «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا می‌شود) و تاثیر آن روی من» روز یکشنبه ۲۴ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به‌کار کرد.



خلاصه سخنان استاد:

در ابتدا یاد مهندس حسین دژاکام، بنیان جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ را گرامی می‌دارم و امیدوارم بتوانم از رهروان راه ایشان باشم.

وادی نهم می‌گوید: وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا می‌شود. نقطه تحمل به معنای طاقت آوردن است. در هستی، هر چیزی نقطه تحملی دارد و اگر از آن عبور کند، دچار دگرگونی می‌شود. انسان نیز اگر از نقطه تحمل خود خارج شود، تعادل لازم را از دست می‌دهد. البته انسان می‌تواند با اختیار و تمرین، نقطه تحمل خود را افزایش دهد و این موضوع برای او کسب‌کردنی است.

اگر بخواهیم نقطه تحمل خود را در موضوعی افزایش دهیم، ابتدا باید آن را به‌طور منظم تکرار کنیم و در کنار آن به زمان نیز توجه داشته باشیم. برای مثال، اگر بخواهم انسان صبوری باشم، نمی‌توانم انتظار داشته باشم از فردا که بیدار می‌شوم، به یک انسان صبور تبدیل شده باشم. باید با تمرین و گذشت زمان، کم‌کم نقطه تحمل خود را افزایش دهم. نقطه تحمل هم در مسائل مثبت وجود دارد و هم در مسائل منفی. برای شکل‌گیری نقطه تحمل در مسیر منفی نیازی به تفکر، تجربه و آموزش نیست؛ اما در مسیر مثبت به تفکر، تجربه و آموزش نیاز داریم و باید دانایی خود را افزایش دهیم.

در فایل صوتی «ساختار درون» دکتر امین دژاکام می‌فرمایند: «برای اینکه بتوانیم به ساختارهای منفی فائق شویم، باید به دانایی برسیم.» اما دانایی چگونه افزایش پیدا می‌کند؟ ما باید بتوانیم از بعضی خواسته‌های خود بگذریم و آن‌ها را رها کنیم تا به قدرت تشخیص برسیم و دانایی در ما شکل بگیرد.

برای مثال، حضور در پارک در روزهای جمعه، در ابتدای ورودم به کنگره۶۰ برای من چندان آسان نبود و همیشه با اشتیاق از خواب بیدار نمی‌شدم. باید از بعضی خواسته‌های خود، از جمله خواب شیرین صبحگاهی، می‌گذشتم، صبح زود بیدار می‌شدم، وسایل صبحانه را آماده می‌کردم و راهی پارک می‌شدم. به‌تدریج نقطه تحمل در من شکل گرفت و توانستم با عشق و علاقه صبح‌های جمعه از خواب بیدار شوم.

در این دو یا سه سالی که با کنگره۶۰ آشنا شده‌ام، شاید فقط یک بار در برنامه پارک شرکت نکرده باشم. این تغییر یکباره اتفاق نیفتاد، بلکه به‌مرور در من شکل گرفت. خدا را شکر می‌کنم که چنین فرصتی در اختیارم قرار گرفت و توانستم از آن نهایت استفاده را ببرم؛ زیرا صبح‌های جمعه در کنار اعضای کنگره، برایم بسیار لذت‌بخش است و از یکدیگر انرژی می‌گیریم. دوست ندارم روزی به گذشته نگاه کنم و احساس کنم از فرصتی که خداوند در اختیارم قرار داده بود، به‌درستی استفاده نکرده‌ام.

هدف ما در زندگی رسیدن به آرامش است. برای به دست آوردن این آرامش، باید بتوانیم خودمان را تغییر دهیم و این تغییر ذره‌ذره شکل می‌گیرد؛ بنابراین نباید ناامید شویم، باید صبر داشته باشیم. مهندس حسین دژاکام در فایل صوتی «صبر» می‌فرمایند: «ما باید از موفقیت‌های خیلی کوچک خود خوشحال شویم و به خودمان انرژی بدهیم.» به یاد دارم زمانی که به مدارک علمی بالایی رسیده بودم، هیچ‌وقت از موفقیت خود خوشحال نمی‌شدم و با گفتن اینکه چیز خاصی نیست و افراد زیادی این مدرک را دارند به خودم انرژی نمی‌دادم، اما بعدها با آموزش‌های کنگره۶۰ متوجه شدم که علم ما فقط برای این بُعد نیست و از بین نمی‌رود، بلکه برای بعدهای بعدی نیز قابل استفاده است با شنیدن این مطلب خوشحال شدم و یاد گرفتم برای موفقیت‌های خود ارزش قائل باشم و به خودم انرژی بدهم.

مهندس حسین دژاکام در فایل صوتی «تحمل» به چند مورد از نقطه تحمل اشاره می‌کنند. یکی از آن‌ها تحمل در سخن گفتن است؛ برای مثال، وقتی کسی حرف نامناسبی به ما می‌زند، چقدر به ما برمی‌خورد و باعث ناراحتی ما می‌شود؟ مهندس دژاکام می‌فرمایند: سه دلیل می‌تواند باعث شود از شنیدن چنین حرفی ناراحت شویم: «اینکه خودمان را خیلی مهم بدانیم، طرف مقابل را خیلی مهم بدانیم یا آن حرف را بیش از اندازه مهم تلقی کنیم.» همین موضوع می‌تواند تعادل ما را به هم بریزد؛ بنابراین باید نقطه تحمل خود را در این زمینه افزایش دهیم.

مورد دیگری که مطرح می‌کنند، تحمل یک مقام یا جایگاهی است که به انسان واگذار می‌شود. برای مثال، وقتی من به‌عنوان مرزبان انتخاب شدم، آیا توانایی و نقطه تحمل پذیرش این مسئولیت را داشتم؟ امروز باید از خودم بپرسم تا چه اندازه توانستم این جایگاه را به‌خوبی انجام دهم و خدمت کنم. مسلماً هر انسانی نقص‌هایی دارد، اما من سعی کردم در آن جایگاه بهترین عملکرد را داشته باشم. روزی که به‌عنوان مرزبان انتخاب شدم، راهنمایم درباره چگونگی رفتار و عملکرد در این جایگاه برایم توضیح دادند و این آموزش‌ها بسیار برایم کارساز بود. امیدوارم توانسته باشم در این خدمت به‌خوبی عمل کرده باشم.

هر زمان در نمایندگی می‌خواستم درباره رعایت قوانین تذکری بدهم، جمله‌ای که هنگام پیمان بستن با صدای بلند خوانده بودم، در ذهنم تداعی می‌شد، سعی می‌کنم بدون نقص عمل کنم و همیشه خود را خدمتگزار اعضاء و دردمندان بدانم، نه آقا و سرور آن‌ها و همچنین همیشه به خودم یادآوری می‌کردم که باید بین قهر و مهر تفاوت قائل شوم و بدانم کجا باید قاطعیت داشته باشم و کجا با محبت رفتار کنم. خدمت مرزبانی نقطه تحمل من را بسیار افزایش داد و در بسیاری از زمینه‌ها ظرف وجودی‌ام را بزرگ‌تر کرد. خدا را شاکرم که توانستم این دوره را در زندگی‌ام تجربه کنم.

در ادامه اگر به پیام وادی نهم دقت کنیم، می‌بینیم که می‌گوید: «از سخن به نقطه عمل حرکت بنمائید و بر زمین و سماء توجه کنید.» من باید به رحمت ماوراء ایمان داشته باشم، بذر نیکو بکارم و آن کنم که فرمان است. وقتی می‌گویم حال من و مسافرم خوب است و به آرامش رسیده‌ام، باید از خودم بپرسم که چقدر توانسته‌ام خدمت کنم و در مسیر عمل قدم بردارم.

اگر خدمت را از کارهای کوچک شروع کنیم، به‌تدریج توانایی انجام خدمت‌های بزرگ‌تر را نیز پیدا می‌کنیم. تفکر و آموزش‌های کنگره۶۰ باعث می‌شود نقطه تفکر در ما شکل بگیرد و قدرت ایمانمان افزایش یابد با بالا رفتن قدرت ایمان، قدرت بخشندگی ما نیز بیشتر می‌شود و آنجاست که مفهوم بذر نیکو کاشتن را بهتر درک می‌کنیم با خدمت کردن و حضور در جایگاه‌هایی مانند عضویت در لژیون سردار، دنور و پهلوان، می‌توانیم به‌تدریج نقطه تحمل خود را افزایش دهیم و بذرهای نیکی بکاریم که هم در این بعد و هم در بعدهای دیگر برایمان ثمر داشته باشند.

دکتر امین دژاکام در جلسه سردار می‌فرمایند: «ما یک مسیر درازمدتی را در پیش داریم که توسعه و کشت همان بذرهایی است که مهندس دژاکام در اختیار ما قرار داده‌اند این بذرها در هر سرزمینی کاشته نمی‌شوند ما باید نمایندگی قوی داشته باشیم، انسان‌های قدرتمندی باشیم و آستین‌هایمان را بالا بزنیم تا انسان‌های دیگری وارد این مسیر شده، درمان شوند و به حال خوش برسند.»

امیدوارم من محبوبه بتوانم همچنان عضو کوچکی از کنگره۶۰ باشم و با خدمت و تلاش خود در تحقق این هدف بزرگ سهیم شوم.



مرزبانان کشیک: مسافر علی و  همسفر زینب
تایپیست: همسفر فرشته رهجوی راهنما همسفر وجیهه (لژیون دوم)
عکاس: همسفر صدیقه رهجوی راهنما همسفر وجیهه (لژیون دوم)
ارسال‌: مرزبان خبری همسفر زینب
همسفران نمایندگی سیرجان

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .