گاهی انسان تصور میکند تغییر، اتفاقی ناگهانی است؛ گویی روزی از خواب برمیخیزد و میبیند دیگر آن آدم دیروز نیست؛ اما وادی نهم به من آموخت که هیچ تغییر بزرگی یک شبه اتفاق نمیافتد. هر تحولی حاصل عبور تدریجی از نقطهای به نقطه دیگر است؛ همانگونه که قطرهقطره آب سرانجام سنگ را میشکافد.
در این وادی با مفهوم نقطه تحمل آشنا میشویم؛ ظرفیتی که در وجود هر انسانی قرار دارد و میتواند در مسیر ارزشها یا ضدارزشها افزایش پیدا کند. این موضوع برای من بسیار تأملبرانگیز است؛ زیرا فهمیدم همانطور که ممکن است انسان بهتدریج به تاریکی، خشم، کینه و ناامیدی عادت کند، میتواند با آموزش و تمرین، ظرفیت عشق، بخشش، صبوری و آرامش را نیز در وجود خود پرورش دهد. بهعنوان مثال من الان اضافهوزنی که دارم حاصل گرمگرم افزایش وزن است؛ اگر روز اول یک گونی ۳۰ کیلویی به من میدادند، میگفتند سالها این را باید با خودت حمل کنی اصلاً دقیقهای تحمل نمیکردم. حالا این نقطه تحمل برای ارزشها و ضدارزشها هم همینطور است.
من بهعنوان یک همسفر وقتی به گذشته خود نگاه میکنم، میبینم گاهی در برابر اتفاقات زندگی زود میشکستم، زود قضاوت میکردم و گاهی تحمل شرایطی را نداشتم که امروز نگاهم به آنها متفاوت شده است و نقطه تحمل من بالا رفتهاست. حالا میفهمم که قرار نیست همیشه شرایط بیرونی مطابق میل من باشد؛ گاهی این من هستم که باید بزرگتر شوم تا بتوانم شرایط را بهتر درک کنم. چه زیباست که انسان بهجای آنکه تمام عمر از سنگینی بار زندگی شکایت کند، تلاش کند شانههایش را قویتر کند. به یاد این بیت زیبا از مولانا میافتم:
از محبت تلخها شیرین شود
از محبت مسها زرین شود
به گمان من یکی از زیباترین جلوههای افزایش نقطه تحمل همین است که انسان بتواند در مواجهه با سختیها بهجای تلختر شدن، عمیقتر و پختهتر شود؛ البته افزایش نقطه تحمل به معنای تحمل بیحدومرز هر شرایطی نیست؛ بلکه به معنای بالا بردن ظرفیت درونی برای مدیریت احساسات، انتخاب رفتار درست و عبور آگاهانه از مشکلات است.
این وادی به من یادآوری میکند که تغییر کردن یک تصمیم لحظهای نیست؛ یک سفر است. سفری که در آن باید صبور باشم، آموزش بگیرم و از تکرار قدمهای کوچک خسته نشوم. شاید امروز نتوانم در برابر همه مسائل زندگی آرام باشم؛ اما میتوانم تلاش کنم کمی بیشتر از دیروز صبور باشم، کمی کمتر قضاوت کنم و کمی بیشتر محبت بورزم.
من از وادی نهم آموختم که انسان محدود به نقطهای که امروز در آن ایستاده، نیست. در وجود هرکدام از ما ظرفیتهایی نهفته است که شاید هنوز فرصت شکوفایی پیدا نکردهاند. پس به خودم یادآوری میکنم که برای تغییر دیر نیست؛ فقط باید حرکت کنم. هیچ بذری با عجله به درخت تبدیل نمیشود و هیچ انسانی بدون عبور از مسیر تکامل، به پختگی نمیرسد. امیدوارم بتوانم هر روز نقطه تحمل خود را در مسیر ارزشها بالاتر ببرم و روزی برسد که حضورم برای خودم و اطرافیانم بهجای ایجاد رنج سرچشمه آرامش و محبت باشد.
نویسنده: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون یکم)
رابط خبری: همسفر صابرینا رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون یکم)
ویرایش و ارسال: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون چهارم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی ستارخان
- تعداد بازدید از این مطلب :
29