جلسه دهم از دوره ششم کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی ارم، با استادی مسافر محسن، نگهبانی مسافر اصغر و دبیری مسافر علی با دستور جلسه وادی نهم و تاثیر آن روی من در روز یکشنبه 24 آبان ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
.jpg)
سلام دوستان محسن هستم مسافر
از نگهبان و دبیر محترم جلسه تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه خدمت کنم و آموزش بگیرم. دستور جلسه امروز، وادی نهم است. وادی نهم به ما میگوید: «وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.» نقطه تحمل در تمام هستی وجود دارد؛ در انسانها، حیوانات و حتی گیاهان. برای اینکه دوستان بهتر متوجه این موضوع شوند، چند مثال میزنم. یک بادکنک را در نظر بگیرید. بادکنک نقطه تحمل مشخصی دارد. اگر بیش از اندازه در آن هوا وارد کنیم، در نهایت میترکد. یا یک ظرف شیشهای را در نظر بگیرید که آن هم نقطه تحملی دارد و اگر فشار بیش از اندازهای به آن وارد شود، ممکن است بشکند. نقطه تحمل در انسانها نیز متفاوت است. برای مثال، ممکن است یک نفر بتواند نفس خود را ۳۰ ثانیه حبس کند، اما فرد دیگری بتواند این کار را برای مدت بیشتری انجام دهد. یا یک دونده را در نظر بگیرید که امروز قهرمان شده است. شاید در روزهای اول فقط میتوانسته ۵۰ متر بدود، اما با تمرین، تلاش و استمرار، پس از مدتی توانسته مسافت بیشتری را طی کند و به یک قهرمان تبدیل شود.
ما با دو نوع نقطه تحمل روبهرو هستیم؛ یکی نقطه تحمل در جهت ارزشها و دیگری نقطه تحمل در جهت ضد ارزشها. نقطه تحمل در مسیر ارزشها بهسختی و با تلاش، کوشش، صبر و استمرار بالا میرود. اما نقطه تحمل در مسیر ضد ارزشها ممکن است بهسرعت افزایش پیدا کند و حتی در ابتدا برای انسان لذتبخش باشد؛ مانند دروغ گفتن، قضاوت کردن و بسیاری از رفتارهای ضد ارزشی دیگر. من خودم این موضوع را در زندگیام تجربه کردهام. اگر بخواهم از تجربه شخصی خودم صحبت کنم، در دوران مصرف مواد مخدر، من هم از مقدار کم شروع کردم. ابتدا تریاک مصرف میکردم و بهتدریج میزان مصرفم افزایش پیدا کرد. من یکشبه به یک مصرفکننده تبدیل نشدم؛ این اتفاق بهمرور زمان و با بالا رفتن نقطه تحملم رخ داد. در زندگی اجتماعی هم این موضوع را میتوانیم ببینیم. همه ما نقطه تحملی داریم. برای مثال، فردی با شنیدن یک بوق ماشین بهسرعت عصبانی میشود، اما فرد دیگری ممکن است در همان شرایط آرامش خودش را حفظ کند. البته اگر نقطه تحمل انسان در مسیر ضد ارزشها بالا برود، ممکن است به رفتارهای نادرست و حتی آشوب و بینظمی منجر شود.
بنابراین، مسئله مهم این است که بدانیم نقطه تحمل خود را در چه مسیری افزایش میدهیم؛ در مسیر ارزشها یا ضد ارزشها؟ من خودم تا جایی پیش رفته بودم که دیگر خسته شده بودم. راه رهایی را نمیدانستم. خیلی از ما در آن شرایط دستوپا میزدیم تا راهی پیدا کنیم و از بند اعتیاد رها شویم، اما مسیر درست را نمیشناختم. تا اینکه پیام کنگره به من رسید. وقتی وارد کنگره شدم، با آموزشهایی روبهرو شدم که برایم تازه و متفاوت بود. همان ابتدا متوجه شدم که باید دانستهها و نگاه خودم را تغییر بدهم. وقتی نزد راهنمایم رفتم، از همان روزهای اول آموزش گرفتم که باید تسلیم مسیر درمان باشم، ایمان داشته باشم و با فرمان عقل و راهنمایی راهنمایم حرکت کنم؛ نه اینکه بخواهم با تفکرات و برداشتهای شخصی خودم پیش بروم. من از همینجا از راهنمای عزیزم تشکر میکنم و دست ایشان را میبوسم؛ چون این مسیر را طی کردهاند، راه را میشناسند و تجربه لازم را دارند.
من توانستم نقطه تحمل خودم را در مسیر ارزشها افزایش بدهم. البته این کار یکشبه اتفاق نیفتاد و هنوز هم دارم روی خودم کار میکنم. برای مثال، نوشتن سیدیها در ابتدا برای من بسیار سخت بود. گاهی شش روز طول میکشید تا یک سیدی را بنویسم، اما امروز میتوانم با چند ساعت تمرکز این کار را انجام بدهم. شاید هنوز هم خط زیبایی نداشته باشم، اما مهم این است که با علاقه و لذت این کار را انجام میدهم. وقتی انسان به کاری عشق داشته باشد، سختیهای آن را راحتتر تحمل میکند و با انگیزه بیشتری ادامه میدهد. مثال دیگری از تجربه خودم میزنم. زمانی بود که در خانه با کوچکترین مسئلهای شلوغ میکردم و زود عصبانی میشدم. یک روز موضوع را با راهنمایم مطرح کردم و ایشان از من پرسیدند: «چه شده؟ چرا ناراحتی؟» وقتی توضیح دادم، ایشان جملهای به من گفتند که برایم بسیار آموزنده بود: «نوع نگاهت را عوض کن.» ابتدا متوجه منظورشان نشدم. بعد برایم توضیح دادند که بهجای ناراحتی، به شرایط از زاویه دیگری نگاه کنم؛ به این فکر کنم که اعضای خانواده سالم هستند، شادی میکنند و در کنار هم زندگی میکنند. از من خواستند از همین موضوع لذت ببرم.
وقتی نگاهم را تغییر دادم، متوجه شدم که بسیاری از ناراحتیهای من به نوع برداشت و نگاه خودم برمیگردد. البته تغییر نگاه بهتنهایی کافی نبود. باید تمرین میکردم، تلاش میکردم، صبر میکردم و آموزش میگرفتم. به نظر من، آموزش، تلاش و صبر مکمل یکدیگر هستند. صرفاً آموزش گرفتن کافی نیست؛ باید آموزشها را در زندگیبه مرحله اجرا دربیاوریم. یعنی آنچه یاد میگیریم، از قوه به فعل تبدیل کنیم و فقط در حد حرف و شعار باقی نمانیم. من نمیتوانم انتظار داشته باشم که یکشبه به انسانی کاملاً متفاوت تبدیل شوم. اگر امروز آموزش میبینم، باید در موقعیتهای واقعی زندگی هم آن را اجرا کنم. برای مثال، اگر امروز در طول روز چندین بار با رفتار نامناسب دیگران روبهرو شوم و عصبانی شوم، باید بررسی کنم که چرا این اتفاق میافتد. باید روی خودم کار کنم، آموزش بیشتری بگیرم و تلاش کنم واکنشهای نادرستم را کمتر کنم. در نتیجه، همه ما نیازمند ارتقا و پیشرفت هستیم. باید نقطه تحمل خودمان را در مسیر ارزشها بالا ببریم و همیشه مراقب باشیم که در چه مسیری حرکت میکنیم.
ممکن است مسیر ارزشها در ابتدا سخت باشد، اما با آموزش، تمرین، صبر و استمرار، بهمرور برای ما آسانتر میشود. من در هر جایگاهی که خدمت کردهام، سعی کردهام با عشق و محبت خدمت کنم. به نظر من، عشق و محبت از ضروریات خدمت هستند. وقتی با عشق خدمت میکنیم، هم خودمان حال خوبی پیدا میکنیم و هم میتوانیم به دیگران احساس خوبی منتقل کنیم. برای مثال، وقتی یک تازهوارد وارد کنگره میشود، اگر با محبت و عشق با او برخورد کنیم و به او احساس امنیت و آرامش بدهیم، میتوانیم تأثیر خوبی در مسیر حرکتش داشته باشیم. ما همه در یک مسیر قرار داریم و باید یاد بگیریم به یکدیگر عشق بورزیم و محبت کنیم. در پایان امیدوارم با آموزش، تلاش، صبر و استمرار، هر روز قدمی در جهت بهتر شدن خودمان برداریم و بتوانیم نقطه تحمل خود را در مسیر ارزشها افزایش دهیم. از همه دوستانی که به صحبتهای من توجه کردند، تشکر میکنم. همچنین اگر دوستانی که دیرتر به جلسه آمدند و تمایل دارند در مورد دستور جلسه سردار مشارکت کنند، با اجازه احمدآقا میتوانند صحبت کنند. در مورد سردار هم باید بگویم که چقدر لذتبخش است انسان بتواند در این مسیر هزینه کند و در مقابل، حال خوب و رضایت درونی به دست بیاورد. گاهی انسان هزینهای میکند، اما در عوض احساس خوبی پیدا میکند و این خودش ارزشمند است. از اینکه به صحبتهای من توجه کردید، بسیار سپاسگزارم.
.jpg)
تایپ: مسافر حسن
ویراستاری و ارسال: مسافر فرهاد
- تعداد بازدید از این مطلب :
39