ما در این مسیر یاد میگیریم که وقتی نیرویی از کم شروع به رشد میکند و بهتدریج بالا میرود، نقطه تحمل آن نیز بیشتر میشود. این حقیقتی است که با وجود تلخی و دردناک بودنش، بههیچوجه نمیتوان از کنار آن گذشت؛ چرا که رشد بدون تغییر، تقریباً غیرممکن است.
میبینیم که هر چقدر انسان یا هر موجود دیگری، بیشتر با سختیها و ناملایمات روبرو شود، رفتهرفته پختهتر و آبدیدهتر میشود. اینطور نیست که فقط مقاومت آن در برابر مشکلات آینده بیشتر شود، بلکه او به فردی باتجربه و به اصطلاح «گرگِ باراندیده» تبدیل میشود؛ همان کسی که دیگر با تلاطمِ موجها نمیلرزد و دیگران در اوجِ مشکلات، برای مشورت و پیدا کردنِ راه، به سراغ او میآیند.
درست مثل تیغهای که مدتها در میان شعلههای داغِ آتش میسوزد، ضربات سنگین و پیدرپیِ چکش را با تمام وجود تاب میآورد و در هر ضربه، سختتر میشود، تا در نهایت، از آن آتش و آن ضربات، یک تیغه ناب، براق و بسیار محکم بیرون بیاید.
شاید رازِ پختگی همین باشد؛ اینکه انسان در گذرِ روزگار، از دلِ همان اتفاقاتی که روزی تصور میکرد توانِ تحملشان را ندارد، به انسانی تبدیل شود که امروز میتواند تکیهگاه دیگران باشد. چرا که هیچ انسانی در یک شب، محکم، باتجربه و استوار نمیشود؛ هر زخم، شکست و ناملایمتی، اگر درست از آن عبور کنیم، چیزی به وجودمان اضافه میکند که در هیچ کتاب و کلاس درسی نمیتوان آموخت.
در نهایت، سختیها همیشه برای شکستنِ ما نمیآیند؛ گاهی میآیند تا آن چیزی را در وجودمان بسازند، که در روزهای آسایش، هرگز فرصت شکلگرفتن پیدا نمیکرد. پس شاید بهتر باشد به جای آنکه تنها از تلخیِ مسیر گلایه کنیم، به آنچه در حال ساختن از ما است نیز نگاه کنیم؛ چرا که گاهی زیباترین و محکمترین نسخه وجودمان، درست از دلِ سختترین روزهای زندگی بیرون میآید.
نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر عاطفه رهجوی راهنما همسفر طیبه (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر کوثر رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: راهنمای ویلیام همسفر آرزو (نگهبان سایت)
- تعداد بازدید از این مطلب :
36