ششمین جلسه از دوره اول سری کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران و همسفران آقا کنگره ۶۰ پارک بهار مشهد، دوشنبه 25 آبانماه ۱۴۰۵، با استادی راهنمای محترم، مسافر هادی، نگهبانی مسافر عباس و دبیری مسافر عباس با دستور جلسه "وادی نهم: وقتی نیرویی از کم شروع بشود و به درجۀ بالا و بالاتری برسد، نقطۀ تحمل پیدا می شود" ساعت ۶ صبح برگزار شد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، هادی هستم، یک مسافر. خدا را شاکر و سپاسگزارم بابت توفیق حضور و خدمت. همچنین از عزیزانی که در شعبه پارک زحمت میکشند و این بستر را مهیا کردند و اجازه دادند که من در این جایگاه حضور پیدا کنم و آموزش بگیرم، سپاسگزارم. در باب دستور جلسه، وادی نهم میگوید: «هرگاه نیرویی از کم شروع به حرکت کند و به درجه بالا و بالاتر برسد، در آن نقطه تحمل به وجود میآید.» خب، این بحث نقطه تحمل، فکر میکنم بسیار بسیار حائز اهمیت است؛ چراکه ما در هر کجای هستی که باشیم، با آن سروکار داریم. در هر سطحی و هر جایگاهی که قرار داشته باشیم، با این مسئله دستوپنجه نرم میکنیم. این موضوع بهگونهای است که در کنگره ۶۰ به ما آموزش داده میشود تا در راستای رسیدن به سلامتی و حفظ آن، بهدرستی حرکت کنیم. ما در تمام سطوح در کنگره ۶۰ کار میکنیم، آموزش میگیریم، به آگاهی میرسیم تا از یکسری گذرگاهها عبور کنیم و به سلامت به مقصد خود برسیم. در وادی در مورد نقطه تحمل صحبت میشود و مثالهایی آورده میشود؛ اما اینکه من بدانم رسیدن به نقطه تحمل چگونه است و چگونه میتوانم به آن دست پیدا کنم، مقولهای جداگانه است. همینطور در جزوه جهانبینی، ما یک معادله عملکرد داریم. این موضوع هم به همان شکل است و معادلهای دارد. ما برای رسیدن به نقطه تحمل، دو پارامتر را باید رعایت کنیم: یکی تکرار و دیگری پارامتر زمان. هرکدام را حذف کنیم، به آن نقطه نخواهیم رسید. در معادله عملکرد هم همین مبحث مطرح است؛ آن نیرو و حسی که ما میگذاریم، ضربدر مسیر حرکت، مساوی است با آن انرژیای که به دست میآوریم یا از دست میدهیم. در بحث نقطه تحمل هم دقیقاً به همین شکل عمل میکند. ما یک هدف داریم و برای رسیدن به این هدف، باید در مسیر استمرار داشته باشیم و یک بازه زمانی را طی کنیم. اگر این بازه زمانی را حذف کنیم، به آن نقطه تحمل نخواهیم رسید. در وادی هشتم از حرکت و تحرک صحبت میکند و وادی هفتم مسیر و راه را برای ما میگوید. اگر ما حرکتی را شروع کنیم، باید حتماً حواسمان به کمّ و کیف قضیه باشد. ما باید بهصورتی حرکت کنیم که به مقصود خود برسیم. وقتی میگوید: «با حرکت، راه نمایان میشود»، منظور این است که فقط حرکت کردن کافی نیست؛ آن علائم و گاردریلها هستند که باید به آنها توجه داشته باشیم تا بتوانیم به نقطه خوبی برسیم. اما بعد از آن، در نقطه تحمل هم موضوع به همین شکل است. ما میخواهیم نقطه تحمل خودمان را برای چه چیزی افزایش دهیم؟ برای اینکه انسان متعادلی باشیم. در کنگره ما شعاری داریم که یک اصل هم هست و میگوید: «درمان فوق ترک و تعادل فوق درمان است.» ما برای رسیدن به تعادل و مفید بودن حرکت است که به دنبال افزایش نقطه تحمل هستیم. هرچه نقطه تحمل من بالاتر برود، انسان متعادلتری میشوم. چرا؟ چون بیرون از کنگره یکسری موارد وجود دارد که با آنها برخورد میکنم. در کنگره بستری وجود دارد که همه همفاز و همفکر هستیم؛ اما ممکن است بیرون از کنگره افرادی باشند که با ما متفاوت باشند و تفکر آنها با ما تفاوت داشته باشد. من برای اینکه بتوانم از این شرایط عبور کنم و تعادل خود را حفظ کنم، باید نقطه تحمل خود را بالا ببرم. نقطه تحمل به همین شکل است که هرقدر دانایی و آگاهی من بالاتر برود، میتوانم برای حفظ تعادل و رسیدن به تعادل بیشتر حرکت کنم و کوشا باشم. مهمترین مسئلهای که من امروز در این پارک به آن رسیدم، همین بحث نقطه تحمل در سرما است. ما باید در هر مسئلهای به نقطه تحمل فکر کنیم. نقطه تحمل حتماً باید در مسائل مختلف مورد توجه قرار بگیرد. فکر میکنم حدود ۲۰ سال پیش بود که در یک انجمن دیگر، در پارک ملت شرکت کردم و حدوداً یک ماه، هر روز به آنجا میرفتم. هدف آنجا چه بود؟ هدف همان سلامتی بود؛ پاکی و سلامتیای که من به دنبال آن بودم. اینجا هم دقیقاً به همین شکل است. حرکت در این مسیر و شرکت در جلسات پارک، به نظر من میتواند نقطه عطفی باشد و زمینه تفکر را فراهم کند؛ چراکه هدف، سلامتی است. خیلی وقتها ما برای ده دقیقه بیشتر خوابیدن چکوچانه میزنیم. اگر نگاه کنیم، دقیقاً به همین شکل است. در طول سفر، یک سفر اولی در بحث بیدار شدن صبح به مشکل برمیخورد و در ادامه میبینید که میزان نیست. سفر اولیای که ساعت ۷ صبح دارویش را بخورد و بخوابد، مسیرش کاملاً متفاوت است. آن سفر اولی که دارویش را بخورد و بخوابد، حالا ممکن است در دوزهای بالا اصلاً متوجه نشود که چه اتفاقی دارد میافتد؛ اما وقتی از یک سیسی پایینتر بیاید و روند را ادامه دهد، رفتهرفته میبیند حال آن داداش لژیونی که دارویش را خورده، نخوابیده و به کارهایش رسیده، با حال خودش چقدر متفاوت است. این متفاوت بودن و این قیاس کردن باعث میشود که او سرخوردهتر شود و از کنگره فاصله بگیرد و از مسیر خارج شود.

پس این حضور در پارک و شرکت در این جلسات بسیار کمککننده است؛ مخصوصاً برای سفر اولیها. برای سفر دومیها هم که در ادامه، بحث کارشان ایجاب میکند که بعضی از آنها بیشتر بخوابند، حضور در این جلسات به نظر من بسیار کمککننده است تا سلامتی و صلابت حفظ شود و در نهایت، همه ما به آن حال خوش دست پیدا کنیم. امیدوارم جلسات تداوم پیدا کند و روزبهروز تعداد شرکتکنندگان بیشتر شود. حالا مسیری است که باز شده و میطلبد که همه حمایت کنند. آن جلساتی که گفتم ۲۰ سال پیش در آنها شرکت میکردم، در مسجد برگزار میشد و بهگونهای نبود که بخواهیم در فضای بیرون بنشینیم. امیدوارم همه ما بتوانیم از این فضا و این مکان استفاده کنیم. همچنین یک خداقوت به همه عزیزان مرزبان، ایجنت و بچههای دستاندرکار میگویم. خیلی متشکرم که با سکوت زیبایتان به صحبتهایم گوش کردید.

با تشکر از دوستان و خدمتگزاران که برای برگزاری این جلسه همکاری نمودند.

مرزبان خبری: همسفر حسین
صوت: مسافر محمدجواد
تایپ و ویراستاری: همسفر میلاد
ارسال خبر: همسفر حسین
نمایندگی پارک بهار
- تعداد بازدید از این مطلب :
86