امروز یکشنبه ١۴٠۵/٠٨/٢۴ جلسه دوازدهم از دوره دوازدهم سری کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶٠ زاهدان با دستور جلسه "وادی نهم و تأثیر آن روی من " به استادی مسافر احمد، نگهبانی مسافر عید محمد و دبیری مسافر حمید ساعت ١٧ آغاز بکار کرد.
خلاصه سخنان استاد :
خداوند را شاکرم که امروز این فرصت را دارم تا درباره وادی نهم و تأثیر آموزشهای آن بر زندگی خودم صحبت کنم.
در ابتدا لازم میدانم از ایجنت محترم و پیشین نمایندگی زاهدان، آقا جواد، تشکر کنم که زحمات زیادی برای شکلگیری و پیشرفت کنگره ۶۰ زاهدان کشیدند و در مسیر خدمت، برای من نیز بسیار زحمت کشیدند. همچنین تشکر ویژهای دارم از راهنمای عزیزم، آقا سعید، که با صبوری و محبت من را تحمل کردند، بهخصوص در سفر تهران که واقعاً شرایط سختی را برای ایشان ایجاد کردم و با این حال، با بردباری کنار من بودند.
چیزی که من از وادی نهم آموختم، این است که هر نیرویی زمانی که از نقطه تحمل خود عبور میکند، وارد مرحله تازهای از تغییر و دگرگونی میشود. این وادی به من نشان داد که هیچ تغییر پایداری یکشبه اتفاق نمیافتد و برای رسیدن به هر جایگاهی، باید تلاش کرد، آموزش دید و تمرین و تکرار داشت.
وقتی به گذشته خودم نگاه میکنم، بهخوبی میبینم که اعتیاد چگونه نقطه تحمل من را در مسیر نادرستی تغییر داده بود. من در گذشته انسان فعالی بودم، کار میکردم، مسئولیت زندگیام را بر عهده داشتم و از لحظات زندگی لذت میبردم، اما بهتدریج با ورود اعتیاد، تواناییها و ظرفیتهای من کاهش پیدا کرد. به جایی رسیده بودم که حتی تحمل شنیدن یک حرف ساده را هم نداشتم. خیلی زود عصبانی میشدم و گاهی با نزدیکترین افراد زندگیام برخوردهای نامناسبی داشتم.
آن زمان تصور میکردم مشکل از دیگران است و این اطرافیانم هستند که رفتار درستی ندارند، اما با ورود به کنگره و قرار گرفتن در مسیر آموزش، کمکم متوجه شدم که برای تغییر شرایط، ابتدا باید از خودم شروع کنم و بهجای تغییر دادن دیگران، روی تغییر خودم کار کنم.
وادی نهم به من آموخت که نقطه تحمل با زور، فشار و تصمیمهای مقطعی افزایش پیدا نمیکند، بلکه نتیجه آموزش، تمرین، تکرار و استمرار است. درست مانند فردی که میخواهد وزنه سنگینتری را بلند کند. او نمیتواند از همان روز اول وزنه سنگینی بردارد، بلکه باید بهتدریج توان جسمی و ظرفیت خودش را افزایش دهد تا بتواند به نقطهای برسد که انجام آن کار برایش امکانپذیر باشد.
من این موضوع را در طول سفر اول خودم هم تجربه کردم. در ابتدای سفر، حتی نوشتن سیدیها برایم سخت بود و گاهی برای انجام بعضی از کارها حوصله و انگیزه کافی نداشتم، اما بهمرور و با ادامه دادن، متوجه شدم که همین کارهای بهظاهر ساده، وقتی بهصورت منظم تکرار میشوند، تأثیر عمیقی بر شخصیت و رفتار انسان میگذارند. فهمیدم که تغییر، حاصل همین قدمهای کوچک اما مستمر است.
امروز در زندگی روزمره هم تلاش میکنم از این آموزش استفاده کنم. یاد میگیرم در برابر مشکلات زود تسلیم نشوم، هنگام شنیدن حرف دیگران بلافاصله واکنش نشان ندهم و پیش از هر قضاوتی، کمی مکث کنم و به رفتار خودم توجه داشته باشم. متوجه شدهام که رسیدن به آرامش، فقط با تغییر شرایط بیرونی امکانپذیر نیست، بلکه باید ظرفیت درونی خودم را هم افزایش بدهم.
به نظر من یکی از مهمترین پیامهای وادی نهم این است که نباید انتظار داشته باشیم یکشبه به انسان دیگری تبدیل شویم. همانطور که تخریبها و رفتارهای نادرست در طول زمان شکل گرفتهاند، برای ساختن و تغییر دادن خودمان هم به زمان، آموزش و استمرار نیاز داریم.
امروز بهتر درک میکنم که همانطور که در دوران مصرف، با تکرار رفتارهای اشتباه، نقطه تحمل خودم را در مسیر نادرست تغییر داده بودم، حالا هم میتوانم با آموزش گرفتن، تمرین و تکرار، نقطه تحمل خودم را در مسیر درست افزایش بدهم. تفاوت اینجاست که آن زمان بهتدریج از تواناییها و ظرفیتهای خودم فاصله میگرفتم، اما امروز در مسیر بازسازی و ساختن دوباره خودم قدم برمیدارم.
در پایان امیدوارم بتوانم از آموزشهای کنگره ۶۰ بهدرستی استفاده کنم، به نقطه تحمل بالاتری برسم و روزبهروز انسانی صبورتر، آگاهتر، مسئولیتپذیرتر و مفیدتر برای خانواده، اطرافیان و جامعه باشم.
نگارش و عکس : مسافر مجتبی (لژیون چهارم راهنما آقای سعید)
- تعداد بازدید از این مطلب :
51