جلسه سیزدهم از دوره نهم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی صالحی۲ با استادی همسفر اعظم، نگهبانی همسفر فرحناز و دبیری همسفر کبری با دستور جلسه «وادی نهم و تأثیر آن روی من» روز یکشنبه ۲۴ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
در ابتدا خداوند را شاکر و سپاسگزارم که به من فرصت دادند تا در این جایگاه باشم و از شما عزیزان آموزش بگیرم. از راهنمای محترم خود همسفر شهره و گروه مرزبانی تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند.
زمانیکه نیرویی از نقطهای کوچک آغاز میشود و بهتدریج به درجات بالاتر میرسد، نقطه تحمل پیدا میکند. اگر نگاهی به دنیای اطراف خود بیندازم، متوجه میشوم که هیچ چیزی یکباره و ناگهانی به وجود نیامده است. برای مثال، وقتی به طبیعت نگاه میکنم، میبینم بذری کوچک که در دل خاک کاشته میشود، به زمان نیاز دارد تا رشد کند و به گل تبدیل شود. هیچ بذری یکشبه به گل و گیاه تبدیل نمیشود. همچنین وقتی به انسانهای موفق اطرافم نگاه میکنم، میبینم که آنها نیز یکباره به موفقیت نرسیدهاند. افرادی که امروز در جایگاههای بالا مشغول خدمت هستند و عناوینی مانند دکتری، مهندسی، استادی و راهنمایی دارند سالها تلاش، رنج و زحمت را تجربه کردهاند. شاید در مسیر خود با فراز و نشیبهای زیادی روبهرو شده باشند؛ اما با صبوری و پشتکار توانستهاند به این جایگاه و مقام برسند.
همانطور که آقای مهندس در متد DST مطرح کردهاند، درمان اعتیاد به دلیل تخریبهایی که مواد مخدر در ساختار جسم فرد مصرفکننده ایجاد میکند، در مدتزمان کوتاه امکانپذیر نیست؛ زیرا سیستم ضددرد بدن و سیستمهای تولیدکننده مواد شبهافیونی به زمان و فرصت کافی نیاز دارند تا بتوانند خود را بازسازی و ترمیم کنند. به همین دلیل، مصرفکنندگانی که در مدت کوتاهی تصمیم به کنار گذاشتن اعتیاد خود گرفتهاند، معمولاً با شکست مواجه شده و به نتیجه مطلوب نرسیدهاند. به نظر من، کسی میتواند وادی نهم را بهخوبی درک کند که از وادی هشتم عبور کرده باشد. زمانیکه به درک وادی هشتم میرسم، میتوانم وادی نهم را در زندگی خود بهصورت کاربردی اجرا کنم. در وادی هشتم به نقطهای رسیدم که عهد و پیمانی میان خود و خدای خود بستم.
پیش از ورود به کنگره۶۰، همیشه سعی میکردم یکسری بایدها و نبایدها را در زندگی رعایت کنم. در دنیای ذهنی خودم تصور میکردم از زمانی که به دنیا آمدم و خوب و بد را شناختم، تخریب چندانی در زندگی خود ایجاد نکردم و همیشه تلاش کردم اصول را رعایت کنم و از خط قرمزها عبور نکنم؛ اما وقتی وارد کنگره۶۰ شدم، متوجه شدم آنطور که تصور میکردم، نبوده است. گاهی با رفتارها، گفتار و اعمال خود دل بسیاری از افراد را شکسته و باعث ناراحتی آنها شده بودم، بدون اینکه خودم متوجه باشم. خدا را شکر میکنم که در مسیر آموزش وادیها به نقطهای رسیدم که در برابر امر الهی تسلیم شدم. پیش از ورود به کنگره۶۰، تلاش بسیاری میکردم تا مشکلات زندگی خود را حل کنم. از آن دسته افرادی بودم که با وجود ناامیدی مسافرم و تلاش نکردن او برای زندگی، هرگز ناامید نمیشدم. واقعاً تلاش میکردم. از صبح که بیدار میشدم تا شب، پیوسته در حال کوشش بودم تا بتوانم زندگی خود را نگه دارم. با اینحال تلاشهایم زمانی به نتیجه رسید که تصمیم گرفتم در برابر امر خداوند تسلیم شوم و گفتم: خدایا، من راضی به رضای تو هستم. دیگر توان ادامه دادن ندارم؛ خودت به فریادم برس.
آن زمان بود که عهد و پیمانی که میان من و خداوند بسته شده بود، معنا پیدا کرد و مسیر کنگره۶۰ برایم باز شد. به نقطهای رسیدم که واقعاً تسلیم شدم. من همان کسی بودم که حتی تصور نمیکرد روزی روی این صندلی بنشیند و در این جایگاه صحبت کند. همچنین هرگز فکر نمیکردم مسافرم که هیچ اعتقادی به کنگره۶۰ نداشت، با وجود اینکه رهایی برادرم و سایر مسافران را دیده بود، روزی وارد کنگره۶۰ شود، سفر کند و به رهایی برسد. اکنون در وادی نهم، زمان آن رسیده است که تخریبهایی را که در گذشته و پیش از ورود به کنگره۶۰ داشتم، با توجه به عهد و پیمانی که با خداوند بستهام، اصلاح کنم و به تزکیه و پالایش بپردازم. این تزکیه و پالایش باید ابتدا از خودم آغاز شود. باید اشتباهاتی را که در گذشته مرتکب شدهام، بهتدریج و با دقت بررسی کنم و کمکم آنها را کنار بگذارم. قرار نیست یکباره به انسانی کاملاً متفاوت تبدیل شوم یا کار بزرگی انجام دهم و یکشبه فیلسوف، عارف و دانا شوم. همانطور که راهنمای عزیزم میگویند، قرار نیست ناگهان تغییر بزرگی در خودم ببینم.
شاید بسیاری از دوستان و اطرافیان وقتی مرا میبینند، بگویند: «تغییر بسیاری نکردهای!» نمیدانم این تغییر نکردن از نظر آنها خوب است یا بد، اما من بهتدریج یاد میگیرم از ضد ارزشها دوری کنم و رفتارهای خود را اصلاح نمایم. وقتی قدم به این مکان گذاشتم و روی این صندلیها نشستم، باید یاد بگیرم و تغییر کنم؛ زیرا پیش از آن، مسیر درست زندگی خودم را نمیشناختم، اما کنگره۶۰ به من آموزش میدهد. بنابراین باید بتوانم آموزشهایی را که از کنگره۶۰ دریافت میکنم، در زندگی خود کاربردی نمایم. خداوند را شکر میکنم که وارد کنگره۶۰ شدم و توانستم از آموزشهای آن بهرهمند شوم. به یاد دارم روز اولی که وارد کنگره۶۰ شدم و روی آن صندلی نشستم، با خودم میگفتم: خدایا، خوش به سعادت کسانی که اینجا خدمت میکنند. خوش به سعادت شما عزیزان و همسفری که در جایگاه استادی نشسته است و از تجربیات خود صحبت میکند.
از زمانیکه در جلسات حضور پیدا کردم، سعی کردم همیشه در کنگره۶۰ باشم، بمانم و آموزش بگیرم؛ زیرا روشی که پیش از این در زندگی داشتم، هیچگاه نتوانسته بود مشکلاتم را حل کند. تصمیم گرفتم آموزشهایی را که از کنگره۶۰ میگیرم، در زندگی خود به کار ببرم. خدا را شکر میکنم که امروز در اینجا حضور دارم، آموزش میگیرم و تلاش میکنم این آموزشها را بهتدریج در زندگیام کاربردی کنم تا به نتیجه مطلوب برسم. به یاد دارم گاهی اوقات دوستان و آشنایان مرا میدیدند، میگفتند: «خوش به حالت که خیاطی بلدی، منبع درآمدی برای خودت داری و مجبور نیستی دستت را جلوی مسافرت دراز کنی.» اما آنها نمیدانستند که پشت این هنر، سالها تلاش و زحمت وجود داشته است؛ کار کردن در گرمای تابستان و سرمای زمستان، در شرایطی که فرزند کوچکی در خانه داشتم و مسئولیتها و کارهای فراوان دیگری نیز بر عهدهام بود. با وجود تمام این سختیها تلاش کردم، زحمت کشیدم و در نهایت به نتیجه مطلوب رسیدم. امیدوارم بتوانم همچنان در کنگره۶۰ حضور داشته باشم، خدمتگزار خوبی برای این مجموعه باشم و عهد و پیمانی را که میان خود و خداوند بستهام، در زندگی بهدرستی به کار بگیرم و به آن عمل کنم.

مرزبانان کشیک: همسفر سعیده و مسافر امیرعلی
تایپیست: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر سارا (لژیون دوم)
عکاس: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر شهره (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر سعیده
همسفران نمایندگی صالحی ۲
- تعداد بازدید از این مطلب :
133