وادی نهم میگوید: «وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.» همیشه فکر میکردم آدمها یا صبور هستند یا نیستند یا توان تحمل سختیها را دارند یا ندارند؛ اما هر چه بیشتر از فراز و نشیبهای زندگی عبور کردم فهمیدم تحمل کردن مانند خیلی چیزهای دیگر توانایی است که میتوانم با گذشت زمان و تجربه کمکم در خودم به وجود بیاورم و قویترش کنم. وادی نهم نکات زیادی را به من یاد داد. یکی از این نکات این بود که هیچ کس یک مرتبه به نقطه تحمل بالایی نمیرسد؛ همانطور که نمیشود انتظار داشت دانهای امروز کاشته شود و فردا به درختی تنومند تبدیل شود. در زندگی هم برای رسیدن به هر تغییری باید زمان گذاشت، آموزش دید و قدمبهقدم حرکت کرد.
من در زندگی تجربههایی داشتهام که روزی تصور میکردم تحملشان از توان من خارج است. روزهایی با اتفاقاتی روبهرو شدم که نه برایشان آمادگی داشتم و نه میدانستم چه طور باید از آنها عبور کنم. گاهی خسته شدم، گاهی ترسیدم و گاهی احساس کردم دیگر توان ادامه دادن ندارم؛ اما امروز که به گذشته نگاه میکنم میبینم همان سختیها هر کدام چیزی به من آموختهاند و باعث شدهاند ظرفیت بیشتری برای روبهرو شدن با مسائل زندگی پیدا کنم؛ البته وادی نهم به من یاد داد که نقطه تحمل بالا به معنای تحمل کردن هر چیزی نیست. قرار نیست انسان در برابر هر ظلمی سکوت کند یا هر رنجی را به نام صبر بپذیرد. گاهی بالا بردن نقطه تحمل یعنی یاد بگیرم در شرایط سخت زود از کوره در نروم، عجولانه تصمیم نگیرم، به جای واکنشهای احساسی کمی فکر کنم و اجازه ندهم هر اتفاق کوچکی آرامش را از من بگیرد.
من یاد گرفتم برای تغییر کردن لازم نیست به خودم سختی بدهم و بخواهم به یک باره انسان دیگری شوم. کافی است از کارهای کوچک شروع کنم؛ برای مثال وقتی عصبانی میشوم قبل از جواب دادن کمی مکث کنم. هنگام شنیدن نظر مخالف بهجای قضاوت کردن با حوصله گوش بدهم، وقتی از رفتار کسی ناراحت میشوم، قبل از گلایه کردن کمی به رفتار خودم فکر کنم، شاید این کارها ساده به نظر برسند؛ اما با تمرین و تکرار میتوانند کمکم تغییرات بزرگی در رفتارم به وجود بیاورند. به نظرم یکی از قشنگترین اتفاقات زندگی این است که روزی به خودت نگاه کنی و ببینی چیزی که قبلاً تو را به هم میریخت امروز دیگر آن قدرت را روی تو ندارد نه به این دلیلکه آن مسئله کوچکتر شده باشد؛ به این دلیل است که خودت بزرگتر شدهای، ظرفیتت بیشتر شده و نگاهت به مسائل تغییر کرده است.
وادی نهم برای من یادآور این است که بخشیدن هم به نقطه تحمل و ظرفیت درونی نیاز دارد. گاهی بخشش از یک قدم کوچک شروع میشود. من باید تمرین کنم از دلخوریهایم بگذرم و ناراحتیها را در دلم نگه ندارم. وقتی به لژیون سردار فکر میکنم میبینم بخشش، فقط گذشتن از اشتباه دیگران نیست. گاهی یعنی از داشتههایم بگذرم تا بتوانم گرهای از کار کسی باز کنم. فکر میکنم هر بار که این کار را انجام میدهم، کمی بیشتر یاد میگیرم ببخشم و محبت کنم. برای من قشنگی این راه این است که کمکم قلبم بزرگتر شود، راحتتر ببخشم و از اینکه میتوانم حتی با یک کار کوچک حال کسی را بهتر کنم، حس خوبی داشته باشم و بخشش و محبت به بخشی از وجود من تبدیل شود.
مهمترین چیزی که از این وادی یاد گرفتم این بود که من هیچ وقت نمیتوانم دیگران را تغییر بدهم. فهمیدم هر وقت رفتاری در دیگران مرا آزرده میکند یا عیبی در آنها میبینم باید به وجود خودم نگاه کنم؛ چون ممکن است همان گره یا نقطه ضعف در وجود من باشد؛ اما هنوز متوجه آن نشده باشم. این موضوع به من یاد داده است قبل از گلایه و انتظار از دیگران، اول رفتار خودم را بررسی کنم و ببینم چه چیزی را باید در وجود خودم اصلاح کنم. من به این نتیجه رسیدم که همیشه قرار نیست شرایط زندگی تغییر کند، گاهی من هستم که باید تغییر کنم تا بتوانم با مشکلات و سختیها بهتر روبهرو شوم و مثل گذشته زود از پا نیفتم. برای من بالا بردن نقطه تحمل یعنی اینکه به خودم فرصت بدهم، با آگاهی جلو بروم و بدانم هیچ تغییری با عجله و فشار به وجود نمیآید؛ بلکه باید برایش صبر کرد و قدمبهقدم پیش رفت.
نویسنده: همسفر فتانه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر طیبه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کمال الملک تهران
- تعداد بازدید از این مطلب :
69