اولین جلسه از دور بیست و یکم سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی ملایر، با استادی راهنمای محترم مسافر مهدی، نگهبانی مسافر مصطفی و دبیری مسافر میثم، با دستور جلسه «وادی نهم و تاثیر آن روی من» روز یکشنبه مورخ ۱۴۰۵/۰۸/24 رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:
سلام دوستان، مهدی هستم مسافر.
خداوند را شاکر و سپاسگزارم که این توفیق را به من عطا کرد تا امروز در جمع شما عزیزان حضور داشته باشم و از آموزشهای این جایگاه بهرهمند شوم. در ادامه، از جناب مهندس حسین دژاکام و خانواده محترمشان نیز صمیمانه سپاسگزارم.
به هر حال، حضور در کنگره، نشستن روی صندلیهای کنگره و بهرهمندی از آموزشهای آن، قطعاً لطفی است که خداوند شامل حال من کرده است. بنابراین باید لحظهبهلحظه قدر این فرصت را بدانم.
شخصی که باعث شد من بتوانم به واسطه حضور در کنگره به زندگی خودم سر و سامان بدهم، کسی نیست جز جناب مهندس حسین دژاکام. همیشه باید قدردان زحمات ایشان و خانواده محترمشان باشیم؛ چراکه اگر امروز من در این جایگاه قرار دارم، زندگی میکنم، کار میکنم و به امور زندگیام میرسم، بخش بزرگی از این اتفاق را مدیون حضور در کنگره هستم.
همیشه به دوستان گفتهام که باید در هر لحظه به یاد مهندس و زحمات ایشان باشیم. بهویژه بعد از اتفاقاتی که همه در جریان آن هستیم، وظیفه ما این است که حضورمان در کنگره را قدر بدانیم و در مسیر صحیح، با رعایت حرمتها و قوانین کنگره حرکت کنیم تا بتوانیم در پیشبرد اهداف آن سهیم باشیم.
یکی از بزرگترین دستاوردهای کنگره که همیشه درباره آن صحبت کردهام، این است که کنگره برای تکتک ما خانوادهای به وسعت یک کشور ساخته است. امروز در هر نقطهای از کشور که حضور پیدا کنیم، وقتی با اعضای کنگره روبهرو میشویم، احساس میکنیم در کنار خانواده خودمان هستیم.
این پیوند، پیوند خونی نیست؛ بلکه پیوندی از جنس محبت است که میان اعضای کنگره در سراسر کشور برقرار شده است.
اما همانطور که دبیر محترم جلسه، دستور جلسه امروز را اعلام کردند، موضوع مشارکت من درباره وادی نهم و تأثیر آن روی من است.
ما در طول سال ۴۸ دستور جلسه داریم؛ البته با در نظر گرفتن تعطیلات تابستانی و تعطیلات دیگر. این دستور جلسات موضوعات مختلفی را در بر میگیرند. بعضی از آنها بیشتر به مسائل جسمی میپردازند، برخی به جهانبینی و بعضی دیگر به مسائل روانی.
اما دستور جلسات وادیها از مهمترین بخشهای آموزشی کنگره در حوزه جهانبینی هستند؛ زیرا مستقیماً با نوع نگاه و نگرش ما نسبت به مسائل درونی و بیرونی انسان ارتباط دارند.
وقتی از جهانبینی صحبت میکنیم، در واقع منظورمان نوع نگاه ما به جهان پیرامون و مسائل درون و بیرون خودمان است. آموزش جهانبینی به من کمک میکند تا هدف، مسیر و راهی را که در پیش دارم بهتر بشناسم و بتوانم با آگاهی بیشتری حرکت کنم تا به خواستهها و اهدافم برسم.
تا امروز هشت وادی را پشت سر گذاشتهایم و اکنون به وادی نهم رسیدهایم؛ وادیای که درباره نقطه تحمل صحبت میکند.
شاید قبل از ورود به کنگره، برداشت من از نقطه تحمل با تعریفی که امروز از آن دارم بسیار متفاوت بود.
پیش از ورود به کنگره، گاهی در بعضی مسائل خیلی سریع به نقطه آشوب میرسیدم و واکنش نشان میدادم. همیشه برایم این سؤال وجود داشت که چرا من در بعضی شرایط بهسرعت از کوره در میروم، در حالی که افراد دیگری را میدیدم که صبورتر هستند و تحمل بیشتری دارند.
اما زمانی که وارد کنگره شدم، متوجه شدم که نقطه تحمل در افراد مختلف، متفاوت است و من میتوانم با کسب آموزش و افزایش دانایی، نقطه تحمل خودم را در مسائل مختلف بالا ببرم.
اگر به موجودات و اجزای طبیعت نگاه کنیم، متوجه میشویم که هرکدام نقطه تحمل مشخصی دارند. برای مثال، مایعات، جامدات، آهن و پلاستیک هرکدام در برابر فشار و شرایط مختلف، ظرفیت و نقطه تحمل خاصی دارند. زمانی که فشار از حد مشخصی فراتر برود، ساختار آنها دچار تغییر، شکستگی یا ازهمگسیختگی میشود.
اما در مورد انسان، موضوع متفاوت است. نقطه تحمل انسان یک مقدار ثابت و تغییرناپذیر نیست. انسان میتواند با کسب آموزش، بالا بردن دانایی و تکرار منظم یک عمل، نقطه تحمل خودش را در مسائل مختلف افزایش دهد.
اگر بخواهم این موضوع را در بحث اعتیاد بررسی کنم، کافی است به گذشته خودم نگاه کنم.
زمانی که برای اولین بار مصرف مواد مخدر را شروع کردم، مصرفم را با پنج گرم تریاک یا مواد دیگر آغاز نکردم. در ابتدا با مقدار بسیار کمی شروع کردم. شاید همان مقدار کم در اولین دفعات باعث حالت تهوع و ناراحتی من میشد؛ اما بهمرور زمان و با تکرار مصرف، نقطه تحمل من افزایش پیدا کرد.
این روند ادامه پیدا کرد تا جایی که میزان مصرف من به چند گرم در روز رسید. یعنی نقطه تحمل من در برابر مصرف مواد مخدر بهتدریج بالا رفت و برای رسیدن به همان حالتی که در ابتدا با مقدار کمی به دست میآوردم، به مصرف مقدار بیشتری نیاز داشتم.
بنابراین متوجه میشویم که افزایش نقطه تحمل در تمام مسائل به زمان و تکرار منظم نیاز دارد.
در بحث درمان اعتیاد هم همین موضوع صدق میکند. زمانی که وارد کنگره میشویم و میخواهیم اعتیاد، مصرف سیگار یا سایر مسائل منفی زندگی خودمان را اصلاح کنیم و به تعادل برسیم، باید موضوع نقطه تحمل را بهخوبی در نظر بگیریم.
نکته مهم اینجاست که افزایش نقطه تحمل در مسیرهای منفی معمولاً با لذت همراه است؛ اما در مسیرهای مثبت، موضوع متفاوت میشود.
برای مثال، زمانی که من مواد مخدر مصرف میکنم یا قرص استفاده میکنم، ممکن است یک لذت کاذب به من بدهد. اگر بخواهم مقدار مصرفم را از یک گرم به دو گرم افزایش بدهم، برای این کار به آموزش خاصی نیاز ندارم؛ چراکه به دنبال لذت بیشتر هستم و بهراحتی این کار را انجام میدهم.
اما زمانی که بخواهم همین مقدار مصرف را کاهش بدهم، شرایط متفاوت میشود. برای اینکه بتوانم مصرف خودم را کم کنم و یک پله پایین بیایم، به آموزش، آگاهی، صبر و حرکت منظم نیاز دارم. این مسیر شاید در ابتدا برایم دشوار باشد، اما با آموزش و استمرار میتوانم به نقطه تحمل جدیدی برسم.
در واقع، تفاوت مسیر مثبت و منفی همینجاست؛ در مسیر منفی ممکن است بدون آگاهی و آموزش، نقطه تحمل افزایش پیدا کند، اما در مسیر مثبت، برای رسیدن به نقطه تحمل بالاتر باید آموزش ببینم، دانایی کسب کنم و با برنامه حرکت کنم.
من بیشتر از این صحبت نمیکنم؛ چراکه مطالب وادی نهم بسیار گسترده است و نکات زیادی برای آموختن دارد. ادامه این بحث را به مشارکت دوستان واگذار میکنم تا از تجربیات و آموزشهای یکدیگر بهرهمند شویم.
از اینکه به صحبتهای من گوش دادید، سپاسگزارم.

مرزبان خبری: مسافر بهرام
عکاس : مسافر محمد لژیون پنجم
تنظیم، تایپ و ارسال گزارش : مسافر رسول لژیون چهارم
- تعداد بازدید از این مطلب :
462