English Version
This Site Is Available In English

تغییر با صبر و دانایی اتفاق می افتد

تغییر با صبر و دانایی اتفاق می افتد

پنجمین جلسه از دوره چهارم سری کارگاه های آموزشی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی تربت حیدریه به استادی همسفر الهه و نگهبانی همسفر زینب و دبیری همسفر ناهید با دستورجلسه " وادی نهم، وقتی نیرویی از کم شروع بشود و به درجه بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا می شود"  در تاریخ 1405/08/24 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود .

خلاصه سخنان استاد:
درابتدا، خداوند را شاکرم که امروز این جایگاه را در اختیار من قرار داد تا بتوانم آموزش بگیرم و خدمت کنم. از سیستم کنگره ۶۰، جناب آقای مهندس و خانواده محترمشان بسیار سپاسگزارم که این بستر آموزشی را فراهم کردند تا بتوانیم به آرامش برسیم. همچنین از خانم فهیمه عزیز تشکر می‌کنم که به من اعتماد کردند و این فرصت را در اختیارم قرار دادند.
«درست آنجا که سکوت فریاد می‌شود و صبر، آخرین نفس‌هایش را می‌کشد؛ درست بر مرز باریک ماندن و فریاد زدن، فروپاشیدن و ایستادن؛ آنجا که یک واژه، یک نگاه یا یک اتفاق می‌تواند جهان را از مدار خود خارج کند، من ایستاده‌ام؛ نه از سر آرامش و نه از سر توانایی، بلکه در نقطه‌ای میان تحمل و طغیان؛ آنجا که حتی سکوت هم دیگر تاب خودش را ندارد.»
آشوب همیشه با انفجار آغاز نمی‌شود؛ گاهی از جایی شروع می‌شود که ظرفیت تحمل به انتهای خود رسیده باشد. در ابتدای وادی نهم می‌خوانیم: «وقتی نیرویی از کم شروع می‌شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا می‌شود.» همچنین در ابتدای این وادی، پیامی آمده است: «پیام برای کسانی که به دنیای واقعی قدم نهادند و به خویش خویشتن توجه می‌نمایند.»
جناب مهندس در سی‌دی وادی نهم فرمودند که می‌توان برداشت‌های متفاوتی از این پیام داشت. برداشت من، الهه، این است که ورودم به کنگره و آشنایی با این مسیر را به‌عنوان ورود به دنیایی تازه برای خودم در نظر گرفتم؛ زیرا زمانی که به کنگره آمدم، تفکر و اندیشه‌ام تغییر کرد و برداشتم نسبت به بسیاری از مسائل و مشکلات زندگی عوض شد.
وقتی وارد این جمع زیبا شدم و آموزش گرفتم، با تمرین و تکرار توانستم بسیاری از نقص‌های خودم را برطرف کنم و در واقع، خویش خویشتن یا همان نفس خودم را پرورش دهم. البته نه به‌طور کامل، اما توانستم تا حدودی این وادی را در زندگی‌ام اجرا کنم.
در این وادی به این درک رسیدم که برای دوری از ضدارزش‌ها باید گام‌به‌گام و به‌آرامی حرکت کنیم. فهمیدم که راه صدساله را نمی‌توان یک‌شبه پیمود. اگر بخواهم در جهت اصلاح ضدارزش‌ها قدم بردارم، باید با صبر و آگاهی حرکت کنم؛ اما این حرکت باید به‌صورت اصولی و ریشه‌ای باشد. برای مثال، نمی‌توانم تصمیم بگیرم که دیگر غیبت نکنم، اما همچنان به دروغ گفتن ادامه دهم. تغییر واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که دانایی من افزایش پیدا کند و تغییرات به‌صورت کلی، دائمی و از ریشه و بن در وجودم شکل بگیرند.
وادی نهم آموزش‌های زیادی برای من داشت. اگر بخواهم نتیجه‌گیری کلی از این وادی داشته باشم، باید بگویم که هر چیزی که در جهان هستی آفریده شده، نقطه تحملی دارد؛ اما زمانی که از این نقطه تحمل عبور کند، به آستانه آشوب می‌رسد. آشوب همان به‌هم‌ریختگی و جنگ درونی و بیرونی است که هر موجودی می‌تواند با آن مواجه شود.
شاید نقطه تحمل در بسیاری از موجودات دیگر تغییر چندانی نداشته باشد، اما در انسان به دلیل داشتن قدرت اختیار، این امکان وجود دارد که با استمرار، تمرین، تکرار و گذشت زمان، دانایی خود را افزایش دهد و نقطه تحملش را بالا ببرد. خداوند این قدرت را به انسان داده است تا بتواند با آموزش و آگاهی، از رسیدن به آستانه آشوب جلوگیری کند.
اما اگر بخواهم از تجربه شخصی خودم درباره وادی نهم بگویم، باید اعتراف کنم که امروز ذهنم بسیار درگیر این موضوع بود که چرا این وادی به من سپرده شده است. حتی شاید در دلم با خودم گفتم: خانم فهیمه، چرا از بین این همه وادی، وادی نهم را به من سپردید؟
واقعاً با خودم کلنجار می‌رفتم تا دلیل این انتخاب را بفهمم. زمانی که مسافرم مصرف‌کننده بود، تمام تخریب‌ها، مشکلات و اتفاقات ناخوشایندی را که در زندگی‌ام پیش می‌آمد، به گردن مسافرم می‌انداختم و او را مقصر می‌دانستم. تصور می‌کردم خودم هیچ نقشی در به‌وجود آمدن مشکلات ندارم.
فهمیدم که گاهی انسان با عملکرد و انتخاب‌های خودش شرایطی را به وجود می‌آورد که بعدها با پیامدهای آن روبه‌رو می‌شود. هر عملی، عکس‌العملی دارد و هیچ‌کدام از رفتارهای ما بدون نتیجه نخواهد بود.
وقتی به کنگره آمدم، متوجه شدم که شاید من هم کم‌وکاستی‌هایی داشته‌ام. مسافرم بارها به دیگران گفته بود که اگر دچار اعتیاد شده، به‌خاطر همسفرش بوده است. شاید نمی‌توانست تمام مسئولیت اعتیادش را به گردن من بیندازد، اما من هم در زندگی مشترکمان بی‌تقصیر نبودم.
من هم باید سهم خودم را می‌پذیرفتم؛ زیرا انسان خودخواهی بودم و گاهی به نیازها و احساسات مسافرم توجه کافی نداشتم. امروز به این نتیجه رسیده‌ام که یکی از مهم‌ترین آموزش‌های وادی نهم برای من، شناخت خودم و پذیرفتن مسئولیت رفتارهایم بوده است.
با آموزش‌های کنگره و راهنمایی‌های خانم شکوفه و در ادامه خانم زهرا عزیز، متوجه شدم که نقطه تحمل من بسیار پایین بوده و هنوز هم برای بالا بردن آن نیاز به آموزش، تمرین و تکرار دارم.
اکنون بهتر می‌فهمم که قرار نیست همه‌چیز یک‌شبه تغییر کند. همان‌طور که برای رسیدن به نقطه تحمل بالا باید زمان صرف کرد، برای تغییر تفکر و اصلاح رفتارهایم نیز باید صبور باشم و قدم‌به‌قدم حرکت کنم.
امیدوارم بتوانم با کمک آموزش‌های کنگره، دانایی خودم را افزایش دهم، نقطه تحملم را بالاتر ببرم و هر روز بیشتر از گذشته در مسیر شناخت و اصلاح خویش خویشتن قدم بردارم.

درادامه ورودبه سفر دوم همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون سه)

مرزبان کشیک: همسفرزهرا و مسافررضا
تایپ : همسفر طاهره رهجوی راهنما همسفر زهره( لژیون سه)
عکاس: همسفرعفت رهجوی راهنما همسفرزهره ( لژیون سه)
ویراستاری وارسال : همسفرزهرا (مرزبان خبری)
همسفران نمایندگی تربت حیدریه

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .