جلسه دهم از دوره شصتوسوم سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره۶۰، نمایندگی فرشته (سمنان)، با استادی راهنما مسافر امیر و دبیری مسافر حمید با دستور جلسه «وادی نهم و تاثیر آن روی من » در روز یکشنبه مورخه 24 آبان ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، امیر هستم، یک مسافر.از آقای مهندس، دکتر امین و خانواده محترمشان تشکر میکنم که این بستر را فراهم کردند تا بتوانیم آموزش ببینیم. همچنین از راهنمای DST و راهنمای سیگار خودم تشکر میکنم که حال خوش امروز خودم را مدیون آموزشها و راهنماییهای ایشان هستم.به نظر من، وادیها تأثیر زیادی بر افکار، احساسات، شخصیت، نوع نگاه و جهانبینی ما دارند. یکی از وادیهایی که برای من پیام امید داشت، وادی نهم بود. وقتی به ابتدای ورودم به کنگره فکر میکنم، متوجه میشوم که هیچکس با حال خوب و بدون مشکل وارد این مسیر نمیشود.

افراد معمولاً با حال خراب، ناامیدیها، زخمهای درونی و نیروهای منفی وارد کنگره میشوند. این نیروهای منفی تمام تلاش خود را میکنند تا انسان را از مسیر درست خارج کنند. بعضیها با ناامیدیهای درونی درگیر هستند و بعضی دیگر به دلیل طولانی بودن زمان درمان، احساس ناتوانی میکنند و میگویند: من نمیتوانم ده یا دوازده ماه صبر کنم. اما وادی نهم به ما میگوید که در هر شرایطی، حتی در اوج ضعف و ناتوانی، باید در مسیر بمانیم و ادامه بدهیم؛ زیرا همین ماندن اهمیت دارد و با گذشت زمان نتیجه آن را خواهیم دید. البته حرکت در مسیر درست سختیهای خودش را دارد. گوش دادن به سیدیها، نوشتن مطالب و انجام تکالیف آموزشی ممکن است در ابتدا دشوار باشد؛ اما با ادامه دادن متوجه میشویم که این آموزشها چقدر به ما کمک میکنند. گاهی حتی تصور رسیدن به مراحل پایینتر مصرف برای یک مسافر سخت و غیرقابلباور است؛ اما با طی شدن پلهها و گذشت زمان، مقدار مصرف کاهش پیدا میکند و در نهایت به رهایی میرسد. یکی از مهمترین پیامهای این وادی برای من، اهمیت زمان است. هیچ اتفاق بزرگی یکشبه رخ نمیدهد. همانطور که برای یادگیری یک حرفه یا مهارت به زمان نیاز داریم، برای درمان و رسیدن به رهایی هم باید زمان لازم سپری شود. اگر یک سفر اولی بعد از دو یا سه ماه انتظار داشته باشد که مسیر درمانش تمام شود، ممکن است دچار ناامیدی شود؛ اما وقتی بپذیرد که درمان نیازمند زمان و حرکت تدریجی است، مسیر برایش آسانتر خواهد شد. پیام این وادی برای من امید و صبوری بود؛ اینکه در هر شرایطی باید صبور باشم و در مسیر بمانم. حتی اگر در سفر اول یا دوم به دلیل مشکلاتی یک یا چند هفته نتوانم به کنگره بیایم، نباید مسیر را رها کنم؛ بلکه باید دوباره برگردم و ادامه بدهم. آقای مهندس هم درباره صبوری مثال میزنند که انسانهای صبور در آزمون زندگی موفق میشوند، اما کسانی که صبر و تحمل ندارند، از ادامه مسیر بازمیمانند.

بوکسوری که وارد رینگ میشود و مبارزه میکند، ممکن است ضربه بخورد و حتی در تمام راندها شکست بخورد؛ اما چون میدان را خالی نکرده و به مبارزه ادامه داده، از نظر من برنده واقعی است. در مقابل، بوکسوری که از ترس آسیب دیدن اصلاً وارد رینگ نمیشود، هیچوقت فرصت مبارزه و پیروزی را پیدا نمیکند. بنابراین، ماندن، تحمل کردن و ادامه دادن، حتی در سختترین شرایط، اهمیت زیادی دارد. همین ماندن باعث میشود ارزش و اعتمادبهنفس ما در نگاه خودمان بیشتر شود و شخصیت ارزشمندتری برای خودمان بسازیم. امیدوارم همه ما بتوانیم صبر و تحمل خود را در مسیر مسائل مثبت روزبهروز افزایش بدهیم، میدان را خالی نکنیم و با ادامه دادن مسیر، به پیروزی و ارزشهای بالاتری در زندگی برسیم. ممنونم که به صحبتهای من توجه نمودید.
عکاس :مسافر علی رضا لژیون چهارم
خلاصه گو: مسافر ناصر لژیون پانزدهم
تایپ :مسافر کوروش لژیون چهارم
ارسال مطلب :مسافر رضا لژیون دهم
مرزبان خبری :مسافر میلاد
- تعداد بازدید از این مطلب :
156