English Version
This Site Is Available In English

نقطه تحمل یعنی پذیرش سختی‌ها

نقطه تحمل یعنی پذیرش سختی‌ها

پنجمین جلسه از دور نهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی آزادشهر، با استادی مسافر علیرضا، نگهبانی موقت مسافر روح‌الله و دبیری موقت مسافر عادل با دستور جلسه وادی نهم و تأثیر آن بروی من روز یکشنبه مورخه ۲۴آبان‌ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

سخنان استاد:

بسیار خوشحال و خرسندم که امروز در خدمت شما دوستان گرامی هستم. از راهنمای درمان خودم، آقای علیرضا، سپاسگزارم که این جایگاه را در اختیار من گذاشتند تا خدمت کنم و از خدمت خودم آموزش بگیرم.

در خصوص دستور جلسه امروز که وادی نهم است، باید عرض کنم که وادی نهم، نقطه تحمل از یک نقطه پایین به یک نقطه بالاست. نقطه تحمل، پذیرش سختی است و از توانی که در وجود ذاتی هر شیء نهفته است آغاز می شود؛ خواه آن شیء چوب باشد، خواه آهن و خواه انسان. نقطه تحمل برخی اشیا ثابت است؛ مانند چوب خشکی که نقطه تحمل آن تحمل وزنه دو کیلویی است و وقتی وزن از دو کیلو بیشتر شود، یا خم می شود یا می شکند. یا میله آهنی که نقطه تحمل آن پنجاه کیلوست و وقتی به صد کیلو برسد، یا خم می شود یا می شکند.

اما در مورد انسان چنین قاعده ای صدق نمی کند و نقطه تحمل او متغیر است. البته این موضوع درباره همه انسان ها صادق است و نقطه تحمل آنان از سه جهت می تواند متغیر باشد: جسم، روان و جهان بینی. برخی انسان ها جثه قوی دارند و اطلاعات خوبی دارند، اما شاید روان خوبی نداشته باشند. می توانیم ورزشکاری را در نظر بگیریم که از نظر هیکل و علم بسیار خوب است، اما از نظر روان ضعیف است و در مقابل کوچک ترین بی اعتنایی که در میدان بازی رخ می دهد، سریع شروع به فحاشی می کند. این ورزشکار از جهت روان به آن نقطه ای که باید، نرسیده است. بعضی از ما نیز اگر می خواهیم نقطه تحمل خود را بالا ببریم، به علم نیاز داریم.

در مورد اعتیاد نیز لازم است ذکر کنم که ما از سه جهت می توانیم به اعتیاد گرفتار شویم. بعضی افراد از نظر جثه ضعیف هستند و با کوچک ترین کار خسته می شوند؛ البته منظور این افراد این نیست که بگویند من خسته کار هستم یا به غذا خوردن نیاز دارم، بلکه اعلام می کنند که من نیاز به مخدر دارم. لازم می دانم بگویم که من خودم نیز جزو این افراد بودم و به سمت مواد مخدر گرایش پیدا کردم و به نقطه ای رسیدم که نباید می رسیدم.

حال ورزشکار دونده ای را در نظر بگیرید که مسافتی مانند چهل و دو کیلومتر دوی ماراتن را در فاصله زمانی هشت ساعت طی می کند، اما یک ورزشکار مبتدی در همین رشته این مسافت را در عرض ده ساعت طی می کند. باید بدانیم که ورزشکار اولی از همان ابتدا به این رکورد هشت ساعته نرسیده است، بلکه آن را در عرض شانزده یا بیست و چهار ساعت سپری می کرده است. پس نتیجه می گیریم که اگر من این مسافت را در زمان کمتری نتوانم طی کنم، نباید ناامید شوم؛ زیرا من اطلاعی ندارم که او از چه زمانی و با چه رکوردی آغاز کرده است، چند سال است که در این زمینه تمرین و ممارست دارد و با کدام آمادگی جسمانی، روانی و علمی این ورزش را شروع کرده است.

در خصوص اعتیاد نیز همین طور است. مثلاً وقتی من می بینم که ده ماه است در کنگره حضور دارم و پله دهم یا دوازدهم هستم و خودم را با فردی مقایسه می کنم که هشت ماه است در کنگره حضور دارد و تغییرات زیادی در او اتفاق افتاده است، نباید ناراحت شوم. چرا؟ چون نقطه تحمل هر یک از افراد متفاوت است.

می خواهم به مورد دیگری نیز اشاره کنم. ما برخی اوقات متوجه نقطه تحمل نمی شویم، زیرا نقطه تحمل به تدریج در ما ایجاد می شود. مثال: من این پیراهن سفید را پوشیده ام و پس از گذشت سه یا چهار روز از پوشیدن آن، متوجه کثیف شدن اطراف یقه آن نمی شوم؛ زیرا این پروسه کثیفی آرام آرام شکل گرفته و هر روز مقدار کمی از کثیفی آن را می بینم، اما فکر می کنم هنوز قابل استفاده است. اما افرادی که آن را از بیرون می بینند، متوجه کثیفی آن می شوند. این نقطه تحمل باید در من ایجاد شود؛ چه منفی باشد و چه مثبت.

البته ما باید در همه جهات نقطه تحمل خود را بالا ببریم؛ زیرا هر راهی که در پیش داریم یا هر هدفی که داریم، الزاماً باید نقطه تحمل را در خودمان ایجاد کنیم؛ چه از نظر جسمانی و چه از نظر روانی. کنگره ۶۰ با علمی که دارد، در درمان اعتیاد و بالا بردن نقطه تحمل به ما کمک می کند؛ چه از باب جهان بینی که علم زندگی است، چه از نظر جسمانی که به ما می گوید ورزش کنید و چه از نظر روان شناسی که به ما آموزش می دهد.

از همه شما سپاسگزارم.

تایپ و عکس : مسافر مهدی لژیون دوم

تنظیم و ارسال : مسافر عادل لژیون یکم

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .