جلسه ششم دوره سی وچهارم کارگاههای آموزشی، خصوصی مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی سهروردی اصفهان به استادی مسافر وحید، نگهبانی مسافر رضا و دبیری مسافر مسلم با دستور جلسه «وادی نهم و تأثیر آن روی من » یک شنبه24 آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان وحید هستم مسافر. در ابتدا سپاسگزار خداوندم که دوباره به من عمری داد تا در جمع شما دوستان باشم. از راهنمای خوبم، آقا رسول، تشکر میکنم که این فرصت را به من داد تا این جایگاه را تجربه کنم. همچنین از عوامل شعبه سهروردی و شما حضار عزیز تشکر میکنم که امروز اینجا گرد هم آمدیم تا وادی نهم و تأثیر آن بر خودمان را بررسی کنیم.
وادی نهم میگوید: «وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتر برسد، نقطه تحمل پیدا میکند.» من برای خودم نام این وادی را وادی پذیرش گذاشتهام؛ وادیای که به من قدرت پذیرش آموخت. پذیرش یکسری مشکلات که همیشه فکر میکردم نفرین خداوند یا عذاب الهی است که برای من اتفاق افتاده است.
وقتی به دانایی لازم رسیدم، فهمیدم چیزی که باعث شد بتوانم این مشکلات را بپذیرم، همان نقطه تحمل است؛ نقطه تحمیلی که از نیرویی بسیار کم شروع میشود و آرامآرام بالا میآید. برای ایجاد نقطه تحمل، دو شرط لازم است؛ یکی اینکه بهصورت منظم و بهمرور تمرین و تکرار داشته باشم و دیگری اینکه زمان را در آن دخیل بدانم. وقتی زمان را دخیل بدانم، هیچوقت به قول معروف از پله اول به پله آخر نمیپرم.
همینطور میبینیم که این وادی در سفر ایکس و سفر DST برای ما صادق بود. زمانی که با حال خراب وارد کنگره شدیم و سفرمان را آغاز کردیم، در ابتدا پذیرش هیچچیزی را نداشتیم؛ اما آرامآرام با روش DST، نقطه تحمل در ما شکل گرفت. هفته گذشته دستور جلسه DST بود و میتوانیم آن را به این وادی ارتباط بدهیم.
ببینیم چقدر زیبا این روش برای ما نقطه تحمل ایجاد کرد؛ نقطه تحمیلی که باعث شد خودمان را از مواد جدا کنیم، رشد کنیم و به جایی برسیم که مواد در زندگی ما دیگر جایی نداشته باشد. آرامآرام در سفر دوم هم با همین روش به سراغ ضد ارزشها میرویم و آنها را از بین میبریم. ما به وادی نهم و ایجاد نقطه تحمل در خودمان نیاز داریم تا بتوانیم از یکسری مسائل عبور کنیم.
میدانیم که این دنیا بر اساس اضداد بنا شده است؛ یکی از این اضداد، تاریکی و روشنایی است. برای اینکه بتوانیم از اینها عبور کنیم، باید در خودمان نقطه تحمل ایجاد کنیم و با استفاده از آن به آرامش برسیم. برای رسیدن به شجاعت، باید حتماً از ترس عبور کنیم؛ پس نیاز داریم که برای خودمان نقطه تحمل ایجاد کنیم.
در روش DST، تجربهای که خودم داشتم این بود که میدیدم دارو و سرنگ دست خودم است و خیلی راحت میتوانستم سرنگ را داخل شیشه دارو ببرم و بهجای دو سیسی، پنج سیسی بکشم و مصرف کنم؛ هیچکس هم متوجه نمیشد. اما همیشه حواسم بود که یک نفر، یعنی راهنما، یک برنامه به من داده است. وقتی سرنگ و دارو دست من است، برنامه هم دست من است و باید طبق برنامه پیش بروم تا بتوانم در خودم نقطه تحمل ایجاد کنم.
نقطه تحمل من دقیقاً در زمانهایی شکل گرفت که همان تایمهای طلایی من بود؛ همان نیم ساعت مانده به مصرف دارو که نیروی ضد ارزشی به من میگفت: «دارو را بخور، مشکلی ندارد. حالا نیم ساعت، نیم ساعت دیگر چه فرقی میکند؟» همین نیم ساعتها را تحمل کردم و به جایی رسیدم که در آخر سفر، دیگر اصلاً تایم طلایی نداشتم. این موضوع برای من خیلی جالب بود که با تمرین و تکرار توانستم نقطه تحمّلی در خودم ایجاد کنم که بتوانم از سد مواد مخدر عبور کنم.
من دیگر بیشتر از این صحبت نمیکنم و دوست دارم جلسه را برای مشارکت دوستان بگذاریم. خیلی ممنونم که با سکوت خوبتان به صحبتهای من گوش کردید. خودتان را تشویق کنید.

دیتاشو: مسافر رضا ل14
ضبط صدا: مسافر فرزاد ل۲، مسافر حسین ل۱۱
تایپ: مسافر وحید ل15
ویرایش: مسافر محمد ل15
تنظیم و ارسال: مسافر جواد ل14(نگهان سایت)
- تعداد بازدید از این مطلب :
134