دهمین جلسه از دوره بیستم سری کارگاههای عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی بنیان مشهد به استادی مسافر صادق، نگهبانی مسافر امیر و دبیری مسافر مهدی، با دستور جلسه «وادی نهم و تأثیر آن روی من» یکشنبه مورخه ۲۴ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز شد.
خلاصه سخنان استاد:
خداوند را بسیار سپاسگزارم که امروز این فرصت نصیب من شد تا در این جایگاه قرار بگیرم و خدمت کنم. همچنین از لژیون مرزبانی و تمام خدمتگزاران شعبه تشکر میکنم که همواره میکوشند فضایی آرام و مناسب را مهیا سازند تا ما بتوانیم در کمال آرامش بنشینیم و آموزش بگیریم.

دستور جلسه امروز «وادی نهم و تأثیر آن روی من» است؛ پیامی که میگوید: «وقتی نیرویی از کم شروع میشود و به درجه بالا و بالاتری میرسد، نقطه تحمل پیدا میشود.» امروز میخواهیم از این زاویه به موضوع نگاه کنیم که اصلاً نقطه تحمل به چه معناست و شکلگیری یا عدم شکلگیری آن درون ما چه پیامدهایی به همراه دارد؟ در کنگره ۶۰، آموزشها به ما میآموزند که با ایجاد نقطه تحمل، در برابر چالشها و مسئولیتها استوار بمانیم. وقتی مسئولیتی بر دوش ما قرار میگیرد، این آموزشهاست که به ذهنیت ما جهت میدهد تا وظیفهمان را بسیار قویتر از گذشته ادامه دهیم. اگر این موضوع را به آموزشهای استاد امین پیوند بزنیم، ایشان میفرمایند: زمانی که انسان تزکیه و پالایش انجام میدهد، درست مانند یک فلز رسانا و خالص (نظیر مس) عمل میکند؛ انرژی و آموزشها بهراحتی و بدون اصطکاک از او عبور میکنند و حال خوش نصیبش میشود. اما اگر درون فرد ناخالص و نارسانا باشد، عبور انرژی موجب داغشدن، تخریب و خسارت به خود و دیگران میگردد.
ما در زمان مصرف، افرادی آموزشناپذیر بودیم؛ اما از روزی که قدم به کنگره ۶۰ گذاشتیم، فرایند یادگیری آغاز شد. این آموزشها در ادامه باتجربه و تفکر همراه گردید و مثلث دانایی ما به دانایی مؤثر تبدیل شد؛ همان تفکری که از صبح زود و هنگام مصرف بهموقع دارو در ذهن ما نقش میبست که بهراستی در پی چه هدفی هستیم؟ حاصل این دانایی مؤثر، چیزی جز «ظرفیت» نیست. زمانی که در انسان ظرفیت لازم شکل بگیرد، نقطه تحمل نیز پدیدار میشود و دیگر هیچ موج یا بحرانی نمیتواند او را متزلزل کند؛ در این حالت است که فرد بهجای عقبنشینی در برابر سختیها، بار مسئولیت خدمت را با تمام وجود به دوش میکشد.
در دوران تاریکی و مصرف، به دلیل عدم وجود ظرفیت، نقطه تحمل ناچیزی داشتم؛ درست مانند خاری در بیابان که با کوچکترین نسیمی به اینسووآنسو کشیده میشود، با کوچکترین رفتار دیگران تحتتأثیر قرار میگرفتم و از مسیر اصلی زندگی منحرف میشدم؛ هیچ هدف و برنامهای در کار نبود. اما در کنگره ۶۰ نقطه تحمل با تعیین هدف و گسترش ظرفیت معنا پیدا میکند. اولین هدفی که برای یک مسافر تعریف میشود، به پایان رساندن سفر اول با سلامت و موفقیت است. در این مسیر، بهانههایی چون نوبتکاری و مشکلات بیرونی رنگ میبازند؛ زیرا اولویت نخست، درمان و رسیدن به تعادل است. درمان، تنها قطع مصرف نیست؛ بلکه گسترش ظرفیت، ارتقای نقطه تحمل و پذیرش مسئولیت است که در نهایت به تعادل در جسم، روان و جهانبینی میانجامد. چنانکه گفته شده است: «تعادل، فوق تحمل است.»

برای دستیابی به این نقطه تحمل و ظرفیت، رعایت دو اصل اساسی ضرورت دارد: نخست، «فرمانبرداری»؛ باید بدون چونوچرا از راهنما و قوانین کنگره ۶۰ پیروی کنیم، چراکه اگر با تفکر فردی خود راه بهجایی میبردیم، هرگز نیازمند درمان نبودیم. بزرگترین مانع فرمانبرداری نیز معمولاً منیت درون ماست.دوم، «تفکر و استمرار در مسیر اهداف»؛ باید برای خود هدفی مشخص ترسیم کنیم و تا رسیدن به آن دست از تلاش برنداریم. بر اساس کلام زیبای جناب مهندس، «پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است». پایان سفر اول، مقصد نهایی نیست؛ بلکه آغازی دوباره برای حرکت در مسیر تکامل و تعادل است. اگر با این دیدگاه بهپیش برویم، قطعات پازل زندگی ما یکی پس از دیگری در جایگاه درست خود چیده خواهند شد.
از اینکه سکوت کردید و به صحبتهای من گوش فرادادید، سپاسگزارم.

مرزبان خبری: مسافر هوتن
عکاس: مسافر یوسف لژیون دوازدهم
نگارش: مسافر محسن لژیون پنجم
ویرایش: مسافر علی لژیون چهارم
ارسال: مسافر محسن لژیون چهارم
- تعداد بازدید از این مطلب :
54