English Version
This Site Is Available In English

نقطه تحمل؛ از تغییر تدریجی تا رسیدن به تعادل

نقطه تحمل؛ از تغییر تدریجی تا رسیدن به تعادل

دوازدهمین جلسه از دوره پنجاه‌ و‌ پنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی شفا مشهد، با استادی مسافرابوالفضل، نگهبانی مسافر اسماعیل و دبیری مسافر ایمان با دستور جلسه "وادی نهم و تاثیر آن روی من " روز یکشنبه 24 آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

وادی نهم:
وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتر برسد، نقطهٔ تحمل پیدا می‌شود.

به نام قدرت مطلق الله
سلام دوستان ابوالفضل هستم یک مسافر.
خداوند را شاکرم که امروز این فرصت در اختیار من قرار گرفت تا این جایگاه را تجربه کنم و آموزش بگیرم.
در ابتدا لازم می‌دانم از گروه مرزبانی، ایجنت محترم و همچنین راهنمای عزیزم، آقای رافتی، تشکر کنم که به بنده اعتماد کردند و این جایگاه را در اختیار من قرار دادند تا خدمت کنم.
یکی از تیترهای مهم وادی‌ها، وادی نهم است که یکی از قوانین مهم زندگی نیز به شمار می‌رود. این وادی به ما آموزش می‌دهد که چگونه نقطهٔ تحمل خود را بالا ببریم.
یکی از موضوعاتی که می‌توانیم در این وادی کشف کنیم و به شناخت آن برسیم، پیدا کردن نقطهٔ تحمل خودمان است؛ زیرا بسیاری از اتفاقاتی که در زندگی ما رخ می‌دهد، به همین نقطهٔ تحمل بستگی دارد. اینکه نقطهٔ تحمل ما پایین باشد یا بالا، و اینکه چگونه بتوانیم آن را مدیریت کنیم، نقش مهمی در رفتار و زندگی ما دارد.
همهٔ ما در زندگی گاهی با یک اتفاق کوچک، یک واکنش یا یک رفتار، عصبانی می‌شویم و خیلی زود از کوره درمی‌رویم. اینجاست که اهمیت نقطهٔ تحمل مشخص می‌شود. ما باید بتوانیم در مسائل ارزشی، نقطهٔ تحمل خود را بالا ببریم. این موضوع دقیقاً در زندگی روزمرهٔ ما نیز صدق می‌کند؛ یعنی باید از نقطه‌ای کوچک شروع کنیم و به‌تدریج نقطهٔ تحمل خود را بالاتر ببریم.
زمانی که مصرف‌کننده بودیم، در دوران اعتیاد، نقطهٔ تحمل خود را در مسیر منفی و با مصرف مواد، به‌تدریج افزایش دادیم. روزهای اول شاید با چند دود به حالت نشئگی می‌رسیدیم، اما به‌مرور زمان، میزان مصرف ما بیشتر شد. روز اول پنج دود، روز بعد ده
دود و همین‌طور به‌تدریج مصرف افزایش پیدا کرد تا جایی که نقطهٔ تحمل جسمی ما در برابر مواد به‌شدت بالا رفت و دیگر نمی‌توانستیم آن را کنترل کنیم.
حالا می‌توانیم همین قانون را در مسیر مثبت به کار بگیریم. زمانی که وارد کنگره شدیم، با تمرین کردن و آموزش گرفتن، یاد گرفتیم که نقطهٔ تحمل خود را در مسائل ارزشی و زندگی روزمره افزایش دهیم. با تمرین و استمرار می‌توانیم نقطهٔ تحمل خود را در کارهای ارزشی و مسئولیت‌هایی که در زندگی بر عهده داریم، بالاتر ببریم.
نقطهٔ تحمل در افراد مختلف یکسان نیست. ممکن است نقطهٔ تحمل من با شخص دیگری تفاوت زیادی داشته باشد. یک نفر با تمرین کمتر می‌تواند نقطهٔ تحمل خود را افزایش دهد، اما فرد دیگری به تمرین و آموزش بیشتری نیاز دارد.
برای مثال، بعضی افراد با کوچک‌ترین تلنگر عصبانی می‌شوند. این موضوع را بارها در جامعه دیده‌ایم. ممکن است فردی در خیابان با شنیدن صدای بوق یک خودرو یا با دیدن اینکه خودرویی جلوی او می‌پیچد، به‌سرعت عصبانی شود و واکنش نامناسبی نشان دهد.
اما فردی که با آموزش و تمرین، به‌ویژه در کنگره ۶۰، نقطهٔ تحمل خود را افزایش داده است، دیگر با چنین اتفاقات کوچکی به‌راحتی از کوره درنمی‌رود. او می‌تواند شرایط را بهتر مدیریت کند و واکنش مناسب‌تری داشته باشد.
بنابراین، نقطهٔ تحمل در افراد مختلف متفاوت است و این نقطهٔ تحمل، چه در کنگره و چه در زندگی روزمره، با آموزش و تمرین افزایش پیدا می‌کند. همان‌طور که در تیتر وادی آمده است، باید به درجات بالاتر و بالاتر برسیم. البته این اتفاق به‌راحتی امکان‌پذیر نیست و برای افزایش نقطهٔ تحمل، حتماً به آموزش، تمرین و استمرار نیاز داریم.
یکی از موضوعات بسیار مهم این وادی، نقطهٔ تحمل در رابطه با اعتیاد و مسئلهٔ درمان است.
همان‌طور که اشاره کردم، زمانی که مصرف‌کننده بودیم، نقطهٔ تحمل جسمی خود را در برابر مواد افزایش داده بودیم. حالا در کنگره باید با استفاده از روش درمانی و به‌صورت پله‌پله، این وضعیت را به تعادل برگردانیم.
با مصرف منظم دارو در زمان‌های مشخص و طبق برنامهٔ درمانی، می‌توانیم به‌تدریج شرایط جسمی خود را به تعادل نزدیک کنیم. در کنار مصرف دارو، آموزش گرفتن نیز اهمیت بسیار زیادی دارد. ما باید هم‌زمان با طی کردن پله‌های درمان، آموزش ببینیم و در مسیر تغییر حرکت کنیم.
به این ترتیب، می‌توانیم از وضعیتی که در دوران مصرف مواد برای خود ایجاد کرده بودیم، فاصله بگیریم و در کنار آن، نقطهٔ تحمل روانی و توانایی خود را برای انجام کارهای ارزشی با کمک آموزش افزایش دهیم.
نکتهٔ دیگری که می‌خواهم دربارهٔ تأثیر وادی نهم بر خودم و دیگران بیان کنم، موضوع تغییر کردن است.
این وادی به ما آموزش می‌دهد که بتوانیم از آموخته‌های خود استفاده کنیم و تغییر را در وجودمان به وجود بیاوریم. تغییر کردن بسیار مهم است، اما این تغییر فقط با خواستن اتفاق نمی‌افتد. اینکه بگوییم می‌خواهیم تغییر کنیم، کافی نیست؛ بلکه باید این خواسته را در عمل نشان دهیم.
برای تغییر کردن باید حرکت کنیم، آموزش بگیریم و تمرین کنیم. در این مسیر، استمرار اهمیت زیادی دارد. قرار نیست با یک جلسه حضور یا شنیدن یک صحبت، نقطهٔ تحمل ما به‌سرعت افزایش پیدا کند. این کار نیازمند تمرین مداوم و حرکت همیشگی است.
در برابر مسائل و مشکلات نباید به‌سرعت ضعف نشان دهیم. بعضی افراد در مواجهه با کوچک‌ترین مشکلات، خیلی زود تسلیم می‌شوند و نقطهٔ تحملشان پایین می‌آید. ما باید در برابر مشکلات ابتدا تفکر کنیم، سپس تصمیم بگیریم و از تصمیم‌گیری عجولانه که ممکن است باعث انجام کار اشتباه شود، پرهیز کنیم.
در مسیر درمان نیز باید سختی‌ها را بپذیریم و برای عبور از آن‌ها تلاش کنیم. اگر می‌خواهیم در مسیر درمان، نقطهٔ تحمل خود را افزایش دهیم، نباید با گذشت چند ماه، مثلاً ده یا یازده ماه، از تمرین و ادامهٔ مسیر خسته شویم. باید سختی‌های این مسیر را بپذیریم و با صبر، تلاش و استمرار حرکت کنیم تا به رهایی و خواسته‌ای که داریم برسیم.
مهم‌ترین درسی که به نظر من می‌توان از این وادی گرفت، این است که نباید از سختی‌ها فرار کنیم؛ بلکه باید در برابر آن‌ها بایستیم، تمرین کنیم و با استمرار حرکت کنیم تا به چیزی که می‌خواهیم برسیم.
در پایان از زنده‌یاد جناب آقای مهندس دژاکام بسیار تشکر می‌کنم که این بستر آموزشی ارزشمند را برای ما فراهم کردند؛ بستری که به‌ویژه برای خود من فرصتی ایجاد کرد تا بتوانم در کنگره حضور داشته باشم، آموزش بگیرم و در چنین جایگاهی قرار بگیرم.
همین جایگاهی که امروز در آن قرار دارم، برای من یک تمرین در جهت افزایش نقطهٔ تحمل است؛ زیرا در گذشته شاید به این راحتی نمی‌توانستم در جمعی بنشینم و صحبت کنم یا آرامش لازم را داشته باشم. اما امروز با آموزش و تمرین توانسته‌ام تا حدودی بر این شرایط غلبه کنم و این خود نمونه‌ای از افزایش نقطهٔ تحمل در وجود من است.
همچنین از تمامی راهنمایان کنگره ۶۰ تشکر می‌کنم که این آموزش‌های ارزشمند را به‌صورت رایگان و با عشق در اختیار ما قرار می‌دهند تا بتوانیم از آن‌ها استفاده کنیم و مسیر زندگی خود را بهتر و آگاهانه‌تر ادامه دهیم.

 

از همهٔ شما عزیزان بسیار سپاسگزارم که به صحبت‌های من گوش دادید.

متشکرم.

درادامه رهایی و ورود به سفر دوم جهانبینی مسافرین محسن، قاسم و احمد از لژیون نوزدهم با راهنمایی راهنمای محترم مسافر محمود اعلام گردید.

درادامه  رهایی و ورود به سفر دوم جهانبینی مسافر جواد  از لژیون هفتدهم با راهنمایی راهنمای محترم مسافر امین اعلام گردید.

درادامه رهایی  مسافرجواد از لژیون یکم ویلیام با راهنمایی راهنمای محترم مسافر رضا  از بند نیکوتین اعلام گردید.

با تشکر از لژیون خدمتگزار (لژیون هشتم با راهنمایی راهنمای محترم، مسافر اسماعیل ) که به خوبی خدمت کردند.

مرزبان خبری:مسافر احمد

صوت: مسافر محمد ل15
عکاس: مسافرحسین ل1
تایپ: مسافر احمد ل11
ارسال خبر: مسافر حامد ل14

 

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .