وادی نهم یکی از وادیهای بسیار مهم و کاربردی کنگره۶۰ است، چون به ما یاد میدهد که هیچ انسانی یکدفعه به نقطهای نمیرسد که دیگر نتواند شرایط را تحمل کند. در این وادی یاد گرفتم که هر انسانی یک نقطه تحمل دارد که در افراد مختلف متفاوت است. این ظرفیت فقط مربوط به جسم نیست، بلکه در مسائل روحی، روانی، رفتاری و حتی ارتباط ما با دیگران هم وجود دارد. گاهی تصور میکنیم آدمهای صبور کسانی هستند که هیچوقت ناراحت نمیشوند؛ اما صبر واقعی؛ یعنی شناختن ظرفیتهای خودمان. ممکن است انسان مدتها در شرایطی قرار بگیرد و چیزی نگوید؛ اما این به معنی نداشتن فشار درونی نیست. وقتی فشارها روی هم جمع میشوند، ممکن است یک اتفاق کوچک باعث واکنشی بزرگ شود.
برای افزایش نقطه تحمل باید آموزش ببینیم و به مرور زمان در خودمان تغییر ایجاد کنیم. گاهی یک کلمه از طرف شخصی میتواند حال ما را کاملاً تغییر دهد. کنترل احساسات به معنی سرکوب کردن آنها نیست؛ بلکه یعنی بتوانیم احساساتمان را بشناسیم و مدیریت کنیم.
یکی از مهمترین پیامهای این وادی این است که هیچ تغییری بدون حرکت اتفاق نمیافتد. در کنگره یاد میگیریم که برای رسیدن به تعادل باید از مسیر آموزش و حرکت عبور کنیم. گاهی یک قدم کوچک اما درست، ارزش بیشتری از چندین تصمیم بزرگ و بدون عمل دارد. انسان آگاه میداند کجا باید صبر کند، کجا تغییر کند و کجا تصمیم تازهای بگیرد.
نقطه تحمل با گذشت زمان و تکرار رفتارهای درست ساخته میشود و هیچکس نمیتواند بهجای ما این مسیر را طی کند. راهنما میتواند مسیر را نشان بدهد، آموزش بدهد و تجربهاش را در اختیار ما قرار دهد. همچنین یاد میگیریم که به تواناییهای پنهان خودمان بیشتر اعتماد کنیم. بسیاری از کارهایی که امروز برایمان سخت هستند؛ ممکن است با تمرین در آینده به رفتارهای طبیعی ما تبدیل شوند. اگر امروز کمی صبورتر، مسئولیتپذیرتر و آگاهتر از دیروز باشیم؛ یعنی در مسیر درست قرار گرفتهایم.
انسان موجودی تغییرپذیر است و میتواند با تلاش و آموزش، ظرفیتهای تازهای در خودش به وجود بیاورد. من نمیخواهم فقط درباره نقطه تحمل صحبت کنم؛ بلکه میخواهم در زندگی روزمره آن را تجربه کنم. در نهایت، نقطه تحمل یک مقصد نیست؛ بلکه مسیری برای رشد و تکامل انسان است. آموختم که اگر امروز ظرفیت محدودی دارم، نباید خودم را محکوم کنم؛ باید آموزش ببینم، تمرین کنم و حرکت کنم، چون قدرت تغییر در وجود خود انسان قرار دارد. قرار نیست همیشه همان انسانی بمانیم که دیروز بودیم؛ میتوانیم با شناخت، آموزش و حرکت، از محدودیتهای خودمان عبور کنیم. مهم این نیست که چقدر تحمل کردهایم، مهم این است که چقدر یاد گرفتهایم درست زندگی کنیم و آگاهانه تغییر کنیم.
نویسنده: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون اول)
رابط خبری: همسفر صابرینا رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون نهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ستارخان
- تعداد بازدید از این مطلب :
94