English Version
This Site Is Available In English

داشتن امید در کنار صبر و استقامت

داشتن امید در کنار صبر و استقامت

سلام دوستان فهیمه هستم، یک همسفر.

هنگامی که نیرویی از سطحی پایین آغاز شده و به درجات بالاتر می‌رسد، نقطه تحمل پدید می‌آید. ما باید در تمام سطوح، نقطه تحمل خود را تغییر دهیم تا به سطح لازم دست یابیم. اما پرسش اینجاست: چگونه می‌توان به «خویشتن» خود توجه داشت؟ کسی که به دنیای جدید قدم گذاشته، باید میان «نفس» و «خویشتن» تمایز قائل شود؛ نفسی که همان خود فرد است، و خویشتنی که به معنای پیوند با دیگران (دوستان و خانواده) تلقی می‌شود. کسانی که به دنیای جدید گام نهاده‌اند و به نفس و موجودیت خود توجه می‌کنند، با کاشتن بذرهای نیکو و دانه‌های باارزش، قطعاً محصولی نیکو و سایه‌ای گسترده به دست خواهند آورد؛ و این محصول، همان کارهای ارزشمندی چون مهربانی و راستگویی است که به یاری انسان‌ها می‌رود.

انسان در میان دو راه خیر و شر قرار گرفته است؛ یکی راه فجور و دیگری راه تقوا. برای هر یک از این دو راه، راهنما نیز تعیین شده است: برای یکی وجدان، برای دیگری عقل، و برای هر دو، راهنمای بیرونی که پیام‌آوران قدرت مطلق هستند. انسان همزمان هم دارای نیروی بالقوه است و هم دارای راز و فضل؛ او اگرچه جایزالخطا است، اما مختارالخطا نیز هست. از خداوند می‌خواهیم که نقطه تحمل ما را در برابر مشکلات و ضدارزش‌ها بالا ببرد و ظرفیت و جایگاه مناسب را به ما عطا فرماید.

سلام دوستان انسیه هستم، یک همسفر.

وادی نهم به من می‌گوید: «هنگامی که نیرویی از سطحی پایین آغاز شده و به درجات والاتر می‌رسد، نقطه تحمل پدید می‌آید.» اما این عبارت به چه معناست؟ معنای آن این است که اگر خداوند مشکلی را سر راه من قرار می‌دهد، دلیلش این است که من بتوانم با آن مواجه شوم، آن را بپذیرم و در نهایت، نقطه تحملم را در برابر چالش‌ها و مسائل زندگی بالا ببرم. من پیش از ورود به کنگره، اصلاً توانایی مواجهه با مشکلات را نداشتم؛ همواره از آن‌ها فرار می‌کردم و بار مشکلاتم را بر دوش دیگران می‌انداختم. همواره می‌گفتم: «تو باعث شدی این اتفاق برایم بیفتد!» یا «الان که در این موقعیت هستم، مقصر تو هستی!»

به جای آنکه بنشینم و با تفکر، راه حل مشکلاتم را بیابم، همیشه دیگران را مقصر می‌دانستم و هرگز خودم را در بروز آن‌ها سهیم نمی‌پنداشتم. در حالی که حقیقت این بود که هر اتفاق ناخوشایندی برای من رخ می‌داد، در واقع نتیجه‌ی حل‌نکردن مشکلات پیشین و نرفتن به مسیر درمان بود.

هر آموزشی که در کنگره می‌آموزیم، باید در زندگی خود جاری شود. اگر در مسیر اجرا به مشکلی برخوردیم، باید از اساتید پرسش کنیم و دوباره بیاموزیم تا متوجه شویم کجای کار را درست انجام نداده‌ایم و بتوانیم آن را اصلاح کنیم. در واقع، ما باید در یک فرآیند مستمر تکرار و تمرین، در حال یادگیری و آموزش باشیم تا نقطه تحملمان ارتقا یابد.

برای بالا بردن نقطه تحمل، باید از توقع، منیت، خودخواهی و خواسته‌های غیرمعقول چشم‌پوشی کنیم. ما باید خودمان را با «درمان» وفق دهیم، نه اینکه بخواهیم درمان را با آنچه می‌خواهیم و میل داریم، سازگار کنیم.

همان‌طور که در شعر آمده است:
«تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف / مگر اسباب بزرگی همه آماده کنیم».

آن «اسباب بزرگی» که باید آماده کنیم، عبارت است از: تفکر سالم، ایمان سالم، عمل سالم، حس سالم، عقل سالم و عشق سالم. ما باید این‌ها را در خود پرورش دهیم تا نقطه تحملمان بالا برود و بتوانیم به آنچه در جست‌وجوی آن هستیم، دست یابیم.

سلام دوستان ناهید هستم، یک همسفر.

خدا را شاکرم که کنگره را سر راه ما قرار داد تا بتوانیم به آرامش برسیم. همچنین از زنده یاد آقای مهندس و خانواده محترمشان و همچنین دکتر امین تشکر می‌کنم که چنین بستر ارزشمندی را برای ما فراهم کردند.

در مورد «وادی نهم»، گفته شده است که وقتی نیرویی از سطح پایین آغاز شود و به درجات بالاتر برسد، «نقطه تحمل» ایجاد می‌شود. اگر به دوران پیش از ورودمان به کنگره برگردم، زمانی که مسافرم مصرف‌کننده بود، هر مشکلی که پیش می‌آمد، شب تا صبح خوابش نمی‌برد. صبح‌ها هم با بی‌قراری از این طرف اتاق به آن طرف می‌رفت و اعصاب همه ما را به شدت خرد می‌کرد. من سعی می‌کردم به او آرامش بدهم و می‌گفتم: «اینقدر حرص نخور، خدا بزرگ است و همه چیز درست می‌شود.» اما ایشان باز هم عصبانی می‌شد و جوش می‌زد؛ با این حال، من سعی می‌کردم صبر کنم، سکوت کنم و تحمل نمایم.

دریافتم که برای بالا رفتن نقطه تحمل انسان، داشتن «امید» در کنار «صبر و استقامت» ضروری است. زمانی که مسافرم وارد کنگره شد و سفرش را آغاز کرد، با بهره‌گیری از آموزش‌های جناب مهندس، توانست ذره‌ذره نقطه تحمل خود را بالا ببرد. او دیگر در برابر مشکلات، مانند گذشته واکنش نشان نمی‌داد، بلکه استقامت می‌کرد. با اجرای روش DST و مصرف منظم دارو، آرامش او بیشتر شد و توانست با صبوری در برابر چالش‌ها بایستد.

تا جایی که روزی فرزندم به او گفت: «پدر، من هم می‌خواهم به کنگره بیایم!» وقتی مسافرم با تعجب پرسید: «برای چه؟»، فرزندم پاسخ داد: «چون شما قبلاً با کوچک‌ترین مشکلی خیلی ناراحت و عصبانی می‌شدی، اما الان می‌بینم که خیلی راحت با مشکلات روبرو می‌شوی و آن‌ها را تحمل می‌کنی.»

این تغییرات فقط برای مسافرم نبود، بلکه روی من هم اثر گذاشت. من که اکنون مرزبان پارک هستم، با صبر و صبوری یاد گرفته‌ام که اگر کسی سخنی به من می‌گوید، تحمل کنم. این تمرین باعث شده نقطه تحملم بالا برود تا بتوانم با عشق و آرامش، در خدمت عزیزانم باشم. حتی در روابط خانوادگی هم تغییر کردم؛ پیش از کنگره شاید زیاد غیبت می‌کردم، اما با آموزش‌های کنگره توانستم این عادت را کنار بگذارم؛ تا جایی که اکنون اقوامم می‌گویند: «چقدر ساکت شدی! چرا دیگر چیزی نمی‌گویی؟» در نهایت، این تجربه به من آموخت که با امیدواری و مشق صبر، می‌توان نقطه تحمل را بالا برد و به آرامشی پایدار رسید.

 

ارسال: راهنمای‌تازه‌واردین همسفر مرضیه (نگهبان سایت)
همسفران نمایندگی کاشان

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .