English Version
This Site Is Available In English

جسم و روان برای رسیدن به تعادل به زمان نیاز دارند

جسم و روان برای رسیدن به تعادل به زمان نیاز دارند

وادی نهم کنگره ۶۰ به من می‌آموزد که هر نیرویی از مرحله‌ای کوچک آغاز می‌شود و به‌تدریج به درجات بالاتر می‌رسد و در این مسیر، به نقطه تحمل دست می‌یابد. یکی از مهم‌ترین آموزش‌های این وادی، شناخت ظرفیت وجودی انسان و چگونگی افزایش آن در مسیر ارزش‌هاست؛ چرا که تمام اجسام در هستی، از یک ظرف ساده گرفته تا ساختمان و حتی جسم انسان، دارای نقطه تحمل هستند و هرکدام تا اندازه مشخصی می‌توانند نیرو و فشار را تحمل کنند؛ اما اگر این فشار از حد ظرفیتشان فراتر رود، دچار تغییر یا تخریب می‌شوند. انسان نیز از این قانون مستثنا نیست و یکی از بزرگ‌ترین نعمت‌های خداوند، قدرت اختیار است که به او اجازه می‌دهد میان ارزش‌ها و ضد ارزش‌ها انتخاب کند و مسئولیت انتخاب‌های خود را بپذیرد. در این میان، پذیرش، سازش، صبر و پایداری از جمله توانایی‌هایی هستند که به انسان کمک می‌کنند در مسیر درست حرکت کند؛ البته سازش در اینجا به معنای تسلیم شدن در برابر نادرستی نیست، بلکه به معنای کنار آمدن آگاهانه با شرایطی است که امکان تغییر فوری آن‌ها وجود ندارد.

در وادی نهم متوجه می‌شوم که افزایش نقطه تحمل در مسیر ضد ارزش‌ها بسیار ساده است، زیرا انسان با تکرار یک رفتار نادرست، به‌تدریج نسبت به آن بی‌تفاوت شده و حتی ممکن است هتک حرمت‌ها و سرپیچی از فرامین الهی برایش عادی شود؛ اما افزایش نقطه تحمل در مسیر ارزش‌ها دشوارتر است و به آگاهی، تمرین و تلاش بیشتری نیاز دارد. برای مثال، ممکن است انسان با تکرار دروغ، آن را برای خود عادی کند، اما برای رسیدن به صداقت باید با نفس خود مبارزه کند. همان‌طور که در آموزش‌های آقای مهندس مطرح شده است: «بین انسان‌ها تفاوتی نیست، استقامت انسان‌ها آن‌ها را متفاوت می‌کند.» این جمله یادآور می‌شود که تفاوت انسان‌ها تنها در استعداد اولیه نیست، بلکه در میزان پایداری و ادامه دادن مسیر است. برای افزایش این نقطه تحمل، دو اصل بسیار مهم یعنی تکرار منظم و پی‌درپی و در نظر گرفتن زمان ضروری هستند؛ زیرا هیچ تغییری یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد و همان‌طور که در درمان اعتیاد، جسم و روان برای رسیدن به تعادل به زمان نیاز دارند، من نیز برای تغییر افکار و رفتارم باید آموزش ببینم، تمرین کنم و در مسیر باقی بمانم.

یکی دیگر از جلوه‌های زیبای این آموزش، ورزش است که در کنگره تنها برای تقویت عضلات نیست، بلکه فرصتی برای پرورش صبر، نظم و استقامت و افزایش ظرفیت وجودی است. ورزش به من می‌آموزد که برای رسیدن به هر جایگاهی باید از نقطه‌ای کوچک شروع کنم، عجله نداشته باشم و با استمرار پیش بروم؛ چرا که بدون ممارست، در مسیر تزکیه و تغییر رفتار نیز به نتیجه مطلوب نخواهم رسید. به عنوان یک همسفر، این وادی به من می‌آموزد که به‌جای واکنش‌های عجولانه، صبر و پذیرش داشته باشم و در برابر مشکلات زود تسلیم نشوم. امروز فهمیده‌ام که نقطه تحمل واقعی، تنها تحمل شرایط سخت نیست، بلکه رسیدن به مرحله‌ای از آگاهی و تعادل است تا بتوانم در سختی‌ها درست تصمیم بگیرم و از مسیر ارزش‌ها خارج نشوم. پس از خود می‌پرسم آیا من در حال افزایش نقطه تحملم در مسیر ارزش‌ها هستم یا ناخواسته به ضد ارزش‌ها عادت می‌کنم؟ امیدوارم با قدرت اختیار، صبر و پایداری، بتوانم هر روز ظرفیت وجودی خود را بالاتر ببرم و انسانی آگاه‌تر، صبورتر و متعادل‌تر باشم؛ زیرا هیچ پیشرفتی بدون حرکت، تکرار، زمان و استقامت به دست نمی‌آید.

نویسنده: راهنما همسفر زهره (لژیون سوم) از نمایندگی سلمان فارسی (رشته ورزشی دارت)
رابط خبری: همسفر لیلا مرزبان خبری پارک شهدای شهرداری اصفهان
ویرایش و ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پانزدهم) نمایندگی کوروش آذرپور (رشته ورزشی شنا) دبیر سایت
گروه ورزش همسفران کنگره ۶۰

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .