وادی نهم یکی از وادیهای بسیار مهم و تأثیرگذار برای من است؛ زیرا به من یادآوری میکند که هیچ تغییری یکشبه اتفاق نمیافتد و برای رسیدن به هر هدف و جایگاهی، باید مسیر رشد و تکامل را بهصورت تدریجی طی کرد.
در این وادی با مفهوم نقطه تحمل آشنا میشویم. نقطه تحمل یعنی هر انسانی در برابر مسائل، مشکلات، فشارها و حتی خوشیهای زندگی، ظرفیت و اندازه مشخصی دارد. زمانی که از حد و اندازه این ظرفیت عبور کنیم، ممکن است تعادل خود را از دست بدهیم و واکنشهایی نشان دهیم که نتیجه مطلوبی نداشته باشند.
یکی از نکات مهمی که از این وادی آموختم، این است که نقطه تحمل در انسان بهصورت ناگهانی شکل نمیگیرد، بلکه با گذشت زمان و از طریق تکرار منظم و مداوم، چه در مسیر منفی و چه در مسیر مثبت، به وجود میآید. همانطور که ممکن است انسانی بهتدریج در برابر تاریکیها، ضدارزشها و رفتارهای نادرست مقاومتر شود، میتواند با آموزش، تمرین و تکرار، نقطه تحمل خود را در مسیر ارزشها نیز افزایش دهد.
برای مثال، ممکن است در گذشته با کوچکترین مسئلهای عصبانی میشدم و کنترل خود را از دست میدادم؛ اما با آموزش و تمرین میتوانم یاد بگیرم که در برابر مشکلات صبورتر باشم و پیش از هر واکنشی، کمی فکر کنم. البته این تغییر یکباره اتفاق نمیافتد، بلکه به زمان، تلاش و ممارست نیاز دارد.
برداشت دیگری که از این وادی دارم، اهمیت مسئولیتپذیری است. گاهی انسان بهجای توجه به رفتار و عملکرد خودش، دیگران یا شرایط زندگی را مقصر میداند؛ درحالیکه این وادی به من میآموزد برای تغییر شرایط، ابتدا باید از خودم شروع کنم. اگر میخواهم صبورتر باشم، باید صبر را تمرین کنم و اگر به دنبال آرامش بیشتری هستم، باید روی افکار و رفتار خودم کار کنم.
در کنگره ۶۰ نیز این موضوع را بهخوبی میتوان مشاهده کرد. هیچکدام از ما از روز اول نمیتوانیم تمام آموزشها را بهدرستی اجرا کنیم. حضور منظم در جلسات، گوش دادن به آموزشها، مشارکت کردن، خدمت کردن و حرکت در مسیر تعیینشده، بهمرور ظرفیت و توانایی ما را افزایش میدهد. همانطور که در سفر اول، درمان نیازمند زمان و رعایت اصول است، در زندگی نیز برای رسیدن به تعادل باید قدمبهقدم حرکت کنیم.
نکته مهم دیگر در وادی نهم، تفاوت نقطه تحمل در مسیر مثبت و منفی است. اگر انسان مراقب نباشد، ممکن است بهتدریج به رفتارهای نادرست عادت کند و انجام ضدارزشها برایش عادی شود؛ اما اگر در مسیر درست قرار بگیرد و آموزشها را کاربردی کند، میتواند بهمرور ظرفیت خود را برای انجام کارهای ارزشی افزایش دهد.
من از این وادی یاد گرفتم که نباید انتظار داشته باشم در مدت کوتاهی به انسانی کاملاً صبور، آرام و متعادل تبدیل شوم. آنچه اهمیت دارد این است که هر روز نسبت به روز قبل، یک قدم بهتر حرکت کنم و از اشتباهات خود درس بگیرم.
در پایان، به این نتیجه میرسم که نقطه تحمل چیزی نیست که فقط درباره آن بدانیم، بلکه باید آن را در زندگی خود تجربه کنیم. باید تمرین کنیم، تکرار کنیم و همواره در مسیر آموزش قرار بگیریم. هیچکس نمیتواند بهجای ما نقطه تحملمان را افزایش دهد؛ این خود ما هستیم که با تفکر، تلاش و عمل سالم میتوانیم ظرفیت وجودی خود را بالا ببریم.
امیدوارم بتوانم آموزشهای این وادی را از مرحله دانستن به مرحله عمل برسانم و در برخورد با مسائل زندگی، بهجای عجله و واکنشهای نادرست، صبر، تفکر و تعادل بیشتری داشته باشم.
با تشکر از بنیان کنگره ۶۰ و راهنمای عزیزم که با آموزشهای ارزشمند خود، مسیر حرکت و تغییر را به ما نشان میدهند.
نویسنده: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر آزاده رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون هفتم)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر الهام نگهبان سایت
همسفران نمایندگی یوسف تهران
- تعداد بازدید از این مطلب :
11