همهی ما قطعاً در زندگی لحظههایی را تجربه کردهایم که زیر فشار غم، ناراحتی، خشم و رنج با خودمان اتمام حجت کردهایم و گفتهایم: «دیگر کافی است!» در همان لحظه تصمیم گرفتهایم که از فردا آدم دیگری باشیم، جور دیگری زندگی کنیم و تصمیمات عاقلانهتری بگیریم؛ آیا همین کافی است؟ آیا صرفاً تصمیم گرفتن برای تغییر میتواند ما را به انسان دیگری تبدیل کند؟
«نیرویی که از کم شروع شود و به تدریج به درجهی بالا و بالاتری برسد، نقطهی تحمل پیدا میشود.» این جمله به زیباترین شکل بیان میکند که هر چیزی از مقدار کم آغاز میشود، ذرهذره رشد میکند و سرانجام به بخشی از خواستهها و ساختار درونی ما تبدیل میشود.
من که امروز با شنیدن هر حرفی به هم میریزم، میتوانم با تکرار و تمرین به نقطهای برسم که حتی در سختترین شرایط هم بتوانم خودم را کنترل کنم. بسیاری از تواناییها و ضعفهای ما حاصل تکرار و تمرین هستند؛ بنابراین باید مراقب نیروهایی که در وجودم پرورش میدهم باشم؛ زیرا هر چیزی که امروز در وجودم تقویت میکنم، میتواند بخشی از توانایی یا ناتوانی فردای من باشد.
نکتهی مهم اینجا است؛ بالا رفتن نقطهی تحمل همیشه به معنای رشد و پیشرفت نیست! گاهی ظرفیت انسان برای پذیرش تاریکیها بیشتر میشود، نه توانایی او برای حرکت به سمت روشنایی؛ پس باید مراقب باشیم که نیروی وجودی خود را در چه مسیری پرورش میدهیم.
همانطور که میتوانیم با تکرار صبر، محبت، مسئولیتپذیری و رفتارهای ارزشمند ظرفیت وجودی را برای حرکت به سمت روشنایی گسترش دهیم ممکن است با تکرار ضدارزشها، توجیه رفتارهای نادرست و عادت کردن به اشتباهات روزبهروز ظرفیت بیشتری برای ماندن در تاریکی پیدا کنیم.
نویسنده: همسفر سهیلا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر رضوانه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر محبوبه رهجوی راهنما همسفر افتخار (لژیون هشتم)
ویرایش: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم) دبیر دوم سایت
ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون ششم) نگهبان سایت همسفران نمایندگی صادق
- تعداد بازدید از این مطلب :
55