English Version
This Site Is Available In English

درست حرکت کردن در مسیر مهمتر از رسیدن به مقصد است

درست حرکت کردن در مسیر مهمتر از رسیدن به مقصد است

 همسفر سارا

عنوان وادی نهم این است که وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه‌ی بالا و بالاتری برسد، نقطه‌‌تحمل پیدا می‌شود.

این عبارت به چه معناست؟ یعنی اگر خداوند مشکلی را در مسیر زندگی من قرار می‌دهد به این‌ دلیل است که بتوانم با آن مشکل روبه‌رو شوم و آن را بپذیرم تا نقطه‌تحمل من در برابر مشکلات و مسائل زندگی افزایش پیدا کند.

من تا پیش از ورود به جمعیت احیای انسانی کنگره‌۶۰ اصلاً توانایی روبه‌رو شدن با مشکلات را نداشتم و همیشه از آن‌ها فرار می‌کردم و مشکلات خود را به گردن دیگران می‌انداختم و می‌گفتم: «تو باعث شدی این اتفاق برای من بیفتد یا اگر اکنون در این موقعیت قرار دارم، مقصر تو هستی.» حتی یک درصد هم خودم را در این اتفاقات سهیم نمی‌دانستم درصورتی‌که هر اتفاق ناخوشایندی برای من پیش می‌آمد به این دلیل بود که مشکلات خود را حل نکرده و برای حل آن‌ها اقدامی نکرده بودم.

همه‌ ما انسان‌ها دارای نقطه‌تحمل هستیم؛ اما هرکدام برای بالا بردن نقطه‌تحمل خود به صبوری، تفکر و تجربه نیاز داریم. نقطه‌تحمل من بسیار پایین بود و توانایی روبه‌رو شدن با مسائل را نداشتم؛ اما اکنون می‌دانم که تمام مشکلات می‌توانند رحمتی برای بالا بردن نقطه‌تحمل من در زندگی باشند.

اگر با کسی بحثی داشتم یا کسی با من بدرفتاری می‌کرد، تحمل آن برای من دشوار بود و به ‌سرعت کینه به ‌دل می‌گرفتم و توانایی بخشیدن نداشتم، همان کینه باعث می‌شد بیش از هر کسی به خودم آسیب برسانم؛ اما با ورود به کنگره‌۶۰ نه‌تنها نقطه‌تحمل من افزایش پیدا کرد و روزبه‌روز توانایی بیشتری برای کنار آمدن با مشکلات و انتخاب راه‌حل درست پیدا کردم؛ بلکه آموختم دیگران را ببخشم و این بخشش به خاطر خودم است، می‌بخشم تا بتوانم با صلح و آرامش به زندگی خود ادامه دهم.

من از این وادی آموختم که در برابر مشکلات، نقطه‌تحمل بالایی داشته باشم و در مواجهه با ناراحتی‌ها سکوت کنم یا هنگام عصبانیت سخنی نگویم که جبران آن برای من دشوار باشد. 

همچنین اگر هیچ مشکلی در زندگی من رخ نمی‌داد و همه‌چیز مطابق میل من پیش می‌رفت، معنای درد و غم را درک نمی‌کردم و ادامه‌ زندگی برای من ناممکن بود. حل مشکلات به معنای تجربه‌ تاریکی‌ها و لذت بردن از روشنایی‌ها است.

در پایان از مهندس حسین دژاکام و خانواده‌ محترم ایشان و همچنین از راهنما همسفر مرضیه‌ بسیار سپاسگزارم که با آموزش‌های ارزشمند خود، مرا راهنمایی می‌کنند تا در مسیر ارزش‌ها قرار بگیرم.

همسفر زهرا

وادی نهم با این جمله آغاز می‌شود که وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه‌ بالا و بالاتری برسد، نقطه‌تحمل پیدا می‌شود.

برای من وادی نهم یکی از وادی‌های عمیق و تأثیرگذار است؛ زیرا به من یادآوری می‌کند که انسان همیشه در مسیر انتخاب قرار دارد و دو راه خیر و شر پیش روی او است، راهی که به صراط‌مستقیم و ارزش‌ها ختم می‌شود و راهی که انسان را به سمت ضدارزش‌ها و تاریکی‌ها می‌برد.

یکی از نکات مهم این وادی وجود نیروهای القاکننده است، نیروهایی که می‌توانند انسان را به سمت خیر یا شر هدایت کنند، این موضوع باعث شد بیشتر به افکار، تصمیم‌ها و رفتارهای خودم توجه کنم. 

گاهی یک فکر کوچک، ناراحتی یا قضاوتی ساده، می‌تواند آغاز مسیری باشد که اگر به آن توجه نکنم به‌تدریج مرا از تعادل دور کند.

من به‌عنوان همسفر در طول زندگی بارها با انتخاب‌هایی روبه‌رو شده‌ام که نتیجه‌ آن‌ها می‌توانست آرامش من و اطرافیانم را تحت تأثیر قرار دهد. گاهی وقتی از شرایطی ناراحت می‌شدم به ‌جای تفکر و صبوری، افکار منفی را در ذهن خود پرورش می‌دادم و با نگرانی و توقع، شرایط را برای خودم سخت‌تر می‌کردم؛ اما آموزش‌های جمعیت احیای انسانی کنگره‌۶۰ به من یاد داد که همیشه نمی‌توانم شرایط بیرونی را تغییر دهم؛ ولی می‌توانم انتخاب کنم که در برابر آن‌ها چگونه رفتار کنم.

یکی از تجربه‌های شخصی من که ارتباط زیادی با این وادی دارد، کاهش وزن با متد مهندس حسین دژاکام است در این مسیر متوجه شدم که تغییر فقط به خواستن و تصمیم گرفتن نیست؛ بلکه به آموزش، نظم، صبر و تکرار نیاز دارد در ابتدا شاید انجام بعضی از کارها برای من سخت بود و گاهی ذهنم بهانه‌هایی می‌آورد تا از مسیر اصلی خارج شوم؛ اما کم‌کم یاد گرفتم که ‌جای تسلیم شدن در برابر خواسته‌های لحظه‌ای به آموزش‌ها پایبند باشم و قدم‌به‌قدم حرکت کنم.

این تجربه برای من معنای نقطه‌تحمل را ملموس‌تر کرد. فهمیدم همان‌طور که می‌توان با تکرار عادت‌های نادرست، نقطه‌تحمل خود را در مسیر ضدارزش‌ها بالا برد، می‌توان با تکرار رفتارهای درست و حرکت در مسیر ارزش‌ها نیز ظرفیت وجودی خود را افزایش داد در واقع هر انتخاب درست و هر قدم کوچکی که در مسیر آموزش برمی‌دارم، می‌تواند زمینه‌ساز تغییری بزرگ‌تر باشد.

متدDST به من آموخت که نباید دنبال نتیجه‌ فوری باشم و به دلیل سختی‌های مسیر از ادامه دادن منصرف شوم. همان‌طور که در درمان‌اعتیاد و کاهش وزن، زمان و نظم نقش مهمی دارند در اصلاح رفتار و رسیدن به تعادل روحی نیز باید صبور و پیوسته حرکت کنم.

امروز تلاش می‌کنم جای تمرکز بر اشتباهات دیگران، بیشتر به اصلاح خودم بپردازم. یاد بگیرم در برابر نیروهای منفی تسلیم نشوم و اجازه ندهم افکار و احساسات لحظه‌ای، مسیر زندگی‌ من را تعیین کنند.

برداشت من از وادی نهم این است که انسان با انتخاب‌های کوچک و تکرار آن‌ها، مسیر بزرگ زندگی خود را می‌سازد. هیچ‌کس یک‌باره به تاریکی و همچنین یک‌شبه به روشنایی نمی‌رسد، هر دو مسیر به‌تدریج و با تکرار شکل می‌گیرند.

این وادی به من یاد داد که هر روز یک انتخاب دارم یا با افکار و رفتارهای نادرست به تاریکی نزدیک‌تر شوم یا با آموزش، تفکر و عمل سالم، قدمی در صراط مستقیم بردارم. تجربه‌ کاهش وزن به من نشان داد که وقتی آموزش را می‌پذیرم و به مسیر درست اعتماد می‌کنم؛ حتی تغییراتی که در ابتدا سخت و دور از دسترس به نظر می‌رسند با صبر و استمرار امکان‌پذیر می‌شوند. حالا می‌دانم درست حرکت کردن در مسیر، مهمتر از رسیدن به مقصد است.

در پایان از مهندس حسین دژاکام، دکتر امین دژاکام (بنیان کنگره‌۶۰) و خانواده محترم ایشان تشکر می‌کنم که چنین بستری را برای ما فراهم کردند تا بتوانیم به حال خوش و تعادل برسیم. همچنین از راهنمایان همسفر خدیجه و همسفر مرضیه سپاسگزارم که با آموزش‌های ارزشمند خود به من کمک کردند تا به تعادل برسم.

از راهنمای لژیون تغذیه‌‌سالم راهنما همسفر مرضیه، صمیمانه تشکر می‌کنم که با آموزش‌ها و راهنمایی‌های دلسوزانه و مؤثر خود در این مسیر همراهم هستند و کمک کردند تا به وزن متعادل خودم برسم. امروز با حس رضایت و حال خوشی که از این تغییر تجربه می‌کنم، قدردان تمام آموزش‌ها و همراهی‌های ایشان هستم.

همسفر فاطمه

هر چیزی در هستی دارای نقطه‌تحمل است و اگر از نقطه‌تحمل خود عبور کند، دچار دگرگونی می‌شود و همچنین از سیستم خارج و گاهی با تخریب و آشوب مواجه می‌شود.

وقتی وارد جمعیت احیای انسانی کنگره‌۶۰ شدم، فقط به درمان مسافرم فکر می‌کردم و خود را بدون هیچ ایرادی می‌دانستم. منتظر بودم مسافرم هر چه زودتر به درمان برسد و برگردم؛ اما نمی‌دانستم که در درون من آشوبی وجود دارد و نقطه‌تحمل من تقریباً صفر است.

با کوچک‌ترین سروصدای بچه‌ها فریاد می‌زدم؛ به‌طوری‌که دچار سردرد می‌شدم و گریه می‌کردم بر سر هر موضوع کوچکی از کوره در می‌رفتم و اگر کسی کوچک‌ترین حرفی می‌زد به‌هم می‌ریختم و عصبانی می‌شدم.

از غیبت، دروغ و سرزنش کردن دیگران بدم می‌آمد؛ اما خودم به‌راحتی و بدون هیچ تفکری این کارها را انجام می‌دادم و سپس با سرزنش کردن خود و گفتن اینکه اشتباه کردم و دیگر این کار را تکرار نمی‌کنم، خود را گول می‌زدم.

اگر کسی حرفی به من می‌زد، بلافاصله باید جوابش را می‌دادم و حتی کوچک‌ترین نقطه‌تحملی در من وجود نداشت.

خدا را شکر می‌کنم که کنگره‌۶۰ درون تاریک مرا روشن کرد به من صبر کردن و راه درست زندگی کردن را آموخت. فهمیدم که اشتباه در اشتباه، چیزی جز حماقت نیست و انسان می‌تواند بدون تفکر و با دستان خودش، وسایل نابودی و رنج خود را فراهم کند.

ما نمی‌دانستیم که برای بالابردن نقطه‌تحمل، تکرار منظم و تمرین لازم است و انسان چیزی به دست نمی‌آورد مگر با سعی و تلاش خودش.

در گذشته هر مشکلی که برای خودمان به وجود می‌آوردیم؛ درواقع با دستان خودمان آن را ایجاد می‌کردیم با داشتن حس‌های منفی نسبت به دیگران در درون ما تنفر شکل می‌گرفت و همین موضوع باعث پایین ماندن نقطه‌تحمل و در نهایت انفجار در وجود ما می‌شد.

برای رسیدن به سواد باید از بی‌سوادی عبور کنیم، برای رسیدن به نور باید تاریکی را تجربه کنیم و برای رسیدن به عشق باید از نفرت عبور کنیم تا بتوانیم عشق به هستی را تجربه کنیم به قول مهندس حسین دژاکام: «آنانی که می‌خواهند، می‌مانند نه آنانی که می‌آیند.»

رابطه خبری: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کاسپین قزوین 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .