وقتی نیرویی از کم شروع بشود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.
نکته اول در مورد نقطه تحمل یعنی، توان پذیرش و حل مسئله. تحمل فقط تاب آوردن نیست؛ بلکه به معنای توانایی پذیرش یک موضوع و حل آن مسئله است. هرگاه از نقطه صحبت میکنیم، یعنی یک حد مشخص داریم که اگر از آن عبور کنیم از تعادل خارج میشویم پس نقطه تحمل، مرز بین تعادل و آشفتگی است.
نکته دوم این است که هر چیزی در هستی نقطه تحمل دارد. آب در دمایی خاص یخ میزند، فلز در حرارت مخصوص به خود ذوب میشود و انسان نیز در برابر فشارهای جسمی و روانی حدی دارد. عبور از این حد باعث آشفتگی و تخریب در او میشود. این قانون فقط برای انسان نیست؛ بلکه در کل هستی جاری است.
نکته سوم این است که نقطه تحمل اکتسابی است و ثابت نیست. این نقطه با دو پارامتر اصلی بالا میرود: تکرار منظم و گذر زمان. همانند ورزشکاری که با تمرین تدریجی، وزنه سنگینتری بلند میکند. در کنگره نیز روش DST بر همین اصل استوار است. از کم شروع میکنیم تا جسم و روان فرصت سازگاری پیدا کنند.
نکته چهارم این است که بالا بردن نقطه تحمل در مسیر منفی آسان و در مسیر مثبت سخت است. در مسائل منفی مثل مصرف مواد، نقطه تحمل خیلی راحت و حتی با لذت بالا میرود؛ اما نتیجهای که حاصل میشود تخریب است. در مسائل مثبت نیاز به دانایی، تفکر، صبر و آموزش دارد. یعنی هر دو مسیر نقطه تحمل را بالا میبرند؛ اما یکی به سقوط و دیگری به رشد میرسد. مورد دیگر اینکه نقطه تحمل دیگران را هم ببینیم. هر کسی حدی دارد؛ اگر با رفتار یا حرفمان کسی را از نقطه تحملش خارج کنیم او به نقطه آشوب میرسد و رعایت این مرز، کلید آرامش در روابط است.
حال که به این نکات اشاره کردم، میخواهم بگویم این وادی برای من فقط یک جمله در کتاب نبود؛ بلکه آن را در زندگی خودم لمس کردم. به یاد دارم در گذشته سریع از اطرافیان یا از دنیا دلخور میشدم. خیلی اوقات وقتی چالشی به وجود میآمد، اولین کاری که انجام میدادم گریه کردن بود و فکر میکردم این مشکلات نهایت زندگی من است. از خودم میپرسیدم: پس چرا مرگ من فرا نمیرسد؛ اما زمانی که در کنگره آموزش دیدم و وادی نهم را مطالعه کردم، دیدگاه من نسبت به دنیا، زندگی و حتی خودم عوض شد. به شکلی که دیگر چالشهای زندگی برایم سخت و ترسناک نبودند؛ بلکه مسیری بودند که موفقیتهای زیادی برایم در پیش داشتند. چالشها در ظاهر سخت و عذابآور بودند، ولی در باطن باعث رشد و شکوفایی من شدند.
از جهتی یاد گرفتم عبور از چالشها یکشبه اتفاق نمیافتد. من بایستی خودم را ارتقاء بدهم، آگاهی به دست بیاورم و حرکت کنم تا راهحل برایم نمایان شود و بتوانم از آن عبور کنم. به یاد دارم در گذشته مدام با خودم قرار میگذاشتم از فردا دیگر غیبت نکنم یا از فردا دیگر شیرینی نخورم، صبح زود بیدار شوم؛ اما آن فردا هیچگاه نرسید؛ چراکه فردایی به این شکل وجود ندارد. من فقط لازم بود قدمبهقدم حرکت کنم. به طور مثال امروز یک شیرینی یا یک شکلات کمتر بخورم یا امروز یک ساعت زودتر بیدار شوم. بایستی بدانم که با قدمهای کوچک و مستمر به اهداف خودم خواهم رسید.
وادی نهم به من آموخت که هیچ تغییری یکشبه نیست، نه تخریب یکشبه به وجود میآید و نه رهایی یکشبه به دست میآید. نقطه تحمل با شروع از کم، تکرار منظم و گذر زمان بالا میرود. اگر این قانون را درک کنیم، هم در مسیر رشد صبور میشویم و هم در روابطمان مرزها را رعایت میکنیم.
منابع: سایت کنگره۶۰، سیدیهای وادی نهم و کتاب عشق، چهارده وادی برای رسیدن به خود
نویسنده: همسفر نیایش رهجوی راهنما همسفر آیسان (لژیون نهم)
رابط لژیون: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر آیسان (لژیون نهم)
عکاس: همسفر مائده رهجوی راهنما همسفر آیسان (لژیون نهم)
ارسال: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر آرزو (لژیون اول) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی دکتر علیرضا
- تعداد بازدید از این مطلب :
273