English Version
This Site Is Available In English

نقطه تحمل، نقطه تحول

نقطه تحمل، نقطه تحول

هشتمین جلسه از دوره نود و دوم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ ویژه مسافران و همسفران نمایندگی شادآباد با استادی راهنمای محترم مسافر فرهاد، نگهبانی مسافر احمد و دبیری مسافر حسن با دستور جلسه « بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان » روز شنبه 23 آبان ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد

سلام دوستان فرهاد هستم یک مسافر
ابتدا از ایجنت محترم گروه، مرزبانی  و نگهبان جلسه سپاسگزارم که فرصت خدمت در این جایگاه را در اختیار من قرار دادند.
موضوع دستور جلسه امروز، دستاوردهای علمی جناب مهندس است. از طرفی، در هفته آینده وادی نهم را نیز در دستور کار خواهیم داشت. به همین دلیل تصمیم گرفتم میان یکی از دستاوردهای مهم علمی جناب مهندس، یعنی روش DST، و مفاهیم بنیادین وادی نهم ارتباطی برقرار کنم.
روش DST را می‌توان یکی از دستاوردهای برجسته علمی جناب مهندس دانست. در نگرش ایشان، علم از یک نقطه آغاز می‌شود، در مسیر تکامل و گسترش خود انشعاب پیدا می‌کند و در نهایت به یک نقطه محوری بازمی‌گردد که از دیدگاه ایشان روش DST است.
ما در طول سفر خود در کنگره، بیشتر با دستاوردهای این روش در حوزه علوم تجربی آشنا شده‌ایم؛ از درمان اعتیاد و سیگار گرفته تا روش‌های مرتبط با چاقی و اضافه‌وزن و همچنین برخی بیماری‌های پیچیده.
اما امروز قصد دارم این موضوع را از زاویه دیگری بررسی کنم؛ یعنی از منظر علوم انسانی. این علوم با رفتار، نگرش، تصمیم‌گیری، روابط اجتماعی و کیفیت زندگی انسان ارتباط مستقیم دارند. در واقع، بسیاری از مسائل و چالش‌های زندگی ما، علاوه بر عوامل جسمی، به ساختارهای فکری، رفتاری و اجتماعی وابسته هستند. بنابراین، می‌توان اصول حاکم بر روش DST را از منظر کاربردی در زندگی فردی و اجتماعی نیز مورد بررسی قرار داد.
یکی از مهم‌ترین آموزش‌هایی که در کنگره دریافت می‌کنیم، درک مفهوم تغییر تدریجی است.
انسان برای عبور از شرایط نامطلوب و رسیدن به وضعیت مطلوب، به یک فرایند مرحله‌ای نیاز دارد. تغییرات پایدار معمولاً حاصل تصمیم‌های هیجانی و مقطعی نیستند، بلکه از آموزش، برنامه‌ریزی، تکرار و استمرار حاصل می‌شوند. برای درک بهتر این موضوع، می‌توانم به تجربه شخصی خودم اشاره کنم.
زمانی که برای نخستین بار وارد کنگره شدم، میزان مصرف مواد مخدر من بسیار بالا بود. اگر در آن روز به من گفته می‌شد که روزی به مرحله‌ای می‌رسم که با سه‌دهم سی‌سی دارو به مسیر درمان ادامه می‌دهم و سرانجام مصرف دارو نیز قطع خواهد شد، شاید باور کردن این موضوع برایم بسیار دشوار بود. حتی امروز نیز ممکن است برای یک تازه‌وارد، تصور چنین شرایطی غیرقابل باور باشد. اما این اتفاق با اجرای منظم برنامه درمانی و حرکت تدریجی امکان‌پذیر شد.
این تجربه یک پیام مهم دارد: فاصله میان وضعیت موجود و وضعیت مطلوب، با حرکت اصولی و مستمر قابل پیمودن است. نکته مهم‌تر اینکه این الگو صرفاً به درمان اعتیاد محدود نمی‌شود. ما می‌توانیم همین نگرش را در اصلاح رفتار، مدیریت هیجانات، روابط خانوادگی، مسئولیت‌پذیری و سایر ابعاد زندگی به کار بگیریم.
یکی از ارزشمندترین آموزش‌هایی که از جناب مهندس دریافت کردم، مفهوم واقعی زندگی کردن بود.
ایشان به ما آموختند که زندگی کنیم، جهان‌بینی خود را گسترش دهیم و اجازه دهیم دیگران نیز زندگی کنند.
این آموزش از منظر علوم انسانی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا زندگی اجتماعی سالم بر پایه احترام متقابل، پذیرش تفاوت‌ها و شناخت حقوق دیگران شکل می‌گیرد. در کنار این موضوع، مفهوم عشق نیز در کنگره جایگاه ویژه‌ای دارد.
ما در کنگره آموختیم که عشق تنها یک احساس عاطفی نیست، بلکه می‌تواند نیرویی سازنده برای ایجاد همدلی، مسئولیت‌پذیری، خدمت و ارتباط سالم با دیگران باشد. به اعتقاد من، ترکیب جهان‌بینی صحیح با مفهوم عشق، یکی از عوامل مهم در تبدیل آموزش‌های نظری به رفتارهای عملی است. در واقع، آموزش زمانی ارزش واقعی خود را نشان می‌دهد که بتواند در زندگی روزمره ما به رفتار و عملکرد تبدیل شود.
یکی از موضوعاتی که اخیراً در کنگره تجربه کردیم، نحوه مدیریت یک اتفاق ناگوار بود. من با خودم فکر می‌کردم اگر این اتفاق در همان روزهای نخست و بدون برنامه‌ریزی مناسب، تحت تأثیر هیجانات و نگرانی‌های اعضا اعلام و مدیریت می‌شد، چه پیامدهایی ممکن بود ایجاد کند؟ آیا امکان داشت انسجام مجموعه آسیب ببیند؟ آیا می‌شد نگرانی‌ها و هیجانات اعضا را کنترل کرد؟ آیا مدیریت این خانواده بزرگ که در سراسر کشور گسترش یافته است، به‌آسانی امکان‌پذیر بود؟
آنچه در این تجربه اهمیت داشت، نقش مدیریت، برنامه‌ریزی و عامل زمان بود.
بزرگان کنگره با مدیریت شرایط و در نظر گرفتن ظرفیت پذیرش اعضا، توانستند این موضوع را کنترل کنند.
این تجربه نشان می‌دهد که اصولی مانند صبر، تدبیر، مدیریت هیجان و حرکت مرحله‌ای، علاوه بر فرایند درمان، در مدیریت مسائل اجتماعی و حفظ انسجام سازمانی نیز اهمیت دارند.
در اینجا لازم می‌دانم از بزرگان کنگره، استاد امین و تمام عزیزانی که در مدیریت این شرایط نقش داشتند، قدردانی کنم.
یکی از مهم‌ترین مفاهیم وادی نهم، عبور از نقطه تحمل و افزایش ظرفیت انسان برای مواجهه با شرایط مختلف است. از منظر کاربردی، دو مؤلفه در این فرایند اهمیت ویژه‌ای دارند: اولی تکرار منظم و دیگری زمان و صبر
تغییر رفتار و ایجاد ظرفیت‌های جدید، نیازمند تمرین و تکرار است. همان‌طور که در فرایند درمان، اجرای منظم برنامه اهمیت دارد، در زندگی نیز اصلاح یک رفتار یا ایجاد یک توانایی جدید به تکرار آگاهانه نیازمند است. هیچ تغییر عمیقی بدون در نظر گرفتن عامل زمان به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. صبر به معنای سکون و دست روی دست گذاشتن نیست؛ بلکه به معنای ادامه حرکت در مسیر صحیح، بدون انتظار نتیجه فوری است. بنابراین، می‌توان میان روش DST و وادی نهم یک ارتباط مفهومی برقرار کرد: هر دو ما را به درک اهمیت فرایند، نظم، استمرار و پرهیز از شتاب‌زدگی هدایت می‌کنند.
مطلب جالبی خارج از فضای کنگره مطالعه می‌کردم که به نظرم با موضوع امروز ارتباط دارد. در طبیعت، هر موجودی در چارچوب ویژگی‌های زیستی خود رشد می‌کند. برای مثال، ماهی در نهایت یک ماهی باقی می‌ماند و طاووس نیز در چارچوب ویژگی‌های طبیعی خود قرار دارد. اما انسان از این نظر ویژگی متفاوتی دارد؛ زیرا ظرفیت رشد فکری، اخلاقی، معرفتی و اجتماعی او می‌تواند همواره گسترش پیدا کند. انسان برای انسان‌تر شدن، نقطه پایانی مشخصی ندارد.
او می‌تواند با آموزش، تجربه، اصلاح نگرش و افزایش آگاهی، به سطوح بالاتری از شناخت و مسئولیت‌پذیری دست پیدا کند. از این منظر، افزایش نقطه تحمل را می‌توان در ابعاد مختلف زندگی بررسی کرد؛ از تحمل شرایط دشوار گرفته تا افزایش ظرفیت شنیدن، درک دیگران، کنترل هیجانات و پذیرش مسئولیت.
آنچه از مجموع این مطالب می‌توان نتیجه گرفت، این است که دستاوردهای علمی جناب مهندس را نباید صرفاً در محدوده درمان اعتیاد و علوم تجربی بررسی کرد. اصولی مانند حرکت تدریجی، نظم، استمرار، صبر و توجه به زمان، ظرفیت کاربرد در ابعاد مختلف زندگی انسانی را نیز دارند.
روش DST به ما کمک می‌کند تا به ارتباط میان علم و زندگی با نگاهی جامع‌تر توجه کنیم و وادی نهم نیز اهمیت افزایش تدریجی ظرفیت‌های انسانی را به ما یادآوری می‌کند.
ما در کنگره یاد می‌گیریم که برای رسیدن به اهداف بزرگ، نیازی به حرکت‌های ناگهانی و هیجانی نداریم؛ بلکه باید مسیر را بشناسیم، آموزش بگیریم، منظم حرکت کنیم و به عامل زمان احترام بگذاریم.
در نهایت، شاید یکی از مهم‌ترین دستاوردهای حضور در کنگره همین باشد که یاد بگیریم چگونه زندگی کنیم، چگونه تغییر کنیم و چگونه در مسیر انسان شدن حرکت کنیم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

رهایی‌های هفته:

تهیه، تنظیم و ارسال: خدمتگزاران سایت شادآباد 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .