English Version
This Site Is Available In English

نقطه‌ تحمل، ثمره قدم‌های کوچک و پیوسته است

نقطه‌ تحمل، ثمره قدم‌های کوچک و پیوسته است

نقطه تحمل؛ معجزهٔ تدریج، ظرف عشق و عبور از تاریکی

وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل در آن پیدا می‌شود. روزی که برای نخستین بار قدم به تاریک‌ترین و پرهیاهوترین لایه‌های این سفر گذاشتم، گمان می‌کردم «صبر کردن» یعنی سکوت در برابر رنج؛ یعنی تحمل اجباری وزنه‌های سنگینی که روزگار روی شانه‌های خسته‌ام گذاشته بود. فکر می‌کردم طاقت داشتن یعنی قورت دادن بغض‌ها و دندان روی جگر گذاشتن در برابر طوفان‌ها. اما در مسیر حیات‌بخش کنگره ۶۰ و در سایه آموزش‌های ناب مهندس دژاکام آموختم که «نقطه تحمل» از جنس انفعال و فرسایش نیست؛ بلکه از جنس جاری شدن، جوشش قطره‌قطره‌ی آگاهی و تغییر تدریجی در «ظرف وجودی» من است.

در روزهای تاریکی و ناآگاهی، نقطه تحمل من در برابر خشم، ناامیدی، قهر و بی‌تابی بسیار پایین بود؛ با کوچک‌ترین ناملایمتی از کوره در می‌رفتم و با هر نسیم مخالف، آرامشم به هم می‌ریخت. جهان درون من، بیابانی خشک و بی‌حاصل بود که حتی تحمل سایهٔ یک تفکر منفی را هم نداشت. اما وادی نهم آمد تا به من یادآوری کند که شفای دردمندان، ناگهانی نیست. قانون این هستی بر «تدریج» استوار است.

همان‌طور که مسافرم در روش DST، ذره‌ذره و با گذشت زمان، داروی خود را کاهش داد و جسم و روانش را احیا کرد، من همسفر نیز باید در بستر زمان، آگاهی و آموزش، ظرف وجودی خویش را بزرگ‌تر می‌کردم. آموختم که برای بالا بردن نقطه تحمل در برابر سختی‌ها، نباید خود را در کوره آتش پرتاب کنم، بلکه باید به رسم آب، آرام‌آرام و پیوسته ببارم تا کوه سنگین جهل، توقع و ناامیدی درون من فرابریزد و جایش را به نور، آرامش و درکی عمیق‌تر بدهد. نقطه تحمل، هدیه‌ای است گران‌بها که به بهای «خواسته‌ی قوی»، «تکرارمنظم» و «آموزش راستین» به دست می‌آید. هر بار که در برابر ناملایمات، حرف‌های سنگین یا آزمون‌های دشوار زندگی، به‌جای واکنش کورکورانه و آتشین، سکوت کردم، نفس عمیقی کشیدم و با عشق و دانایی آموخته‌شده از راهنمای بزرگوارم، خشمم را هضم نمودم و حس کردم درون من وسیع‌تر شده است. فهمیدم که بخشیدن، گذشتن از کینه‌ها و کم کردن توقعات، همان وزنه‌هایی هستند؛ که وقتی یکی‌یکی از دلم برداشته می‌شوند، بال‌های پروازم را سبک‌تر می‌کنند.

امروز، با نگاهی به پشت سر، خدای را شاکرم که در این سفر پر از عشق و رهایی، به من آموخت من می‌توانم از نقطه صفر تاریکی و شکنندگی، به اوج تاب‌آوری، بخشش و روشنایی برسم. نقطه تحمل، همان معجزهٔ آهسته‌پیوسته رفتن است؛ رسیدن به نقطه‌ای که آرامش درون، با هیچ طوفانی متلاطم نمی‌شود.

نویسنده: همسفر مرجان رهجوی راهنما همسفر نازنین (لژیون‌دوم)
رابط خبری: راهنما تازه واردین همسفر فاطمه (لژیون‌سردار)
ویرایش و ارسال: همسفر شایسته رهجوی راهنما همسفر نازنین (‌لژیون‌ دوم)نگهبان سایت
همسفران نمایندگی شوشتر

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .