English Version
This Site Is Available In English

مشارکت مکتوب

مشارکت مکتوب

بنام قدرت مطلق الله .

سلام دوستان علیرضا هستم یک مسافر.

بنده  متولد سال ۱۳۳۰ می‌باشم از همان روزهای جوانی تقریباً از سن ۲۰ سالگی شروع به مصرف مواد کردم و  در سن ۳۵ سالگی و همان اوایل انقلاب بود که یک گروهی از طرف دولت آمدند و گفتند که ما مصرف مواد را ترک میدهیم. من هم که خیلی دلم میخواست از مصرف مواد خلاص بشوم ثبت نام کردم .  در یک پارک اطراف خیابان دورشهر قم  جمع می‌شدیم و به ما شربت متادون می‌دادند و باید همانجا مصرف می‌کردیم. 

بعد از مصرف شربت متادون استعمال سیگارمان هم زیاد شده بود و در آن روزگار سیگار وینستون قرمز عقابی چهار خط بورس بود و خیلی هم میچسبید .

بعد از یک هفته به ما گفتند دیگر از متادون خبری نیست و آن را قطع کردند و گفتند شما دیگر ترک کردید و احتیاجی به شربت متادون ندارید . 

نا باورانه به منزل برگشتم و شب را بدون مصرف شربت متادون  سپری کردم . خیلی خماری نداشتم ، اما از شب دوم خماری شروع شد و آن  شب را هم با هر مکافاتی بود طاقت آوردم ، ولی شب سوم ، چشمتان روز بد نبیند ، چنان خماری سخت و بدن درد شدیدی سراغ من آمد که حس میکردم دنیا به پایان رسیده .  باز هم تا نیمه‌های شب دوام آوردم ولی طاقتم سر آمد و  منقل و وافور را آوردم و بساط را پهن کردم و دوباره شروع به مصرف مواد کردم .

این خاطره اولین ترک من بود ، 

بعد از آن هم شروع کردم به جمع کردن سوخته می‌جوشاندم می‌ریختم داخل شیشه و  روزی دو قاشق می‌خوردم  و یک قاشق هم آب می‌ریختم تا  یک ماهی شربت ضعیف می‌شد و دوباره شروع می‌کردم به مصرف مواد و دوباره وقتی هوس ترک می‌کردم روز از نو روزی از نو  .

یک مدت شربت را  می‌خوردم یک مدت بساط منقل فراهم می‌کردم .

یک بار هم با کمک دوستی که کارمند اورژانس بود  و هر شب به منزل من می‌آمد و به من سرم و آمپول تقویتی تزریق می‌کرد تا ترک کنم ولی به محض رفتنش بلافاصله دوباره خمار می‌شدم و درد من شروع می‌شد . شب‌ها تا صبح پا می‌کوبیدم و از درد خوابم نمی‌برد  و  عمر من به این صورت می‌گذشت و دوباره مجبور می‌شدم موادم را مصرف کنم .

هر بار که به همسرم می‌گفتم می‌خواهم ترک کنم به من التماس می‌کرد می‌گفت شما ترک نکن و  مصرف کن.

آنقدر تعداد ترک من زیاد شده بود که باور های من از زندگی به کلی خراب شده بود . یک بار هم به کمپ رفتم مدتی را در کمپ گذراندم ، باز هم نشد که نشد . همه جا را امتحان کردم نشد که نشد و تلاش های من باعث رنج و عذاب خودم و اطرافیانم شده بود . دیگر طوری شده بود که هر کس از ترک مواد صحبت می‌کرد می‌گفتم ترک وجود ندارد . تا اینکه روزی مردی از غیب ظهور کرد  و من یاد این شعر افتادم 

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق،

ثبت است بر جریده عالم دوام ما .

 

بله...بالاخره  پیام آور من هم ظهور کرد . گفتند در کنگره ۶۰ اعتیاد را درمان میکنند ‌ . ابتدا اصلا باور نمیکردم و به همین خاطر شروع به تحقیق کردم و با چند نفر از اعضا صحبت کردم . حتی از دور آنها را زیر نظر گرفتم دیدم که واقعا ترک کرده اند و دیگر مواد مصرف نمیکنند . از آنها پرسیدم با چه روشی ترک کردید ؟ آنها پاسخ دادند با شربت اوتی درمان شدیم ‌. من حتی فرق درمان و ترک را هم نمیداستم . از  آنجایی که از خماری کشیدن خاطره خوبی نداشتم از هر کس که میدیدم میپرسیدم چقدر خماری کشیدید  و آنها میگفتند اصلا خماری نداشتیم  و من هم در  باورم نمیگنجید ، چطور میشود بدون خماری از شر مواد خلاص شد . به هر صورت بود دل را به دریا زدم و وارد شعبه شدم . وقتی که دوره درمان را شروع کردم ، فکر میکردم  که خماری به سراغم خواهد آمد و دو سه روزی که گذشت دیدم خیر،اصلا از آن خماری ها که تجربه کرده بودم خبری نیست ‌و  شرایط جسمی و روانی من هم رو به بهبود است ، به همین خاطر خیلی خوشحال هستم و امیدوارم بتوانم با کمک الله و آموزش های جناب مهندس و دکتر امین عزیز و همه خدمتگذاران کنگره ۶۰ ،  سفرم را به خوبی پایان برسانم .از اینکه به من فرصت خدمت کردن دادید از همه شما سپاسگذارم .

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .