خوب به یاد دارم روز اولی که وارد کنگره شدم، هیچکس را نمیشناختم و اصلاً نمیدانستم با چه جایی روبهرو هستم. با خانمی که برای اولین بار میدیدمش، شروع به صحبت کردم. صورتم خیس از اشک بود و تمام دردها و حرفهای دلم را برایش گفتم. او با مهربانی دستهایم را گرفت، با حوصله به حرفهایم گوش داد و با لبخند و لحن آرامشبخشش، بذر امید را در دلم کاشت. حتی مرا در آغوش گرفت و آن لحظه احساس امنیت و آرامش عجیبی داشتم.
شاید آن روز در ابتدا برایم روز تلخی بود؛ روزی که با دلی پر از درد و بغض، به دنبال راه نجات میگشتم. آن روزها چیزی جز نذر و دعا کردن بلد نبودم و فکر میکردم مشکلاتم هیچ راه حلی ندارند.
اما کنگره به من یاد داد که فقط دعا کردن کافی نیست، باید حرکت کنم، آموزش ببینم، آگاهیام را بالا ببرم و برای تغییر زندگیام قدم بردارم. فهمیدم برای حل مشکلات، قبل از هر چیز باید خودم تغییر کنم و نگاه تازهای به زندگی داشته باشم.
امروز وقتی به آن روز اول فکر میکنم، با خودم میگویم چه جالب! روزی که با چشمانی پر از اشک وارد کنگره شدم، در واقع یکی از زیباترین روزهای زندگیام بود؛ روزی که اجازه ورود به این مکان را پیدا کردم و مسیر تازهای در زندگیام آغاز شد.
امروز خندههای بچههایم، سلامتی همسرم و شوق زندگی کردن را مدیون آموزشهایی میدانم که با ورود به کنگره برایم معنای دیگری پیدا کرده است.
از خداوند میخواهم به من توفیق بدهد تا روزی بتوانم خدمت کوچکی در کنگره انجام دهم و برای همدردهایی چون خودم بذر امید و انگیزه بکارم. دوست دارم من هم بتوانم دست کسی را بگیرم، به حرفهایش گوش بدهم و همان آرامشی را که در روز اول از یک همسفر مهربان دریافت کردم، به دیگری هدیه بدهم.
خداوند را بسیار شاکرم که کنگره را در مسیر زندگی من قرار داد، جایی که میتوانم به خوبی آموزش بگیرم، آرام شوم، حس خوب بگیرم و لذت درست زندگی کردن را تجربه کنم.
نویسنده: راهنمای تازه واردین همسفر عفت رهجوی راهنما همسفرسمیه(لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر رومینا رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون دوم)
ویراستاری و ارسال: همسفر رومینا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دزفول
- تعداد بازدید از این مطلب :
27