وادی نهم با یک پیام بسیار زیبا و عمیق آغاز میشود: «وقتی نیرویی از کم شروع میشود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.» وقتی برای اولین بار این جمله را میشنیدم، شاید به عمق مفهوم آن توجه زیادی نداشتم، اما هرچه بیشتر با این وادی آشنا شدم، متوجه شدم که چقدر از اتفاقات زندگی ما به همین موضوع ارتباط دارد. من از این وادی یاد گرفتم که هیچ تغییری یکشبه اتفاق نمیافتد. هیچ انسانی ناگهان به نقطهای نمیرسد که بتواند در برابر سختیها مقاوم باشد یا رفتارهای نادرست خود را کنار بگذارد. همهچیز از قدمهای کوچک شروع میشود؛ قدمهایی که شاید در ابتدا چندان به چشم نیایند، اما با تکرار و استمرار، نتیجههای بزرگی به همراه دارند.
یکی از زیباترین چیزهایی که این وادی به من یاد داد، شناخت نقطه تحمل خودم بود. من متوجه شدم که گاهی در زندگی در برابر مسائل کوچک زود ناراحت میشوم، زود خسته میشوم یا در مواجهه با مشکلات، توانایی کنترل احساساتم را از دست میدهم. اما وادی نهم به من نشان داد که میتوانم روی خودم کار کنم و بهتدریج ظرفیت بیشتری در وجودم به وجود بیاورم. یاد گرفتم قرار نیست همیشه همهچیز مطابق میل من پیش برود. قرار نیست همه انسانها مثل من فکر کنند یا شرایط همیشه آنطور باشد که من انتظار دارم. مهم این است که بتوانم در شرایط مختلف، تعادل خودم را حفظ کنم و اجازه ندهم هر اتفاق کوچکی آرامش درونیام را از من بگیرد.
این وادی برای من فقط درباره تحمل سختیها نیست؛ بلکه درباره رشد کردن، قویتر شدن و تغییر کردن است. من فهمیدم که نقطه تحمل فقط در برابر ناراحتیها و مشکلات معنا پیدا نمیکند، بلکه در تمام جنبههای زندگی میتوان آن را دید. حتی در محبت کردن، مسئولیتپذیری، صبر، بخشش و انجام وظایف روزانه. گاهی ما انتظار داریم خیلی زود به نتیجه برسیم و وقتی نتیجهای نمیبینیم، ناامید میشویم. اما این وادی به من یادآوری کرد که برای رسیدن به هر جایگاهی باید زمان بگذارم و از مسیر درست عبور کنم. در زندگی شخصی خودم، بارها متوجه شدهام که برای رسیدن به خواستههایم عجله دارم. گاهی دوست دارم خیلی زود تغییر کنم، خیلی زود به هدفم برسم و خیلی زود نتیجه تلاشهایم را ببینم. اما حالا بهتر میفهمم که ارزش واقعی در ادامه دادن مسیر است، حتی زمانی که هنوز نتیجهای مشخص نشده است.
من از وادی نهم یاد گرفتم که نباید خودم را با نقطه تحمل دیگران مقایسه کنم. هر انسانی مسیر و شرایط مخصوص خودش را دارد. مهم این است که امروز نسبت به دیروز خودم آگاهتر، صبورتر و مسئولیتپذیرتر باشم. موضوع دیگری که برای من اهمیت زیادی دارد، تفاوت بین تحمل سازنده و تحمل اشتباه است. اینطور نیست که انسان باید هر شرایط نادرستی را تحمل کند و به آن عادت کند. بلکه باید یاد بگیرد در مسیر درست، ظرفیت وجودی خودش را افزایش دهد و در برابر نیروهای منفی، قدرت انتخاب و کنترل بیشتری داشته باشد. من فکر میکنم یکی از بزرگترین نعمتهایی که این وادی به انسان میدهد، امید به تغییر است. اینکه بفهمیم هیچکس مجبور نیست تا همیشه در همان نقطهای باقی بماند که امروز قرار دارد.
اگر آموزش بگیریم، تلاش کنیم و صبور باشیم، میتوانیم آرامآرام خودمان را تغییر دهیم. از نگاه من، کنگره ۶۰ هم نمونه زیبایی از همین آموزش است. مسیری که در آن هیچکس یکشبه به نتیجه نمیرسد. هر شخص باید با آموزش گرفتن، حرکت کردن و عمل کردن، قدمبهقدم مسیر خودش را طی کند. من به این نتیجه رسیدهام که گاهی بزرگترین پیروزیهای زندگی، همان تغییرات کوچکی هستند که شاید هیچکس متوجه آنها نشود؛ مثلاً اینکه امروز بهتر از گذشته بتوانم خشمم را کنترل کنم، در برابر مشکلات زود تسلیم نشوم، مسئولیت اشتباهاتم را بپذیرم و برای بهتر شدن خودم تلاش کنم.
وادی نهم به من یاد داد که برای ساختن یک زندگی بهتر، ابتدا باید از خودم شروع کنم. بهجای اینکه همیشه منتظر تغییر شرایط یا تغییر دیگران باشم، به رفتار و نگرش خودم نگاه کنم. در پایان میخواهم بگویم من وادی نهم را دعوتی برای صبور بودن، آگاهانه زندگی کردن و ناامید نشدن میدانم. این وادی به من یادآوری میکند که همانطور که یک نیروی کوچک میتواند با گذشت زمان به نیرویی بزرگ تبدیل شود، تغییرات کوچک و مثبت ما هم میتوانند روزی نتایج بسیار بزرگی در زندگیمان داشته باشند. امیدوارم بتوانم فقط شنونده این آموزشها نباشم، بلکه آنها را وارد زندگی روزمرهام کنم و هر روز حتی به اندازه یک قدم کوچک، به انسانی آگاهتر و متعادلتر تبدیل شوم.
نویسنده: مرزبان همسفر فروزان
رابط خبری: راهنمای تازه واردین همسفر بتول
ویرایش و ارسال: همسفر ندا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی گوجان
- تعداد بازدید از این مطلب :
104