English Version
This Site Is Available In English

سیستم ایکس کنگره ۶۰، لژیون سردار است

سیستم ایکس کنگره ۶۰، لژیون سردار است

اولین جلسه از دور دوم جلسات آموزشی خصوصی لژیون سردار نمایندگی سالار خمین با استادی پهلوان مسافر بهرام، نگهبانی مسافر باقر، دبیر مسافر سیف‌الله و خزانه‌داری مسافر حامد، با دستور جلسه  «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان» در روز پنجشنبه ۱۴۰۵/۰۸/۲۱ رأس ساعت ۱۵:۳۰ شروع به کار کرد.


خلاصه سخنان استاد؛

خدا قوت می‌گویم به نگهبان، دبیر و خزانه‌دار دوره قبل و امیدوارم در تمام خدمت‌هایی که انجام می‌دهند موفق باشند و خیر و برکت این خدمت به زندگی‌ آنها برگردد. آن‌ها اولین دوره لژیون سردار را در اینجا مدیریت کردند. همچنین تبریک می‌گویم به نگهبان، دبیر و خزانه‌دار دوره جدید و آرزو می‌کنم در مسیر خدمتی که پیش رو دارند موفق باشند.
تشکر می‌کنم از نگهبان عزیز، آقا باقر، که محبت کردند و من را دعوت کردند تا امروز در اولین جلسه نگهبانی‌شان، اینجا استاد جلسه باشم. فکر می‌کنم تا به حال در لژیون سردار اینجا استاد جلسه نبودم و اصلاً حضور نداشتم. از این بابت هم خیلی خوشحالم، خدا را شکر می‌کنم و امیدوارم جلسات لژیون سردار اینجا به‌طور مرتب برگزار شود و با تعداد بیشتری از اعضا، ان‌شاءالله روزبه‌روز شرایط بهتری داشته باشد. جایگاه خدمتی دبیر، خزانه‌دار و نگهبان لژیون سردار، جایگاه بسیار مهمی است. حالا چون جلسه اول خدمت این عزیزان هم هست، می‌خواهم کمی به این موضوع بپردازم. قلب کنگره ۶۰، یا به نوعی می‌توانیم این‌طور بگوییم که سیستم ایکس کنگره ۶۰، لژیون سردار است. همان‌طور که سیستم ایکس و مواد بیوشیمی در بدن ما ترشح می‌شوند و حال خوش و سرخوشی ما به آن‌ها وابسته است، در کنگره ۶۰ هم لژیون سردار کار سیستم ایکس را انجام می‌دهد و تولیدات آن همان ترشحات هورمون‌ها است.
وقتی این ترشحات بیشتر باشند، حال همه خوب است. هرکسی وقتی اندورفین، انکفالین و دوپامین در بدنش ترشح می‌شود، حال خوشی را تجربه می‌کند. در لژیون سردار هم همین‌طور است. هرچه تعداد ما در اینجا بیشتر باشد، هرچه پربارتر باشیم و هرچه بیشتر عمق و معنی و مفهوم بخشندگی را فهمیده باشیم، قطعاً حس بهتری منتقل می‌کنیم و کمک می‌کنیم آن حس‌های خوب تولید شوند.
از طرفی، جایی هم هست که بعضی از مواد را در سیستم بیوشیمی کم می‌کند و حال انسان را کمی خراب می‌کند تا به او یادآوری کند که در مسیر نیست و از مسیر خودش منحرف شده است. در شعبه هم همین‌طور است. وقتی عملکرد یک شعبه را نگاه می‌کنیم، شرایط مالی آن را بررسی می‌کنیم، تعداد اعضایش را می‌بینیم و این دایره را بررسی می‌کنیم، شاید این محدودیت برای این باشد که در جایی متوجه شویم عملکرد ما خوب بوده است یا بد.
حالا همه این‌ها موضوعاتی هستند که اگر دقیق به آن‌ها توجه کنیم، دیگر فراتر از این می‌رویم که امروز آمده‌ایم اینجا نشسته‌ایم، من هم از آن طرف آمده‌ام تا کمی صحبت کنیم و دور هم باشیم. نه، می‌خواهم بگویم هرکدام از این صندلی‌ها، چه صندلی من که امروز به‌عنوان استاد اینجا نشسته‌ام، چه به‌ویژه صندلی نگهبان، دبیر و خزانه‌دار، چه صندلی تک‌تک شما و حتی آن صندلی که خالی است، اهمیت دارد.
من به آن صندلی بیشتر از صندلی‌های پر نگاه کردم. همین‌طور که صحبت می‌کنم، چندین بار نگاهم به آن جلب شد که این صندلی جای چه کسی است که الان حضور ندارد؟ جای چه کسی است که آموزش گرفتنش متوقف شده؟ جای چه کسی است که در این چرخه‌ای که قرار است این اطلاعات را منتقل کند، حضور ندارد؟
اگر نگاه ما به جایگاه خدمتی این‌گونه باشد، قطعاً قضیه متفاوت خواهد بود.
ما در مورد دستور جلسه بزرگداشت آقا مهندس صحبت می‌کنیم. هرچقدر بخواهیم درباره آقا مهندس، بزرگداشت ایشان و اتفاقاتی که برای ما رقم زدند صحبت کنیم، باز هم کم است. وقت من هم خیلی زیاد نیست. درباره این دستور جلسه هم زیاد صحبت کرده‌ام و مشارکت داشته‌ام.
من از صحبت‌های دکتر امین، صحبت‌های چند روز پیش ایشان، سی‌دی‌های ایشان و صحبت‌هایی که در کارگاه‌ها مطرح کرده‌اند، الهام می‌گیرم و می‌خواهم درباره موضوعاتی صحبت کنم که در ذهن من مانده است و فکر می‌کنم شاید برای این جلسه مناسب‌تر باشند.
مهم‌ترین دستاورد آقای مهندس، خود کنگره ۶۰ است. اینکه می‌گوییم خدا را شکر بابت این بستر، به این دلیل است که اگر این فضای کنگره، این بستر، این موقعیت و این محیط امن و مقدس نبود، اصلاً آموزشی وجود نداشت و آموزشی منتقل نمی‌شد. مهم‌ترین دستاورد همین است.
این ساختار در کنار اینکه متد DST کشف شد و علم وارد کنگره شد، به وجود آمد. متد DST خالق کنگره است. آقای مهندس بعد از کشف DST، کنگره را به وجود آوردند. اما بستر آن کنگره بود؛ ظرف آن کنگره شد و تمام علومی که کشف کردند و همه دستاوردهایشان در قالب فضای خود کنگره معنا و مفهوم پیدا کرد.
بنابراین، تمام آموزش‌ها را ما در کنگره دریافت کرده‌ایم و حالا هم زمان خدمت کردن ما است. ما همه در سفر دوم هستیم و اکنون زمان خدمت کردن  فرا رسیده است. یعنی تمام آن آموزش‌هایی را که دریافت کرده‌ایم، امروز باید با خدمت کردن جبران کنیم.

موضوعات زیادی در بحث خدمت کردن مطرح می‌شود. آموزش‌های ما که متوقف نمی‌شوند. آقای مهندس تا آخرین لحظه هم از اساتیدشان آموزش گرفتند و هم اکنون نیز در حال آموزش گرفتن هستند. همان‌طور که همیشه آموزش می‌دادند، آموزش هم می‌گرفتند.
ما به‌عنوان یک راهنما به مسافران سفر اول آموزش می‌دهیم، اما خودمان هم از آن‌ها آموزش می‌گیریم. خودمان از آقای مهندس، از دکتر امین و از ساختار کنگره آموزش می‌گیریم و دریافت می‌کنیم.
اما در این خدمت کردن باید مراقب یک‌سری از موضوعات باشیم؛ به‌ویژه اکنون که همان‌طور که آقای زرکش هفته پیش گفتند، دیگر آقای مهندس خودشان حضور ندارند.
ایشان ساختاری را فراهم کردند، شرایطی را به وجود آوردند، آن را مهندسی کردند، اندازه‌هایش را تشخیص دادند و این ساختار را به دست ما سپردند. خودشان نگهبان این ساختار بودند.
وقتی می‌گویم اندازه‌ها، منظورم همان نگهبانی است. ایشان آفت‌های این ساختار و مشکلات این باغ را می‌شناختند و متوجه می‌شدند. از همه زودتر برای رفع آن مشکلات اقدام می‌کردند. زهر را می‌شناختند، سریع پادزهرش را می‌ساختند و به‌اصطلاح کلیدها را تولید می‌کردند.
دکتر امین می‌گویند: تفاوت نگهبان با بنیان در این است: بنیان نه‌تنها کلیدها را می‌شناسد و می‌داند چگونه با آن‌ها کار کند، قفل‌ها را باز کند، مشکلات را حل کند و به‌سرعت آن‌ها را شناسایی و برطرف کند، بلکه اصلاً برای مشکلات کلید می‌سازد.
یعنی وقتی مشکلات به وجود می‌آیند، سریع کلید آن‌ها را می‌سازد و دانش را به وجود می‌آورد. اما کار نگهبان این است که با کلیدی که در اختیار دارد، قفل‌ها را باز کند؛ یعنی کلید را شخص دیگری ساخته است.
این‌ها کار بنیان است. این‌ها کارهایی است که آقای مهندس انجام داده‌اند، اما در نهایت چه اتفاقی افتاده است؟ ایشان تمام این ساختار را در اختیار ما گذاشته‌اند و رفته‌اند و حالا ما باید نقش خودمان را به‌گونه‌ای ایفا کنیم.
امروز دیگر آقای مهندس حضور ندارند. زمانی که حضور داشتند، خودشان تمام موضوعات را پیگیری می‌کردند. البته الان هم دکتر امین جانشین کنگره هستند و تمام این کارها را انجام می‌دهند.
اما می‌خواهم بگویم نقش هرکدام از ما چیست؟ حتی خود دکتر امین؛ آیا تا دو هفته پیش نقش ایشان همین نقش امروزشان بود؟ جایگاهشان بنیان بود؟ خیر، ایشان دیده‌بان کنگره بودند، اما امروز نگهبان کنگره هستند و بنیان کنگره هم هستند.
ببینید، در همین یک ماه چقدر جایگاه خدمتی یک انسان تغییر کرده است. همین اتفاق در مورد جایگاه خدمتی هرکدام از ما هم افتاده است. یعنی باید بدانیم که در صور پنهان این اتفاق برای ما افتاده و در صور آشکار هم همین اتفاق رخ داده است.
یک روزی من و شما به‌عنوان راهنما می‌رفتیم و هر کم‌وکاستی، مشکل یا مسئله‌ای که وجود داشت، به‌راحتی از کنارش عبور می‌کردیم. سخت‌گیری وجود داشت، اما محبت پدرانه آقای مهندس هم بود.
ولی امروز فقط ساختار کنگره، ساختاری که آقای مهندس بنا کرده‌اند و قوانینی که وضع کرده‌اند، باقی مانده است. بنابراین، بسیار مهم است که امروز چگونه خدمت می‌کنیم و چگونه به این قضیه نگاه می‌کنیم.
در این شرایط، وقتی با آدم‌ها صحبت می‌کردیم، همه دل‌خون و ناراحت بودند و همه غصه‌دار بودند.
اول از همه ممنون دکتر امین هستیم که همه اعضا را خانواده خودشان معرفی کردند و این موضوع حال ما را خیلی خوب کرد. همه ما به‌اندازه آن‌ها غصه‌دار آقای مهندس بودیم و همه ناراحت بودیم.
چه‌بسا که بعضی از ما، با توجه به پیوندهای محبت متفاوتی که داریم، جایگاه یکسان یا شاید خاصی برای آقای مهندس قائل بودیم. شاید بعضی‌ها نزدیک‌تر بودند، بعضی‌ها دورتر، بعضی‌ها بیشتر دوست داشتند، بعضی‌ها کمتر و بعضی‌ها بیشتر درکشان کرده بودند و بعضی‌ها کمتر.
اما همه ما آقای مهندس را مثل پدر خودمان می‌دانستیم و دوستشان داشتیم.
بنابراین، وقتی دکتر امین برگشتند و گفتند که همه ما یک خانواده هستیم و همه‌ ما اندوهگین و ناراحت هستیم، این خودش حس بسیار خوبی داشت. واقعاً ما خودمان خانواده آقای مهندس بودیم.
وقتی نگاهمان این‌گونه باشد که آقای مهندس را پدر خودمان بدانیم و همه اعضا را خانواده خودمان، دیگر موضوع فاصله‌ها و مهرهای منفی و این مسائل کنار می‌رود.
وقتی دکتر امین را داریم، ناامیدی کنار می‌رود. ببینید، مهم‌ترین چیزی که به ساختار آسیب می‌زند، ناامیدی است. خود دکتر امین در سی‌دی‌های چند سال گذشته‌ می‌گویند ناامیدی مثل این می‌ماند که گوشی خود را خاموش کنی و دیگر هیچ‌کس نتواند با تو تماس بگیرد. اما وقتی ناامید نباشی، مثل این است که گوشی روشن باشد و آماده دریافت الهامات از هستی باشی.

افراد زیادی در این هستی حضور دارند. جالب است که الان آقای مهندس، همان‌طور که فکر می‌کنم دیروز هم در آخرین سی‌دی به آن اشاره کردم و در جای دیگری از صحبت‌های دکتر امین شنیدم، می‌گویند آقای مهندس الان دستش بازتر است؛ به‌راحتی به شعبه‌ها می‌آیند، رفت‌وآمد می‌کنند، صحبت می‌کنند، کمک می‌کنند و الهامات را به افراد می‌رسانند. در صورتی که شاید قبلاً، به دلیل محصور بودن در کالبد فیزیکی، این اتفاق به این شکل نمی‌افتاد. در ده سال گذشته، شاید فقط دو یا سه شعبه را آقای مهندس برای بازدید رفته بودند.
اما چه کسی می‌داند؟ الان ممکن است آقای مهندس به شعبه بروند، صحبت کنند، در ساختمان سیمرغ حضور داشته باشند، اوضاع را مدیریت و کنترل می‌کنند و حسشان آنجا باشد. این دیگر به ما بستگی دارد.
ببینید، دست آقای مهندس بسیار باز است و به‌راحتی این کار را انجام می‌دهند. اما سؤال این است که آیا ما آن خانواده هستیم؟ آیا آن عضو درجه‌یک هستیم؟ آیا آن انسانی هستیم که دلسوز باشد؟ اگر باشیم، از آقای مهندس دریافت می‌کنیم و حضورشان را حس می‌کنیم. مثلاً احساس می‌کنیم که ایشان حضور دارند و درست مانند همان زمان، کارشان را انجام می‌دهند، کمک می‌کنند و امور را مدیریت می‌کنند.
اما اگر غیر از این فکر کنیم یا محرم نباشیم، اگر خدمتگزاری باشیم که خدای‌نکرده در کنار خدمتمان تمنایی داشته باشیم، آن موقع دیگر موضوع متفاوت می‌شود و این مسئله به خودمان بستگی دارد.
این بحث امید و ناامیدی بود.
بحث بعدی این است که ویروس‌ها و نیروهای منفی... من اصلاً این موضوع را در جلسه چهارشنبه مطرح کردم. بسیار مهم است که ما در شعبات، به‌خصوص بزرگان شعبه، مرزبانان، ایجنت شعبه و راهنماها، مراقب باشیم که پیوند محبت واقعی بین افراد وجود داشته باشد و خدای‌نکرده تفرقه‌ای بین افراد به وجود نیاید و نیروهای منفی نفوذ نکنند.
ببینید، نیروهای منفی، به قول دکتر امین، در آن سوی مرزها نیستند؛ آن‌ها بین خودمان و درون خودمان هستند و در شعبه خودمان حضور دارند. همیشه در کنار ما هستند و در صور پنهان ما وجود دارند.
این‌طور نیست که فکر کنیم چون اینجا کنگره است، دیگر از قله افشار به این طرف نیروهای منفی نمی‌آیند. نه، کافی است یک لحظه ذهن من به هم بریزد، نگاهم به شما تغییر کند، تفکرم نسبت به کنگره تغییر کند یا خدای‌نکرده درگیر بازی‌های کودکانه شوم؛ آن‌وقت نیروهای منفی در شعبه اجازه رشد پیدا می‌کنند.
ما شرایط شعبه را برای حضور آن‌ها فراهم می‌کنیم و آن‌ها را به اینجا دعوت می‌کنیم. پس من هم به‌عنوان یک بزرگ‌تر می‌توانم خیلی راحت این نقش را ایفا کنم؛ یعنی شرایط را برای حضور نیروهای منفی آماده کنم و خدای‌نکرده اجازه بدهم رشد کنند.
باید خیلی مراقب این موضوعات باشیم.
بعضی وقت‌ها ما نیروهای منفی را از ساده‌ترین مسائل به وجود می‌آوریم. گاهی یک فاصله کوتاه، مثلاً نگاه متفاوتی که من به محمدرضا دارم و به شخص دیگری ندارم، به‌عنوان یک بزرگ‌تر در شعبه می‌تواند تأثیرگذار باشد. یا اینکه بخواهم حس خاصی را به وجود بیاورم و یک نفر را به سمت خودم بکشانم. وقتی من یک نفر را به سمت خودم می‌کشم، در واقع او را از نزدیک بودن به دیگران دور می‌کنم. همین نزدیک کردن و فاصله ایجاد کردن بین او و دیگران باعث می‌شود نیروهای منفی در همان فاصله رشد کنند.
بنابراین، باید خیلی مراقب این موضوعات باشیم.
بعضی وقت‌ها حواسمان نیست و فکر می‌کنیم تشکیل دادن یک تیم، اینکه با یکدیگر گروهی تشکیل بدهیم و بگوییم ما این‌جوری هستیم و آن‌ها آن‌جوری هستند، کار درستی است. گاهی افرادی را که یکدیگر را دوست دارند، نسبت به هم بدبین می‌کنیم و آن‌ها را از هم دور می‌کنیم. فکر می‌کنیم این همان پیوند محبت است، اما این محبت راستین نیست؛ چون آن افراد را به ما نزدیک می‌کند، ولی از یکدیگر و دیگران دور می‌کند.
به‌ویژه اینکه نیت بسیار مهم است. دیروز استاد امین گفتند که نیت اهمیت زیادی دارد. گاهی ظاهر بعضی از موضوعات بسیار شبیه به هم است. مثلاً به قول خودشان، ادب و چاپلوسی از نظر ظاهری شبیه به هم هستند. یک نفر ممکن است با ظاهر احترام گذاشتن، در واقع چاپلوسی کند؛ اما اینکه نیت آن شخص چیست، بسیار مهم است.
تدبیر و نیرنگ هم از نظر ظاهری شبیه به هم هستند. همان مثالی که درباره حضرت یوسف زدند؛ اما کدام‌یک تدبیر است و کدام‌یک نیرنگ؟ ظاهرشان یکی است.
محبت، ما انسان‌ها را دور هم جمع می‌کند؛ اما از کجا بدانیم این جمع کردن، افراد را از چه کسانی دور می‌کند؟ داریم دست چه کسانی را از دیگران کوتاه می‌کنیم؟ چه تفرقه‌ای به وجود می‌آوریم؟
همسرم:
خدا قوت می‌گویم به نگهبان، دبیر و خزانه‌دار دوره قبل و امیدوارم در تمام خدمت‌هایی که انجام می‌دهند موفق باشند و خیر و برکت این خدمت به زندگی‌ آنها برگردد. آن‌ها اولین دوره لژیون سردار را در اینجا مدیریت کردند. همچنین تبریک می‌گویم به نگهبان، دبیر و خزانه‌دار دوره جدید و آرزو می‌کنم در مسیر خدمتی که پیش رو دارند موفق باشند.
تشکر می‌کنم از نگهبان عزیز، آقا باقر، که محبت کردند و من را دعوت کردند تا امروز در اولین جلسه نگهبانی‌شان، اینجا استاد جلسه باشم. فکر می‌کنم تا به حال در لژیون سردار اینجا استاد جلسه نبودم و اصلاً حضور نداشتم. از این بابت هم خیلی خوشحالم، خدا را شکر می‌کنم و امیدوارم جلسات لژیون سردار اینجا به‌طور مرتب برگزار شود و با تعداد بیشتری از اعضا، ان‌شاءالله روزبه‌روز شرایط بهتری داشته باشد. جایگاه خدمتی دبیر، خزانه‌دار و نگهبان لژیون سردار، جایگاه بسیار مهمی است. حالا چون جلسه اول خدمت این عزیزان هم هست، می‌خواهم کمی به این موضوع بپردازم. قلب کنگره ۶۰، یا به نوعی می‌توانیم این‌طور بگوییم که سیستم ایکس کنگره ۶۰، لژیون سردار است. همان‌طور که سیستم ایکس و مواد بیوشیمی در بدن ما ترشح می‌شوند و حال خوش و سرخوشی ما به آن‌ها وابسته است، در کنگره ۶۰ هم لژیون سردار کار سیستم ایکس را انجام می‌دهد و تولیدات آن همان ترشحات هورمون‌ها است.
وقتی این ترشحات بیشتر باشند، حال همه خوب است. هرکسی وقتی اندورفین، انکفالین و دوپامین در بدنش ترشح می‌شود، حال خوشی را تجربه می‌کند. در لژیون سردار هم همین‌طور است. هرچه تعداد ما در اینجا بیشتر باشد، هرچه پربارتر باشیم و هرچه بیشتر عمق و معنی و مفهوم بخشندگی را فهمیده باشیم، قطعاً حس بهتری منتقل می‌کنیم و کمک می‌کنیم آن حس‌های خوب تولید شوند.
از طرفی، جایی هم هست که بعضی از مواد را در سیستم بیوشیمی کم می‌کند و حال انسان را کمی خراب می‌کند تا به او یادآوری کند که در مسیر نیست و از مسیر خودش منحرف شده است. در شعبه هم همین‌طور است. وقتی عملکرد یک شعبه را نگاه می‌کنیم، شرایط مالی آن را بررسی می‌کنیم، تعداد اعضایش را می‌بینیم و این دایره را بررسی می‌کنیم، شاید این محدودیت برای این باشد که در جایی متوجه شویم عملکرد ما خوب بوده است یا بد.
حالا همه این‌ها موضوعاتی هستند که اگر دقیق به آن‌ها توجه کنیم، دیگر فراتر از این می‌رویم که امروز آمده‌ایم اینجا نشسته‌ایم، من هم از آن طرف آمده‌ام تا کمی صحبت کنیم و دور هم باشیم. نه، می‌خواهم بگویم هرکدام از این صندلی‌ها، چه صندلی من که امروز به‌عنوان استاد اینجا نشسته‌ام، چه به‌ویژه صندلی نگهبان، دبیر و خزانه‌دار، چه صندلی تک‌تک شما و حتی آن صندلی که خالی است، اهمیت دارد.
من به آن صندلی بیشتر از صندلی‌های پر نگاه کردم. همین‌طور که صحبت می‌کنم، چندین بار نگاهم به آن جلب شد که این صندلی جای چه کسی است که الان حضور ندارد؟ جای چه کسی است که آموزش گرفتنش متوقف شده؟ جای چه کسی است که در این چرخه‌ای که قرار است این اطلاعات را منتقل کند، حضور ندارد؟
اگر نگاه ما به جایگاه خدمتی این‌گونه باشد، قطعاً قضیه متفاوت خواهد بود.
ما در مورد دستور جلسه بزرگداشت آقا مهندس صحبت می‌کنیم. هرچقدر بخواهیم درباره آقا مهندس، بزرگداشت ایشان و اتفاقاتی که برای ما رقم زدند صحبت کنیم، باز هم کم است. وقت من هم خیلی زیاد نیست. درباره این دستور جلسه هم زیاد صحبت کرده‌ام و مشارکت داشته‌ام.
من از صحبت‌های دکتر امین، صحبت‌های چند روز پیش ایشان، سی‌دی‌های ایشان و صحبت‌هایی که در کارگاه‌ها مطرح کرده‌اند، الهام می‌گیرم و می‌خواهم درباره موضوعاتی صحبت کنم که در ذهن من مانده است و فکر می‌کنم شاید برای این جلسه مناسب‌تر باشند.
مهم‌ترین دستاورد آقای مهندس، خود کنگره ۶۰ است. اینکه می‌گوییم خدا را شکر بابت این بستر، به این دلیل است که اگر این فضای کنگره، این بستر، این موقعیت و این محیط امن و مقدس نبود، اصلاً آموزشی وجود نداشت و آموزشی منتقل نمی‌شد. مهم‌ترین دستاورد همین است.
این ساختار در کنار اینکه متد DST کشف شد و علم وارد کنگره شد، به وجود آمد. متد DST خالق کنگره است. آقای مهندس بعد از کشف DST، کنگره را به وجود آوردند. اما بستر آن کنگره بود؛ ظرف آن کنگره شد و تمام علومی که کشف کردند و همه دستاوردهایشان در قالب فضای خود کنگره معنا و مفهوم پیدا کرد.
بنابراین، تمام آموزش‌ها را ما در کنگره دریافت کرده‌ایم و حالا هم زمان خدمت کردن ما است. ما همه در سفر دوم هستیم و اکنون زمان خدمت کردن  فرا رسیده است. یعنی تمام آن آموزش‌هایی را که دریافت کرده‌ایم، امروز باید با خدمت کردن جبران کنیم.

موضوعات زیادی در بحث خدمت کردن مطرح می‌شود. آموزش‌های ما که متوقف نمی‌شوند. آقای مهندس تا آخرین لحظه هم از اساتیدشان آموزش گرفتند و هم اکنون نیز در حال آموزش گرفتن هستند. همان‌طور که همیشه آموزش می‌دادند، آموزش هم می‌گرفتند.
ما به‌عنوان یک راهنما به مسافران سفر اول آموزش می‌دهیم، اما خودمان هم از آن‌ها آموزش می‌گیریم. خودمان از آقای مهندس، از دکتر امین و از ساختار کنگره آموزش می‌گیریم و دریافت می‌کنیم.
اما در این خدمت کردن باید مراقب یک‌سری از موضوعات باشیم؛ به‌ویژه اکنون که همان‌طور که آقای زرکش هفته پیش گفتند، دیگر آقای مهندس خودشان حضور ندارند.
ایشان ساختاری را فراهم کردند، شرایطی را به وجود آوردند، آن را مهندسی کردند، اندازه‌هایش را تشخیص دادند و این ساختار را به دست ما سپردند. خودشان نگهبان این ساختار بودند.
وقتی می‌گویم اندازه‌ها، منظورم همان نگهبانی است. ایشان آفت‌های این ساختار و مشکلات این باغ را می‌شناختند و متوجه می‌شدند. از همه زودتر برای رفع آن مشکلات اقدام می‌کردند. زهر را می‌شناختند، سریع پادزهرش را می‌ساختند و به‌اصطلاح کلیدها را تولید می‌کردند.
دکتر امین می‌گویند: تفاوت نگهبان با بنیان در این است: بنیان نه‌تنها کلیدها را می‌شناسد و می‌داند چگونه با آن‌ها کار کند، قفل‌ها را باز کند، مشکلات را حل کند و به‌سرعت آن‌ها را شناسایی و برطرف کند، بلکه اصلاً برای مشکلات کلید می‌سازد.


یعنی وقتی مشکلات به وجود می‌آیند، سریع کلید آن‌ها را می‌سازد و دانش را به وجود می‌آورد. اما کار نگهبان این است که با کلیدی که در اختیار دارد، قفل‌ها را باز کند؛ یعنی کلید را شخص دیگری ساخته است.
این‌ها کار بنیان است. این‌ها کارهایی است که آقای مهندس انجام داده‌اند، اما در نهایت چه اتفاقی افتاده است؟ ایشان تمام این ساختار را در اختیار ما گذاشته‌اند و رفته‌اند و حالا ما باید نقش خودمان را به‌گونه‌ای ایفا کنیم.
امروز دیگر آقای مهندس حضور ندارند. زمانی که حضور داشتند، خودشان تمام موضوعات را پیگیری می‌کردند. البته الان هم دکتر امین جانشین کنگره هستند و تمام این کارها را انجام می‌دهند.
اما می‌خواهم بگویم نقش هرکدام از ما چیست؟ حتی خود دکتر امین؛ آیا تا دو هفته پیش نقش ایشان همین نقش امروزشان بود؟ جایگاهشان بنیان بود؟ خیر، ایشان دیده‌بان کنگره بودند، اما امروز نگهبان کنگره هستند و بنیان کنگره هم هستند.
ببینید، در همین یک ماه چقدر جایگاه خدمتی یک انسان تغییر کرده است. همین اتفاق در مورد جایگاه خدمتی هرکدام از ما هم افتاده است. یعنی باید بدانیم که در صور پنهان این اتفاق برای ما افتاده و در صور آشکار هم همین اتفاق رخ داده است.
یک روزی من و شما به‌عنوان راهنما می‌رفتیم و هر کم‌وکاستی، مشکل یا مسئله‌ای که وجود داشت، به‌راحتی از کنارش عبور می‌کردیم. سخت‌گیری وجود داشت، اما محبت پدرانه آقای مهندس هم بود.
ولی امروز فقط ساختار کنگره، ساختاری که آقای مهندس بنا کرده‌اند و قوانینی که وضع کرده‌اند، باقی مانده است. بنابراین، بسیار مهم است که امروز چگونه خدمت می‌کنیم و چگونه به این قضیه نگاه می‌کنیم.
در این شرایط، وقتی با آدم‌ها صحبت می‌کردیم، همه دل‌خون و ناراحت بودند و همه غصه‌دار بودند.
اول از همه ممنون دکتر امین هستیم که همه اعضا را خانواده خودشان معرفی کردند و این موضوع حال ما را خیلی خوب کرد. همه ما به‌اندازه آن‌ها غصه‌دار آقای مهندس بودیم و همه ناراحت بودیم.
چه‌بسا که بعضی از ما، با توجه به پیوندهای محبت متفاوتی که داریم، جایگاه یکسان یا شاید خاصی برای آقای مهندس قائل بودیم. شاید بعضی‌ها نزدیک‌تر بودند، بعضی‌ها دورتر، بعضی‌ها بیشتر دوست داشتند، بعضی‌ها کمتر و بعضی‌ها بیشتر درکشان کرده بودند و بعضی‌ها کمتر.
اما همه ما آقای مهندس را مثل پدر خودمان می‌دانستیم و دوستشان داشتیم.
بنابراین، وقتی دکتر امین برگشتند و گفتند که همه ما یک خانواده هستیم و همه‌ ما اندوهگین و ناراحت هستیم، این خودش حس بسیار خوبی داشت. واقعاً ما خودمان خانواده آقای مهندس بودیم.
وقتی نگاهمان این‌گونه باشد که آقای مهندس را پدر خودمان بدانیم و همه اعضا را خانواده خودمان، دیگر موضوع فاصله‌ها و مهرهای منفی و این مسائل کنار می‌رود.
وقتی دکتر امین را داریم، ناامیدی کنار می‌رود. ببینید، مهم‌ترین چیزی که به ساختار آسیب می‌زند، ناامیدی است. خود دکتر امین در سی‌دی‌های چند سال گذشته‌ می‌گویند ناامیدی مثل این می‌ماند که گوشی خود را خاموش کنی و دیگر هیچ‌کس نتواند با تو تماس بگیرد. اما وقتی ناامید نباشی، مثل این است که گوشی روشن باشد و آماده دریافت الهامات از هستی باشی.

افراد زیادی در این هستی حضور دارند. جالب است که الان آقای مهندس، همان‌طور که فکر می‌کنم دیروز هم در آخرین سی‌دی به آن اشاره کردم و در جای دیگری از صحبت‌های دکتر امین شنیدم، می‌گویند آقای مهندس الان دستش بازتر است؛ به‌راحتی به شعبه‌ها می‌آیند، رفت‌وآمد می‌کنند، صحبت می‌کنند، کمک می‌کنند و الهامات را به افراد می‌رسانند. در صورتی که شاید قبلاً، به دلیل محصور بودن در کالبد فیزیکی، این اتفاق به این شکل نمی‌افتاد. در ده سال گذشته، شاید فقط دو یا سه شعبه را آقای مهندس برای بازدید رفته بودند.
اما چه کسی می‌داند؟ الان ممکن است آقای مهندس به شعبه بروند، صحبت کنند، در ساختمان سیمرغ حضور داشته باشند، اوضاع را مدیریت و کنترل می‌کنند و حسشان آنجا باشد. این دیگر به ما بستگی دارد.
ببینید، دست آقای مهندس بسیار باز است و به‌راحتی این کار را انجام می‌دهند. اما سؤال این است که آیا ما آن خانواده هستیم؟ آیا آن عضو درجه‌یک هستیم؟ آیا آن انسانی هستیم که دلسوز باشد؟ اگر باشیم، از آقای مهندس دریافت می‌کنیم و حضورشان را حس می‌کنیم. مثلاً احساس می‌کنیم که ایشان حضور دارند و درست مانند همان زمان، کارشان را انجام می‌دهند، کمک می‌کنند و امور را مدیریت می‌کنند.
اما اگر غیر از این فکر کنیم یا محرم نباشیم، اگر خدمتگزاری باشیم که خدای‌نکرده در کنار خدمتمان تمنایی داشته باشیم، آن موقع دیگر موضوع متفاوت می‌شود و این مسئله به خودمان بستگی دارد.
این بحث امید و ناامیدی بود.


بحث بعدی این است که ویروس‌ها و نیروهای منفی... من اصلاً این موضوع را در جلسه چهارشنبه مطرح کردم. بسیار مهم است که ما در شعبات، به‌خصوص بزرگان شعبه، مرزبانان، ایجنت شعبه و راهنماها، مراقب باشیم که پیوند محبت واقعی بین افراد وجود داشته باشد و خدای‌نکرده تفرقه‌ای بین افراد به وجود نیاید و نیروهای منفی نفوذ نکنند.
ببینید، نیروهای منفی، به قول دکتر امین، در آن سوی مرزها نیستند؛ آن‌ها بین خودمان و درون خودمان هستند و در شعبه خودمان حضور دارند. همیشه در کنار ما هستند و در صور پنهان ما وجود دارند.
این‌طور نیست که فکر کنیم چون اینجا کنگره است، دیگر از قله افشار به این طرف نیروهای منفی نمی‌آیند. نه، کافی است یک لحظه ذهن من به هم بریزد، نگاهم به شما تغییر کند، تفکرم نسبت به کنگره تغییر کند یا خدای‌نکرده درگیر بازی‌های کودکانه شوم؛ آن‌وقت نیروهای منفی در شعبه اجازه رشد پیدا می‌کنند.
ما شرایط شعبه را برای حضور آن‌ها فراهم می‌کنیم و آن‌ها را به اینجا دعوت می‌کنیم. پس من هم به‌عنوان یک بزرگ‌تر می‌توانم خیلی راحت این نقش را ایفا کنم؛ یعنی شرایط را برای حضور نیروهای منفی آماده کنم و خدای‌نکرده اجازه بدهم رشد کنند.
باید خیلی مراقب این موضوعات باشیم.
بعضی وقت‌ها ما نیروهای منفی را از ساده‌ترین مسائل به وجود می‌آوریم. گاهی یک فاصله کوتاه، مثلاً نگاه متفاوتی که من به محمدرضا دارم و به شخص دیگری ندارم، به‌عنوان یک بزرگ‌تر در شعبه می‌تواند تأثیرگذار باشد. یا اینکه بخواهم حس خاصی را به وجود بیاورم و یک نفر را به سمت خودم بکشانم. وقتی من یک نفر را به سمت خودم می‌کشم، در واقع او را از نزدیک بودن به دیگران دور می‌کنم. همین نزدیک کردن و فاصله ایجاد کردن بین او و دیگران باعث می‌شود نیروهای منفی در همان فاصله رشد کنند.
بنابراین، باید خیلی مراقب این موضوعات باشیم.
بعضی وقت‌ها حواسمان نیست و فکر می‌کنیم تشکیل دادن یک تیم، اینکه با یکدیگر گروهی تشکیل بدهیم و بگوییم ما این‌جوری هستیم و آن‌ها آن‌جوری هستند، کار درستی است. گاهی افرادی را که یکدیگر را دوست دارند، نسبت به هم بدبین می‌کنیم و آن‌ها را از هم دور می‌کنیم. فکر می‌کنیم این همان پیوند محبت است، اما این محبت راستین نیست؛ چون آن افراد را به ما نزدیک می‌کند، ولی از یکدیگر و دیگران دور می‌کند.
به‌ویژه اینکه نیت بسیار مهم است. دیروز استاد امین گفتند که نیت اهمیت زیادی دارد. گاهی ظاهر بعضی از موضوعات بسیار شبیه به هم است. مثلاً به قول خودشان، ادب و چاپلوسی از نظر ظاهری شبیه به هم هستند. یک نفر ممکن است با ظاهر احترام گذاشتن، در واقع چاپلوسی کند؛ اما اینکه نیت آن شخص چیست، بسیار مهم است.
تدبیر و نیرنگ هم از نظر ظاهری شبیه به هم هستند. همان مثالی که درباره حضرت یوسف زدند؛ اما کدام‌یک تدبیر است و کدام‌یک نیرنگ؟ ظاهرشان یکی است.
محبت، ما انسان‌ها را دور هم جمع می‌کند؛ اما از کجا بدانیم این جمع کردن، افراد را از چه کسانی دور می‌کند؟ داریم دست چه کسانی را از دیگران کوتاه می‌کنیم؟ چه تفرقه‌ای به وجود می‌آوریم؟


عکاس: مسافر مرتضی
نویسنده، تنظیم و ارسال: مسافر عباس

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .