هیچ تغییری یکشبه اتفاق نمیافتد و برای رسیدن به هر هدفی باید صبر، تلاش و استمرار داشته باشیم. این وادی به ما آموزش میدهد که هر انسانی یک نقطه تحمل دارد و اگر فشارها و مشکلات از آن نقطه عبور کنند، ممکن است انسان واکنشهایی از خودش نشان دهد که باعث آسیب به خود و اطرافیانش شود.
به نظر من نقطه تحمل در وجود همه انسانها یکسان نیست، اما نکته مهم این است که میتوانیم با آموزش و تمرین آن را بالا ببریم. برای مثال، اگر فردی در گذشته با کوچکترین حرف دیگران عصبانی میشد، میتواند با تمرین و بالا بردن آگاهی خود یاد بگیرد که در شرایط سخت آرامش بیشتری داشته باشد.
در کنگره ۶۰ یاد میگیریم که درمان اعتیاد هم یک مسیر تدریجی است. همانطور که تخریبهای اعتیاد بهمرور زمان به وجود آمدهاند، برای بازسازی جسم و روان هم به زمان نیاز داریم. یک مسافر نمیتواند انتظار داشته باشد که در مدت کوتاهی تمام مشکلات و تخریبهای گذشته برطرف شوند.
او باید طبق برنامه راهنما حرکت کند و به مسیر درمان اعتماد داشته باشد. یکی از پیامهای مهم این وادی برای من این است که عجله کردن همیشه نتیجه خوبی ندارد. گاهی ما آنقدر به دنبال رسیدن به مقصد هستیم که فراموش میکنیم خود مسیر هم بخشی از آموزش ماست.
من یاد گرفتم که بالا بردن نقطه تحمل فقط مربوط به زمان ناراحتی و عصبانیت نیست، بلکه در شادی، موفقیت، ثروت و قدرت هم باید ظرفیت لازم را داشته باشیم. گاهی انسان وقتی به جایگاه خوبی میرسد، دچار غرور میشود و نمیتواند تعادل خودش را حفظ کند.
پس باید در تمام شرایط مراقب رفتار و گفتار خود باشیم. نکته دیگری که از این وادی یاد میگیرم این است که برای تغییر دیگران نباید همیشه انتظار داشته باشم، بلکه باید ابتدا از خودم شروع کنم. اگر میخواهم آرامش بیشتری داشته باشم، باید روی افکار و رفتار خودم کار کنم.
اگر میخواهم صبورتر باشم، باید هر روز تمرین کنم. به نظر من نقطه تحمل مانند عضلهای است که با تمرین قویتر میشود. همانطور که یک ورزشکار با تمرین مداوم قدرت بدنی خود را افزایش میدهد، ما هم با آموزش و تجربه میتوانیم ظرفیت روحی و روانی خود را بالا ببریم.
در گذشته شاید در برابر مشکلات زود ناامید میشدم، اما امروز با آموزشهای کنگره یاد میگیرم که بهجای فرار از مشکلات، آنها را بشناسم و برای حلشان تلاش کنم. این وادی به من یادآوری میکند که نباید خودم را با دیگران مقایسه کنم؛ مهم این است که امروز نسبت به دیروز خودم بهتر شده باشم.
در پایان، من از وادی نهم یاد گرفتم که برای رسیدن به آرامش و تعادل باید صبور باشم، آموزش بگیرم و حرکت کنم. تغییر واقعی زمانی اتفاق میافتد که دانستههای خود را به عمل تبدیل کنیم و با تلاش و استمرار، نقطه تحمل خود را بالا ببریم. امیدوارم بتوانم آموزشهای این وادی را در زندگی روزمره خود به کار بگیرم و انسانی صبورتر، آرامتر و آگاهتر باشم.
نویسنده:همسفر یلدا راهنمای تازه واردین
ویرایش و ارسال:همسفر فرشته رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی حکیم هیدجی
- تعداد بازدید از این مطلب :
156