هر وقت میخواهم در مورد موضوعی مطلبی را بنویسم نکاتی پراکنده در ذهنم نقش میبندد. اول میگویم چرا این مطالب به ذهنم رسیدند؟ چه ربطی به این موضوع دارند؟ ولی بعد میبینم که اینها همه زنجیروار به همدیگر مربوط هستند. زندگی مثل رود است، آبی که در آن جریان دارد، تمام قطرات آن آب به همدیگر متصل هستند و اگر این اتصالات نباشد، دیگر آب نخواهد بود و دیگر جریانی وجود نخواهد داشت. مسائل و مشکلات زندگی هم همینطور هستند؛ در کنار یکدیگرند، گاهی نرم و آرام و گاهی پر تلاطم و کوبنده! گاهی باعث آبادانی و گاهی باعث تخریب، این مسئله بستگی به نگاه من به آن موضوع دارد. در طول زندگی مسائل و مطالب مختلفی برای انسان رخ میدهد که عبور از آنها به منزله موفقیت از آن آزمون و ورود به مرحله بعدی است؛ ولی بهترین عبور گذری است که با کمترین کنش و آسیب همراه باشد و این زمانی اتفاق میافتد که انسان از نظر آموزش و آگاهی به مرحله لازم رسیده باشد.
داشتم به متن وادی نهم نگاه میکردم و فکر میکردم که نیرویی که از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میکند. این مفهوم خود روش DST هست؛ روشی که در هستی از بدو پیدایش تاکنون در حال آنجاست و تا هستی هست و در دنیا و دنیای دیگر این روش قابل اجرا و دسترسی است قابل دیدن است؛ روشی که خودش و کارش بالا بردن نقطه تحمل در هستی و انسانهاست. زمانی که یک انسان به مرحله آشوب میرسد با همه میجنگد. کارهایی از او سر میزند که تا بهحال انجام نداده، حرفهایی را میگوید که تاکنون نزده، سرخ میشود و با دیگران نیز گلاویز میشود. کائنات هم نقطه آشوب خود را با آتشفشان، سیل، زلزله و سونامی به نمایش میگذارد؛ به من انسان میفهماند که کجا هستم و چه کار میکنم؟
از نظر من هر چیزی در هستی نقطه تحملی دارد که نباید از آن گذشت که هر چیزی قادر است به نقطه آشوب خودش برسد. تمام جنگها و آسیبهای فردی و اجتماعی در اثر رسیدن به نقطه آشوب و از عدم کنترل همین مسئله است. انسانی که در مورد هر کاری فکر میکند و سعی میکند که بهترین برداشتها و تصاویر را از دیدهها و شنیدهها داشته باشد، قطعاً میتواند دنیایی آرام برای خودش در درون و بیرون بوجود بیاورد. به یاد صحبت دکتر امین دژاکام افتادم؛ ایشان گفتند آدمی که شجاعت دارد، بیشترین ترسها را تجربه کرده است و انسانی که آرام است بیشترین آشوبها را پشتسر شاید گذاشته باشد. برای این انسان و برای این پشتسر گذاشتنها هزینه زیادی را پرداخت خواهد کرد؛ ولی ارزشش را دارد؛ چون به گنج درون خودش با صبر و امیدواری نزدیک و نزدیکتر میشود. همیشه زمان برای انجام کارها و حرف زدن وجود دارد؛ ولی زمانی که انسان بدون تفکر کاری را انجام داد یا حرفی را زد دیگر برگشتپذیر نیست؛ شاید سبب شکستن دلی شود، شاید انسانی به نقطه آشوب برسد و من بهعنوان یک انسان باید از آنچه آموختهام در عمل، هویدا باشد.
زمانی که جوان بودم برای هر حرفی جوابی داشتم و باید جواب هر کسی را سر بزنگاه میدادم؛ همین زندگی را به من سخت و سختتر میکرد. امکان تعامل با دیگران را نداشتم تا اینکه با آموزشهایی که در کنگره توسط زنده یاد آقای مهندس و دکتر امین دژاکام و خانم کماندار گرفتم توانستم جوابها را کوتاه کرده یا اصلاً جواب ندهم و پاسخ را به زمان مناسب خودش موکول کنم. یاد گرفتم خیلی چیزها را نبینم، نشنوم، نگویم. بهای تمرین اینها ۱۳ سال عمرم را هزینه کردم؛ ولی خدا را شکر توانستم مشق صبر را با مشق عشق ممزوج کنم تا بتوانم درونی آرام و دنیایی آرام در بیرونم را تجربه کنم و بهدست بیاورم. در این سالها فهمیدم که به عمل کار برآید، به سخنانی نیست. هر چیزی که انسان میبیند شاید به واقعیت نزدیک باشد؛ ولی حقیقت امر جای دیگری باشد. امیدوارم در این نسب، بتوانم هر روز تلاشم، تحملم، صبرم و استقامتم را بیشتر کنم تا بتوانم آن کنم که فرمان است تا بتوانم به جایی برسم که از آنجا انشعاب یافتهام.
منبع: سایت کنگره 60 و سیدی دکتر امین دژاکام و کتاب عشق
نویسنده: ایجنت همسفر فخری
ارسال: راهنمای تازهواردین همسفر مرضیه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کاشان
- تعداد بازدید از این مطلب :
216