وادی نهم درباره نقطه تحمل صحبت میکند. ما هرگاه این عبارت را میشنویم، برایمان این سؤال ایجاد میشود که نقطه تحمل هر فرد چقدر است؟ نقطه جوشی که استاد در این وادی میفرمایند، کجاست؟ آیا مثل آب درون کتری زود جوش میآوریم؟ اصلاً چگونه میتوان این نقطه تحمل را افزایش داد؟ حکایتی از نظامی گنجوی وجود دارد که میگوید: روزی بهرام گور با همسر چینی خود و جمعی از سرهنگان و ملازمان، قصد شکار کردند و به شکارگاه رفتند. بهرام که تیراندازی زبردست بود، هر تیری که میانداخت و حیوانی را شکار میکرد، فریاد تحسین از ملازمان برمیخاست؛ البته بهغیر از خانم چینی که نظارهگر بود و تحسین و تشویق نمیکرد.
بهرام همچون اکثر پادشاهان، کوهی از غرور بود. برای او سؤال ایجاد شد که چرا این خانم برای ما ذوق نمیکند؟! بنابراین با لبخند به سمت او رفت و گفت: خانم جان، میخواهم این یکی گورخر را به هر گونهای که شما میخواهید شکار کنم. او در جواب گفت: میخواهم به گونهای آنرا شکار کنید که سم آن به سرش دوخته شود. بهرام ابتدا مهرهای در کمان نهاد و در گوش گورخر پرتاب کرد. حیوان زبانبسته برای خاراندن گوش خود، سم خود را به گوش نزدیک کرد؛ در آن لحظه، بهرام تیری به حیوان بینوا زد که سم آن به سرش دوخته شد. بهرام مغرور و سرمستانه، غرق در تحسین ملازمان، در انتظار تعریف و تمجید درخور او از طرف بانو بود که خانم فرمود: این برای مرد جنگی چیز عجیبی نیست؛ زیرا کار نیکو کردن از پر کردن است.
اینگونه شد که شور و اشتیاق آن پادشاه موفرفری و مغرور فرو نشست و بر آن خانم چشمبادامی خشم گرفت و گفت: خاموشی بر تو زیبندهتر بود، ای زن؛ اگر زبان نمیگشودی، زیباییات دوچندان میبود! با اشاره به یکی از سرهنگان گفت: این زن گستاخ و فضول را ببرید و به سزای جسارتی که کرد برسانید؛ دیگر او را نمیخواهم. بانو را بردند برای اجراء فرمان پادشاه که او توانست سرهنگ را از اجراء فرمان منصرف کند و به او قول داد که اگر نجاتش دهد، کاری میکند که بعداً شاه درجه او را ارتقاء بدهد. سرهنگ پذیرفت و او را به قصری برد و در میان خدمتکاران جای داد؛ با شرط اینکه هویت خود را فاش نکند.
این قصر ۶۰ پله داشت و این خانم از روز اولی که وارد قصر شد، گوسالهای نوزاد را هر روز چند بار از پلهها بالا میبرد و بازمیگرداند؛ پس از مدتی این گوساله تبدیل به یک گاو تنومند شد و بانو چون عادت کرده بود، برای او سنگین نبود و به این کار ادامه میداد. یک روز از سرهنگ خواست که شاه را به بهانهای به آنجا بیاورد. سرهنگ رفت و داستان زنی که یک گاو تنومند را از پلهها بالا میبرد را مفصل برای شاه تعریف کرد و او را ترغیب نمود که برای دیدن این عجایب با او همراه شود و به قصر بیاید. وقتی بهرام برای تماشا آمد، بانو روی خود را پوشاند و گاو را بهراحتی از پلهها بالا برد و بازگرداند. بهرام که این داستان را دید، گفت: من میدانم که این کار هیچ ارتباطی به زور و قدرت شما ندارد؛ چون این گاو را از نوزادی تا امروز در این پلهها به دوش گرفتید، بنابراین عادت کردهاید. این توانایی از تمرین بسیار است.
خانمخانمها که منتظر این دیالوگ از بهرام بود، گفت: عجب! چطور اگر زنی یک گاو تنومند را از ۶۰ پله بالا ببرد و بازگرداند، از تمرین است و کاری عجیب نیست؛ اما اگر شاهی جنگاور با یک تیر سم گورخری را به سرش بدوزد، کاری معجزهآسا و بس عجیب است؟ بهرام تا این حرف را شنید، او را شناخت، از او عذرخواهی کرد و به سرهنگ ارتقاء درجه داد که چنین زنی را نکشته است. حال این قصهها را برای ما بیان کردهاند تا بدانیم اگر نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود و بالاتر میرود. این عمل با تمرین و ممارست اتفاق میافتد. هر بار کمی تمرین کنیم، مقداری بیشتر از دفعه قبل و اگر همینطور ادامه بدهیم، قطعاً موفق خواهیم شد. اگر زود عصبانی یا خشمگین میشویم، اگر کسی حرفی میزند و تا بهصورت کنایهآمیز جواب او را ندهیم، آرام و قرار نمیگیریم، سعی کنیم کنترل بیشتری روی خودمان داشته باشیم و با تمرین، نقطه تحمل خود را بالا ببریم.
من اکنوپ مدتی است که هر وقت احساس میکنم میخواهم از کوره در بروم، به خودم گوشزد میکنم که من در کلاسهای جهانبینی کنگره۶۰ شرکت میکنم، پس باید به آمورشها عمل کنم. کی قرار است کنترل اوضاع را به دست بگیرم؟ همین یادآوری من را آرام میکند. علاوهبر آن، خداوند با مخلوقات خویش صبور و حلیم است و دوست دارد که بندگان او نیز صبور و خوددار باشند؛ پس باید روی خودداری، صبر و نقطه تحمل خودمان کار کنیم. ما که نمیتوانیم آدمهای دنیا را تغییر دهیم؛ ولی خودمان را میتوانیم.
روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد
بزرگان و علما نیز همیشه ما را به صبر و تحمل توصیه کردهاند.
الصَّبْرُ أَحْسَنُ حُلَلِ الْإِيمَانِ وَأَشْرَفُ خَلَائِقِ الْإِنْسَانِ: صبر بهترین جامه ایمان و برترین خوی انسان است.
أَشْرَفُ الْخَلَائِقِ التَّوَاضُعُ وَالْحِلْمُ وَلِينُ الْجَانِبِ: شریفترین خصلتهای اخلاقی، تواضع، حلم، بردباری و نرمخویی هستند.
اِذَا أَحَبَّ اللَّهُ عَبْدًا زَيَّنَهُ بِالسَّكِينَةِ وَالْحِلْمِ: هرگاه خداوند بندهای را دوست داشته باشد، او را به آرامش و بردباری زینت میبخشد.
همچنین علیابنابیطالب میفرمایند: أَقْوَى عَدُوِّ الشَّدَائِدِ الصَّبْرُ: قویترین دشمن سختیها، صبر و شکیبایی است.
منابع: وادی نهم کتاب عشق، کتاب هفتپیکر و غررالحکم
نویسنده: همسفر آسیه رهجوی راهنما همسفر اشرف (لژیون هشتم)
رابط خبری: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر اشرف (لژیون هشتم)
ویرایش و ارسال: همسفر مائده رهجوی راهنما همسفر فرنگیس (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ابنسینا
- تعداد بازدید از این مطلب :
101