چهاردهمین جلسه از دوره بیست و پنجم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی گنجعلیخان کرمان با استادی ایجنت محترم رفسنجان مسافر محسن، نگهبانی مسافر حامد و دبیری مسافر علی با دستور جلسه « بزرگداشت آقای مهندس دژاکام و دستاوردهای ایشان» پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، محسن هستم یک مسافر.
ممنون خداوندم که به من محسن اجازه داد یک بار دیگر در کنگره ۶۰ باشم و مسیر کنگره را برای من باز کرد، تا بتوانم در کنگره حضور داشته باشم. تشکر از بنیان کنگره، آقای مهندس، که بشریت مدیون آقای مهندس هستند، مدیون تلاشهای بیوقفهی این دانشمند بزرگ؛ کسی که از خودش گذشت تا من محسن به خود برسم. تا ابد ممنون و مدیون آقای مهندس هستم.
تشکر از خانوادهی آقای مهندس، خانم آنی بزرگ، دکتر امین، خانم آنی کماندار، خانم شانی؛ چرا که در این اتفاقی که بسیار سخت بود، باز هم ما را تنها نگذاشتند، در کنار ما بودند و به ما کمک کردند که بتوانیم از این گذرگاه سخت عبور کنیم.
تشکر از دیدهبانان محترم کنگره ۶۰ که ستونهای کنگرهاند و بار کنگره بر دوش آنها است و انشاءالله من محسن فرمانبردار باشم و بتوانم در این مسیر، یار دیدهبانان باشم.
تشکر از راهنمایان، تشکر از ایجنت و مرزبانهای محترم و همهی خدمتگزاران، همهی کسانی که با عشق خدمت میکنند تا فضایی فراهم شود و من بتوانم بیایم اینجا حضور داشته باشم و آموزش بگیرم و به حال خوش برسم. و ممنون از حسام عزیز که امروز به من اجازه دادند اینجا باشم.

دستور جلسه دستاوردهای آقای مهندس است. من فکر میکنم ما هر پنجشنبه تا چهلم آقای مهندس بخواهیم صحبت کنیم در این مورد، حق مطلب ادا نمیشود. حتی اگر تا ابد صحبت بشود، ما نمیتوانیم این موضوع را باز کنیم، چه برسد در ۵ دقیقه. دستاوردهای آقای مهندس مال زمان حال نیست. درسته الان داریم، ولی تا ابد هست. در آینده بشریت میبینند چه کلیدهایی را آقای مهندس در اختیار تکتک ما قرار داده و چه مشکلاتی با پیشنهادهای آقای مهندس، با تئوریها و مقالههایی که دادهاند، چه دردها و چه رنجهایی از بشر کم میشود و آن موقع میفهمیم چه انسان بزرگی را از دست دادیم.
در مورد دستور جلسه، من یه نگاه دیگری میخواهم به این دستور جلسه داشته باشم. درسته مقالههای زیادی را آقای مهندس دادهاند، من در حدی نیستم بخواهم در مورد مقالهها صحبت کنم. آقای مهندس هم دانشمند بودند، هم نویسنده بودند، هم مهندس بودند، هم پزشک بودند و در هر روزی که یک اتفاقی بود، ما میرفتیم و بایستی به آقای مهندس تبریک میگفتیم. هم یک پدر بود، هم یک معلم بود و اینها چیزهای کمی نیست.
یکی از مهمترین دستاوردهای آقای مهندس کنگره ۶۰ است؛ کارخانهای که ورودیاش انسانهایی هستند که طرد شدهاند، انسانهایی هستند که یک لقبی را به همراه دارند و با خود یدک میکشند که جزو منفورترین افراد جامعه است، به نام معتاد! و خروجیاش انسانهایی است که محبوبترین انسانها میشوند، که از عصارهی جانشان میبخشند. ما نداریم چنین تولیدی و کارخانهای را، ما نداریم چنین جایی را که یک جنسی را تحویلش بدهید که خیلی خیلی آن جنس کیفیت پایینی دارد، وقتی میخواهد تحویل بدهد، محصولی را تحویل بدهد که آن محصول یک لِول خیلی بالایی داشته باشد.
در کنگره ۶۰ آقای مهندس همیشه این را گفتند که من کنگره را راه انداختم، دنبال معتاد ترک دادن نبودم، چون اگر میخواستم معتاد ترک بدهم، کنگره ۶۰ را راه نمیانداختم، من دنبال استاد پرورش دادن بودم. آقای مهندس میگفتند کسی که میاد در کنگره، وقتی درمان میشود، یک نیمچه استاد باید باشد و کسی بشود که خودش هم بتواند استاد پرورش بدهد.
یکی از چیزهایی که کنگره به من یاد داد، این بود که تجسس نکنم، غیبت نکنم، حکم صادر نکنم. این بود که حسادت نکنم، کینه از دلم بیرون برود. اینها همه چیزهایی بود که آقای مهندس به من یاد داد. آقای مهندس راه درست زندگی کردن را به من یاد داد. آقای مهندس قدرت بخشندگی را به من یاد داد. آقای مهندس به من یاد داد که چهجوری ببخشم.
آقای مهندس به من یاد داد آن چیزی را که میشنوید باور نکنید، حتی آن چیزی را که میبینید، آن هم ۵۰ درصدش را میتوانید قبول کنید، چه برسد به چیزی که میشنوید. ته همهی اینها را وقتی نگاه میکنم، میبینم یک آرامش در زندگیم است که این آرامش از آموزشهای آقای مهندس بود؛ آموزشهایی که به من محسن داد تا من بتوانم راحت و در کمال آرامش زندگی کنم.
آقای مهندس به من آداب معاشرت را آموخت. آقای مهندس به من آموخت که آنچه باور است محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است. من فکر نمیکنم دستاوردی بزرگتر از این باشد که من یاد بگیرم سپاسگزار باشم.
به یاد من آورد که سپاسگزار باشم، اول سپاسگزار از خودم. چیزی را که خسارت زدم، به خودم خسارت زدم، جبرانش کنم؛ اول بیام درمان بشوم، بعد خانوادهام، بعد به جامعه. یاد داد همیشه سپاسگزار راهنمایم، پدر و مادرم و سپاسگزار خداوند باشم و اگر میخواهم سپاسگزار خداوند باشم، باید سپاسگزار مخلوقینش باشم.
خوشحالم در این جایگاه هستم، چون من بیشترین خاطراتم را در این شعبه دارم. من رشد کردم در شعبه گنجعلیخان. من مدیون تمامی اعضای شعبه گنجعلیخان هستم، کسانی که در کنارم بودند. بیشترین حسهای خوب را من در شعبهی گنجعلیخان تجربه کردم.
همهی ما دردی را داریم که خود من، باور کنید، هیچوقت از روزی که آقای مهندس رفته است، اصلاً نمیتوانم با خودم کنار بیایم و نمیگویم آقای مهندس نیست. میگویم هست، یا بهتره بگویم برای من محسن همیشه هست. اگر بخواهم فکر کنم که نیست، قدم از قدم نمیتوانم بردارم. میدانیم که هستند، پس تولد، تولدی دیگر است!
انشاءالله همهی ما به جایی برسیم که همیشه آقای مهندس میخواستند. میخواستند همهی ما استاد بشویم؛ استاد درست زندگی کردن، استاد انسانیت! آقای مهندس به ما آموختند اگر کسی به ما لطفی کرد و دست ما را گرفت، همیشه قدردان و سپاسگزارش باشیم.
من مطمئنم در آیندهای نزدیک مقالات و دستاوردهای آقای مهندس باعث کاهش درد بشر میشوند و شاهد خواهیم بود آن موقع همه بگویند ایشان چه کسی بود، کجا بود و حسرت بخورند که چرا متوجه نبودند و قدر ندانستند.
چهارشنبه هفته گذشته در جلسه دکتر امین بودیم که در سیدی نگهبان فرمودند اگر قرار بود جایزه نوبل به آقای مهندس بدهند، باید با وانت جایزهها را میآوردند؛ یعنی اینقدر آقای مهندس دستاوردهای زیادی دارند که در چند دقیقه و چند جلسه قابل بیان نیستند، ولی انشاءالله که من محسن بتوانم رهجوی خوبی باشم و بتوانم آموزشهایی که گرفتم، اجرایی کنم.
همیشه صدای آقای مهندس در ذهن من هست که میگفتند: حسین هستم مسافر، حال من به حمدالله خوب است، امیدوارم که حال شما هم خوب باشد.
ممنون که به صحبتهای من گوش دادید.
مرزبانان کشیک:مسافر امید و همسفر سهیلا


تایپ:مسافر میلاد م لژیون پنجم
عکس، ویرایش و بارگزاری:مرزبان خبری مسافر محمد
مسافران و همسفران نمایندگی گنجعلی خان کرمان
- تعداد بازدید از این مطلب :
366