یازدهمین جلسه از دوره سیودوم سری کارگاههای آموزشی عمومی کنگره ۶۰، نمایندگی عطار نیشابوری ، ویژه مسافران و همسفران روزهای پنجشنبه با استادی راهنمای محترم مسافرعلی و نگهبانی: مسافر هادی و دبیری: مسافر محمد با دستور جلسه (( بزرگداشت آقای مهندس دژاکام ، دستاوردهای علمی ایشان)) در تاریخ 21آبان ماه 1405 ساعت 17 آغاز به کارکرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان علی هستم،مسافر
خدا را شکر میکنم که توانستم در این جلسه از کنگره ۶۰ حضور داشته باشم. بهنظر من، بهترین لطفی که امروز خداوند در حق من کرده، همین حضور در این جلسه است.
اگر کمی تفکر کنیم، میبینیم لطفی که پروردگار در حق ما کرده، شاید یکی از بزرگترین لطفهایی باشد که میتواند به بندگانش عطا کند. چند وقت پیش در لژیون هم صحبتش پیش آمد. در حال مطالعه بودم و خواندم که هر سه ساعت یک نفر بر اثر مصرف مواد مخدر جان خود را از دست میدهد. یعنی در هر بیستوچهار ساعت، هشت نفر، و در طول سال، تعداد بسیار زیادی قربانی اعتیاد میشوند. یعنی در همین مدتزمانی که ما در یک جلسه شرکت میکنیم، ممکن است یک نفر در جایی از این دنیا قربانی اعتیاد شود و جانش را از دست بدهد.
اعتیاد یکی از ابزارهای نیروهای تاریکی است. بعضی وقتها که فکر میکنم، میبینم اعتیاد از کسانی قربانی میگیرد که شاید هیچ گناهی هم نداشته باشند. قربانیها گاهی بیگناهترین انسانها هستند. شما اگر به دادگاهها نگاه کنید، میبینید که ممکن است یک روز آخرین امضا را بزنند تا یک مسافر و همسفر از هم جدا شوند؛ اما قربانی اصلیِ اعتیاد، آن فرزندی است که وسط این ماجرا میماند. بچهای که باید تصمیم بگیرد به سمت پدر برود یا به سمت مادر؛ در حالی که اصلاً توان گرفتن چنین تصمیمی را ندارد. این شاید بزرگترین تصمیم زندگی او باشد، چون کودک هم پدر را میخواهد و هم مادر را. اما اعتیاد کاری به گناهکار یا بیگناه بودن ندارد؛ قربانی میخواهد و قربانیاش را هم میگیرد.
پس اگر امروز ما اینجا هستیم، اول از همه لطف پروردگار است. بعد از آن، همه ما وظیفه داریم این موضوع را نهفقط برای خودمان، بلکه برای آیندگان و حتی برای فرزندانمان نیز بیان کنیم. باید به آنها یاد بدهیم که بزرگداشت مهندس و یاد و خاطره ایشان، فقط برای امسال و سال بعد نیست؛ بلکه باید نسلهای بعد هم بدانند که اگر امروز در کنار خانوادههای خود زندگی میکنند، بخش مهمی از آن، نتیجه دستاوردهای علمی همین بزرگمرد است.
جلسه قبل، دستور جلسه درباره روش DST و تجربه من از سایر روشها بود و امروز درباره دستاوردهای علمی مهندس صحبت میکنیم. شاید بهترین روشی که بتوان از آن نام برد، همین روش DST باشد؛ روشی که توانست پروندهای را حل کند که هیچکس پیش از آن قادر به حلش نبود. این پرونده سالها روی میز پزشکان بود، روی میز نیروی انتظامی بود، در اردوگاههای اجباری بود و در هر جایی که شما فکرش را بکنید، پرونده اعتیاد باز مانده بود. تنها چیزی که توانست این پرونده را حل کند، صورتمسئله اعتیاد بود؛ صورتمسئلهای که نهتنها این پرونده را پذیرفت، بلکه آن را حل کرد و راه بستن این پرونده را نشان داد.
پیش از آن، بسیاری از پزشکان و کسانی که میخواستند در این حوزه کاری انجام دهند، فقط روی واکنشهای آشکار این بیماری تمرکز کرده بودند. همه میگفتند اگر یک مصرفکننده از نظر علائم ظاهری به تعادل برسد، دیگر خوب شده است؛ یعنی اگر امروز دیگر استخواندرد نداشته باشد، عطسههای پیدرپی نداشته باشد، بیقراری و بیرونروی نداشته باشد، پس درمان شده است. اما وقتی دیدند از این طریق جواب نمیگیرند، گفتند باید سمزدایی شوند. بعد از روشهای مختلف استفاده کردند، اما باز هم دیدند اعتیاد درمان نمیشود. بعد گفتند این افراد مشکل روانی دارند، اما روش DST و صورتمسئله اعتیاد، موضوع را از زاویهای دیگر دید.
علم مهندس گفت: اگر یک مصرفکننده فقط مشکل روانی دارد، پس چرا وقتی مواد مصرف میکند، حالش عوض میشود؟ چرا وقتی ناامید است، با مصرف، امید کاذب پیدا میکند؟ صورتمسئله اعتیاد آمد و به واکنشهای پنهان پرداخت؛ همان بخشی که نقطه کور درمان بود. چون واکنشهای آشکار، حتی اگر فرد مدتی هم مصرف نکند، تا حدی فروکش میکنند؛ اما سؤال این است که برای واکنشهای پنهان چه کاری انجام شده است؟ برای افسردگی، ناامیدی، کندذهنی، بیخوابی، زود خسته شدن و زود گریه کردن چه کاری شده است؟
صورتمسئله اعتیاد گفت: اگر یک فرد مصرفکننده افسرده است، الزاماً بهخاطر مشکل روانی نیست. جسم و روان مانند سوار و سوارکار به هم متصلاند. وقتی جسم بیمار باشد، روان و خلقوخو هم بههم میریزد. همانطور که یک دنداندرد ساده میتواند حال روحی یک انسان عادی را بههم بریزد، در فرد مصرفکننده هم وقتی جسم دچار مشکل است، روان هم متأثر میشود. بنابراین گفته شد که بسیاری از این حالتها، بهخاطر ناتوانی جسم در تولید مواد مورد نیاز بدن است، نه صرفاً یک مشکل مستقل روانی.
اینجا بود که واژه «سمزدایی» به چالش کشیده شد. سؤال این بود که اصلاً این چه نوع موادی است که فقط برای یک مصرفکننده نام «سم» روی آن گذاشته میشود؟ بله، مواد مخدر برای کسی که مصرفکننده نیست، سم است؛ اما برای یک مصرفکننده، در شرایط وابستگی، مایه نگهدارنده حیات او شده است. پس این موضوع نسبی است.
مهندس این مسئله را به چالش کشید و نگاه رایج را زیر سؤال برد. حتی این پرسش مطرح شد که اگر در بیمارستان به بیماری مرفین داده میشود، آیا یکباره آن را قطع میکنید یا بهتدریج کاهش میدهید؟ اگر کسی قرص اعصاب و روان مصرف میکند، آیا ناگهانی دارو را قطع میکنید یا آن را تیپر میکنید؟ پس چرا فقط درباره فرد مصرفکننده از واژه سمزدایی استفاده میشود؟
کنگره ۶۰ اعتیاد را از نگاهِ صرف و سطحی بیرون آورد و نشان داد که مسئله، فقط قطع مصرف نیست؛ بلکه باید جایگزینیِ درست و بازسازی سیستمهای ازکارافتاده بدن صورت بگیرد. بسیاری از ما و حتی خیلی از کسانی که امروز هم درگیر مصرف هستند، سالها از این حقیقت بیخبر بودهاند. علم کنگره ۶۰ کاری کرد که فرد مصرفکننده، از نگاه جامعه و قانون، فقط «مجرم» دیده نشود، بلکه بهعنوان یک «بیمار» شناخته شود. زمانی که صورتمسئله اعتیاد شکافته شد و این علم انتقال پیدا کرد، خیلیها فهمیدند که ما فقط مجرم نیستیم، بلکه بیماریم و سیستم شبهافیونی بدن ما از کار افتاده است. روش DST آمده است تا این سیستم را دوباره بازسازی کند.
در پایان، از خداوند سپاسگزارم. فکر میکنم وقتم هم تمام شده است. من همیشه گفتهام که نباید فراموش کنم چه کسی بودم و در چه شرایطی قرار داشتم. اگر امروز احیا شدهام، در همین سیستم احیا شدهام، و هرچه دارم، در هر جایگاهی که هستم، اول لطف خداوند بوده و بعد لطف این سیستم. من همیشه فقط یک چیز از خدا خواستهام: خدایا، اگر قرار است مرا امتحان کنی، با هر چیزی امتحانم کن، اما با دوری از کنگره ۶۰ امتحانم نکن؛ چون من دیگر توان آن را ندارم.
ممنونم که به صحبتهای من گوش کردید.

(7)(1)(1)(1)(1)(4)(1)(1)(4)(14).jpg)
در انتهای جلسه به مناسبت بزرگداشت آقای مهندس دژاکام از تمامی اعضا با غذای نذری پذیرایی شد



.gif)
ضبط صدا: مسافرمصطفی(لژیون دوازدهم)
تایپ و نگارش: مسافر علی (لژیون دوم)
عکاس: مسافر حسین(لژیون دوم)
انتشار:مسافر علی نگهبان سایت(لژیون دوم)
- تعداد بازدید از این مطلب :
213